Interview DE ZONDAG: Filip Watteeuw

Filip Watteeuw (Groen)

‘Na een rondje lopen ben ik een beter mens’

Filip Watteeuw (54) was er van overtuigd dat het kartel SP.A-Groen de enige manier was om in het stadsbestuur te geraken. Stilaan groeide het vertrouwen en uiteindelijk kon men met een sterk vernieuwend en ecologisch programma naar de kiezer trekken. Het resultaat was een grandioze verkiezingsoverwinning. Groen haalde 10 zetels, Watteeuw werd schepen van Mobiliteit en Openbare Werken.

Omdat het cumuleren van een schepen- en een parlementair ambt bij Groen niet toegestaan is, legde Watteeuw zijn ambt als Vlaams Parlementslid neer. Bij zijn afscheid kreeg hij een paraplu cadeau. “Om open te trekken wanneer het in Gent moeilijk gaat” zei Kris Peeters. “Maar ik ben niet zo’n parapluutjesman” lacht Watteeuw. “Ik ben eigenlijk een politieke diesel. Eerst traag op gang, maar dan blijf ik wel volop doorgaan. Mijn bevoegdheden zijn me op het lijf geschreven. We moeten stoppen met enkel te denken vanuit het perspectief van de auto. Destijds ging mijn thesis over duurzame mobiliteit in Gent.”

Heb je goede herinneringen aan de jeugdjaren?

“In het dorp (Moorslede) waar we woonden was niet veel te beleven. Door de oliecrisis en de grote werkloosheid zag het er toen alles behalve rooskleurig uit. Ik las graag en veel, elke dag een boek. Ook serieuze literatuur, een nieuwe wereld ging voor mij open. Boeken uit de bibliotheek, want thuis was er geen grote weelde maar eten was er altijd. We kwamen niets te kort, vroeger had men minder nodig. Mijn ouders waren kleine zelfstandigen met een meubelwinkel. Mijn vader was een echte vakman, maakte zelf meubels, de geur van houtzaagsel zal mij altijd bijblijven. Ik ging bij de Chiro en werd er zelfs leider. Werken met jongeren, leuke spelnamiddagen organiseren, verantwoordelijkheid nemen, veel zaken in vraag stellen, het was een boeiende tijd. Als jonge gast kon ik het nachtleven in Gent bijzonder waarderen.”

Als schepen introduceerde Filip  een nieuw, controversieel mobiliteitsplan en kreeg hiervoor meermaals de wind van voren, was dikwijls de kop van jut, de zondebok.

Hoe ga je met kritiek om? No hard feelings?

“Je moet alles in de juiste context plaatsen. Ik probeer mijn werk goed en doordacht te doen, sommige opmerkingen raken mij. Een handelaar die ongerust is over zijn inkomen, ik begrijp de bekommernis en wil gerust meedenken. Een grote mond opzetten, grof en brutaal zijn, vuilspuwerij, op de man spelen en niet op de bal, daar heb ik het moeilijk mee. Gelukkig is dat een kleine minderheid, er komen ook veel positieve reacties.

Wat sommigen op sociale media durvenzetten is ongelooflijk, daar probeer ik niet op in te gaan.Ik ben de verpersoonlijking geworden van mobiliteit. Constructief zijn is de boodschap. Luisteren voorkomt verzuring, maak de mensen geen blaasje wijs. Als iets niet mogelijk mocht zijn dan zeg ik het ronduit.”

Als schepen, content in Gent?

“Het gaat me absoluut niet om titels maar wel om het realiseren en het in gang zetten van projecten. Vooruit gaan, draagkracht, gedrevenheid en geduld, het is een rare combinatie maar alles heeft nu eenmaal zijn tijd nodig. Gent straalt een unieke sfeer uit, de stad is een combinatie van gevestigde waarden, van creativiteit en van nieuwe, hippe zaken en locaties. Onze horeca bloeit, waterzooi, stoverij neuzekes, mosterd van Tierenteyn, hoofdvlakke, bloedworsten van Zwaenepoel, Mokabon koffie, kaas en rijstpap van het Hinkelspel… geef mij maar de stad. In een plattelandsgemeente zou ik niet meer kunnen leven. Trouwens, stadsmensen zijn broodnodig om de natuur te behouden.”

Is een drukke agenda onder controle te houden?

“Fietsen langs de Schelde, zo’n 15 km., geeft een zalig gevoel van totale ontspanning. Maar lopen is voor mij toch de mooiste sport die er bestaat, de beste manier om te ontstressen, om het hoofd leeg te maken. Mijn vrouw maakt er mij meermaals op attent dat ik een beter mens ben na een rondje lopen. Het is een kwestie van doseren. Anders hou je het geen 20 jaar vol. Vrijdagavond en zondagnamiddag zijn voorbehouden voor familie en vrienden. De grootste troef van echte vriendschap is de stilte, daar zijn geen woorden bij nodig.”

Een ultieme wens? Een favoriete one night stand ?

“We hebben een mooi netwerk van openbaar vervoer. Maar zelf eigen openbaar stadsvervoer organiseren, zoals vroeger de MI.V.G., daar droom ik van. Soms maak ik mij ongerust over de overbevolking in de wereld. Zowat 7 miljard mensen moeten eten, drinken…. het milieu en de natuur gaan eraan kapot. Wat die one night stand betreft, daar geef ik liever geen antwoord op. Er wordt al genoeg gebabbeld over mij (lacht).”

Frans Van Damme

Gepubliceerd in DE ZONDAG dd. 02/10/2016

Interview DE ZONDAG: Tom Balthazar

Tom Balthazar (Sp.a)

‘Als ge Gent graag ziet moet ge er zorg voor dragen’

Tom Balthazar (53) was tot 2007 advocaat, maakte in oktober 2000 zijn intrede in de gemeenteraad en werd door zijn collega’s aangeduid als Sp.a fractie voorzitter. Tom mag dan misschien wel niet zo populistisch zijn als Daniël Termont, hij doet in 2018 een gooi naar de burgemeesterssjerp. Hij wordt geprezen om zijn dossierkennis. Insiders zijn het erover eens: met 1 blik weet  hij elke situatie perfect in te schatten.

Balthazar is op zijn hoede. De laatste tijd had hij, naar eigen zeggen, wat minder prettige ervaringen met de pers. “Men noemt me wel eens de minzame jurist. Ik ben al vele jaren politiek actief maar heb nog nooit ook maar iets tegen mijn zin gedaan. Mijn inzet als gemeenteraadslid en schepen volgt op een sociaal engagement dat mij altijd heeft gedreven. Voor wat hoort wat, een gezonde arbeidsmoraal die me als kind werd meegegeven. Ik had ambities om journalist te worden maar daar wilde men thuis niets van weten. Als jobstudent vulde ik de rekken in de GB aan de Dampoort, was kelner in het nachtrestaurant Corner House waar veel dames van plezier kwamen. Ze waren altijd gul met het geven van fooien.  Van de fijne vleeswaren in het restaurant kwam ik terecht bij het lekkere vlees van vleesdistributeur Primus (lacht). Wat de liefde betreft heb ik wel het nodige verkennend werk gedaan.”

De lokroep van de Gentse politiek was intens aanwezig?

“In 2007 zette ik de stap naar een uitvoerend mandaat en werd schepen van milieu en sociale zaken. Nadien, toen in 2010 Karin Temmerman een overstap maakte naar de Kamer van Volksvertegenwoordigers, nam  ik een groot deel van haar bevoegdheden over en werd schepen van milieu, stadsontwikkeling en wonen. Drie beleidsdomeinen met drie keer dezelfde grote uitdaging: werken aan een duurzame, aangename en leefbare stad.”

Binnenkort mogen we je misschien aanspreken met Burgemeester Balthazar!

“Ja, wie weet. Daar zullen de kiezers over beslissen. Het zal niet eenvoudig zijn maar dat is het nooit geweest. Bij de verkiezingen in 2012 kleurden 5.466 mensen het bolletje achter mijn naam rood en werd ik schepen van stadsontwikkeling, wonen en openbaar groen. Weet je, ik wil mij nergens opdringen. De kampioen handjes schudden ben ik zeker niet, op jongere mensen maakt dat trouwens nog weinig indruk. Geef hoop, doe geen valse beloftes, straal kracht en vertrouwen uit, wees eerlijk en oprecht, dat zijn goede eigenschappen. Als ge Gent graag ziet moet ge er zorg voor dragen. Ik zal er mij totaal voor inzetten. Ik ken de stad en zijn bewoners goed, dat helpt.”

Worden ouderen te vlug afgeschreven?

Soms wel, maar het is zeker geen algemene regel. Maar het is tevens goed dat jonge mensen een kans krijgen. De rotatie nu gaat vlugger dan vroeger. De kracht die van mensen uitgaat is belangrijk. Ervaring, weten wat er leeft, nieuwe ideeën, zich totaal inzetten mogen we niet zomaar wegcijferen. Als politicus ontmoet je veel mensen, kan je veel realiseren. De job is zeer gevarieerd. De medaille heeft ook een keerzijde: gebrek aan tijd voor jezelf en de familie, de vrienden. Er blijft te weinig tijd over om te ademen, om te bezinnen, om nieuwe dingen te ontdekken.

Tijden veranderen. Heb je daar moeite mee?

Neen, eigenlijk niet.  Al geef ik grif toe, mijn website moet dringend eens serieus bijgewerkt worden. Als het maar eventjes kan spring ik elke zondag, vroeg in de morgen, in het zwembad. Daarna naar de bakker om pistolets. Op zondagavond sta ik achter de kookpotten. Italiaanse kost is mijn specialiteit. Mijn vrouw en kinderen zijn echt enthousiast over mijn culinaire escapades. Enfin, ze eten toch alles op wat op het bord komt (lacht). Italië is trouwens ook mijn favoriete reisbestemming.

Doodgaan doen we allemaal. Is euthanasie een goede of slechte evolutie?

De wereld van de gezondheid heeft me altijd erg geboeid. Als kind wou ik arts of dokter worden. De angst om als chirurg niet handig genoeg te zijn deed me uiteindelijk kiezen om rechten te studeren en specialiseerde me als jurist in medisch en gezondheidsrecht. De zelfstandigheid van patiënten  moet gerespecteerd worden. Patiënten worden hoe langer hoe meer mondiger, het is een goede evolutie.  Men moet zelf kunnen beslissen over euthanasie , palliatieve zorg of een andere behandeling. Leven is het belangrijkste geschenk waar we, in alle omstandigheden, met respect moeten mee omgaan. Of er leven is na de dood? Denk  het niet, ik ben zo goed als zeker dat het na ons gedaan is. Leef dus hier en nu!”

Frans Van Damme

Gepubliceerd in DE ZONDAG dd. 02/10/2016

Interview DE ZONDAG: Elke Decruynaere

Elke Decruynaere (Groen)

‘Gentenaars hebben zin voor initiatief’

Toen Elke Decruynaere in januari  2013 schepen werd van Onderwijs, Opvoeding en Jeugd. was ze al 6  jaar goed bezig als gemeenteraadslid. Juni 1981: Ronald Reagan werd president van Amerika, Charles en Diana waren volop hun sprookjeshuwelijk aan het voorbereiden, Mark Eyskens leidde de regering, het land was in crisis maar in het klein dorpje Aalbeke (nabij Kortrijk) kon het geluk niet op, Elke werd geboren.

In 1999 werd ze lid van Agalev. “Vooral uit boosheid en verontwaardiging. Men was de wereld, onze wereld voor later, om zeep aan het helpen. Al vrij vlug leerde ik dat als je flink nadenkt, je mond opendoet op het goede moment en je mening laat horen, je de wereld een stukje kan helpen veranderen in de richting die jezelf wil.” Ballet, dictie, toneel, muziek, karate, Chiro en Scouts, Elke had een brede interessesfeer. “Ik had het soms wel moeilijk met de autoriteit van de leiding, was nogal kritisch ingesteld en verkaste al eens van jeugdbeweging.”

Nog herinneringen aan je jeugdjaren?

“Vader en moeder waren niet echt politiek geëngageerd maar ze gingen wel betogen tegen de kernraketten. Ik ging naar de lagere school bij de nonnetjes. Niet omdat mijn ouders katholiek waren maar het was dichtbij huis. Ten tijde van de Dutroux-affaire verlieten we spontaan de lessen om op straat te gaan protesteren tegen het ‘spaghetti-arrest’. Hierdoor werd onderzoeksrechter Connerotte van het onderzoek gehaald omdat hij samen met een paar slachtoffers van Dutroux aan tafel zat met een bord spaghetti. Uiteindelijk kwam ik aan de Gentse Unief geschiedenis studeren en leerde er een leuke jongen kennen. Van het een kwam het ander. We kwamen, na een tussenstop in Kortrijk, naar Gent wonen. Gent vonden we toen, en nu zelfs nog veel meer, een fantastische stad met een rebelse sfeer en bewoners met zin voor initiatief. Dat weet ik bijzonder te appreciëren, het maakt de stad uniek.”

Had je een sterke band met je ouders?

Ik werd als het middelste kind van 3 geboren. Mijn broer is verstandelijk gehandicapt, een gezin wandelt niet altijd over rozenblaadjes. Mijn mama kreeg een trombose 2 dagen voor mijn verkiezing als schepen. Dat kwam bijzonder hard aan. Ik hoop dat ik kan terugdoen wat mijn ouders allemaal voor mij hebben gedaan. Wij kregen waarden voor het leven mee, ik wens het iedereen toe. Helaas heeft niet elk kind het geluk op te groeien in een positief milieu. Voor kinderen die weinig meekrijgen van thuis is het dan ook zo belangrijk dat er een goed vangnet wordt voorzien. Dat zorgt voor minder criminaliteit, een goede job en een betere gezondheid. Dat rendeert naar de toekomst toe. Het is bewezen dat elke euro geïnvesteerd in jeugdopvang verdient zichzelf tot 7 maal terug, dat is bewezen.

Onderwijs, Opvoeding en Jeugd, het ligt je blijkbaar bijzonder goed.

Tijdens mijn schepenambt werd ik voor de 2^e maal mama. Dus ik weet waarover ik spreek, als moeder én als schepen. Ik geloof enorm in participatie-initiatieven met kinderen en jongeren, waarbij ze zelf ondervinden hoe besluitvorming werkt. Dat werkt mobiliserend. Het is goed voor onze democratie en leert jongeren zelf nadenken over de maatschappij en over hun toekomst. Het laat hen voelen dat je niet bij de pakken moet blijven zitten. Geloof me vrij, het is hard werken, het gaat immers om ruim 120.000 leerlingen. Het geeft echt heel veel voldoening. Elke week staat een schoolbezoek op mijn agenda. Niet enkel om er wat handjes te schudden en koffie te drinken. Wel om ernstig te luisteren naar de noden en grieven van leerlingen en leerkrachten.

Hoe wil je dat mensen je laten herinneren?

“Als een fiere schepen, iemand met een groot en warm hart voor kinderen. Als een mens met een sociaal hart, een schepen die er heeft meegewerkt aan een stad waar er ook nog voldoende aandacht, plaats en respect is voor oma’s en opa’s. Waar iedereen veilig kan wandelen, fietsen, spelen. Oorlogen, terrorisme, miserie… dat maakt we bang. Maar onderschat de jeugd niet! Syrië, het Midden Oosten…het zijn items welke  hard leven onder de jongeren. Ze zijn er echt mee bezig en willen het anders. Dat stemt me hoopvol. Samen moeten we werken aan een betere wereld waarin onze kinderen en kleinkinderen zorgeloos kunnen opgroeien.”

Nog een wens voor de toekomst?

Wat meer vrije tijd zou meer kwaliteit geven aan mijn leven. Mijn gezin zou dat zeker ook leuker vinden. En dat ze nooit mijn splinternieuwe fiets, met achterop 2 kinderzitjes, stelen. Want mijn fiets is mijn vrijheid.

Frans Van Damme

Interview verschenen in DE ZONDAG dd. 02/10/2016

Interview DE ZONDAG: Christophe Peeters

Christophe Peeters (Open Vld)

‘Ik beoordeel mensen op hun waarde’

Christophe Peeters (42), schepen van Financiën, Feesten, Middenstand en Innovatie kwam op 20-jarige leeftijd, als jongste raadslid in de geschiedenis van Gent, in de gemeenteraad. Sommigen durven zelfs te spreken van de mooiste ooit. Politiek werd hem van thuis uit met de paplepel ingegeven. “Liberaal zijn is een manier van leven, geen ideologie. Vanaf mijn 14^e ben ik al lid van de partij, al hecht ik mij niet aan wat is geweest. Nieuwe omstandigheden vragen om nieuwe inzichten. Een plakboek met knipsels over mezelf bestaat niet, nergens voor nodig.”

Christophe doet zijn job bijzonder graag, hij wil het evenwicht bewaren, zaken mogelijk maken, naar oplossingen zoeken en het verschil te maken. Christophe wil meteen een hardnekkig gerucht uit de wereld helpen. “Neen, bij de volgende verkiezingen zal ik niet overlopen naar een andere partij. Ik blijf de Open Vld trouw, mijn liberale normen en waarden zijn nergens anders terug te vinden.” Jarenlang was hij zowat de meest begeerde vrijgezel in de stad. Maar 5 jaar geleden kruiste Wendy zijn pad, het huwelijk staat op de planning voor volgend jaar.

Hoe begon eigenlijk je Cupido verhaal ?

“Wendy was daar aan het fietsen en ik zat bij een andere fietstocht in de volgwagen. Op de Tourmalet sloeg de vonk over. Neen, sportief ben ik helemaal niet, Wendy sport nu voor ons twee, dat volstaat. Ze kan als kinesitherapeute bijzonder goeie massage geven (lacht). Of ik de ideale schoonzoon ben? Dat is alvast toch de bedoeling. Neen, ik ben geen handige Harry en een romantische man al evenmin. Wel galant, attent en charmant, zegt men toch. Ik ben ondertussen gestopt met roken. Het was een voorwaarde van Wendy.” In Gent maakt Christophe mee de wetten, thuis is het blijkbaar Wendy. “

Bestaat eeuwige liefde?

Van dat idee vertrekken we. We gaan er samen stevig aan werken om er iets moois van te maken. Huishoudelijke taken zoals strijken, spaar me daar van. Koken lukt me vrij aardig. Een handige Harry ben ik absoluut niet. Al geprobeerd maar de schade is nadien niet te overzien. Geschiedenis heeft mijn absolute interesse. In mijn schaarse vrije tijd verslind ik boeken. De zondagavond is heilig, dan spelen we samen spelletjes. Neen, niet wat je denkt, ik bedoel gezelschapspelletjes met vrienden (lacht).”

Hoe is het gesteld met je vriendenkring?

“Mijn persoonlijke vrienden appreciëren mij om wie ik ben en niet om wat ik doe. Als er ooit een einde komt aan mijn carrière als schepen kan ik 75 % van de mensen in mijn adressenboekje schrappen, we moeten daar niet flauw over doen. Of ik vrienden heb in de politiek? Ik ben nog bij niemand van het college thuis geweest. Correct en vriendelijk zijn met de collega’s wil nog niet zeggen dat we samen Kerstavond moeten vieren. Ik geef niet om titels, beoordeel mensen op hun waarden. De onwil van sommigen om iets te bereiken, dat is ergerlijk. Doelbewust zaken fout voorstellen, mist spuien, anderen belazeren maakt me kwaad. Het leven is dikwijls slechte cinema. Ik ben niet rancuneus maar vertrouwen mag nooit geschonden worden.”

Je mag dan wel schepen van Feestelijkheden zijn, het leven is voor niemand elke dag een feest.

“Toen begin dit jaar mijn vader overleed was dat een harde klap. Hij genoot veel respect bij zijn collega’s van de recherche, had een mooie staat van dienst.  Het leven is nu eenmaal eindig. Ook met mijn overleden grootmoeder zou ik nog graag eens babbelen. Schrik van de dood heb ikzelf niet, wel van sterven en afzien. Vechten tegen ziektes lijkt me vreselijk. Na ons is het definitief gedaan. Dat is spijtig want ik zou willen weten hoe het leven na mij verder gaat, wat ik niet heb mogen meemaken. Voor alle zekerheid kunnen we toch maar beter hier en nu plezier maken.”

Als je mocht kiezen voor een andere bevoegdheid in het schepencollege, welk zitje zou je kunnen bekoren?

“Ik ben bijzonder blij met mijn huidige bevoegdheden, financiën ligt me bijzonder goed, cijfers, centen en procenten zijn mijn grote passie. Al lijkt burgemeester worden nog niet zo een slecht idee. Ambitie hebben is het leven, daar is niets fout mee. Integendeel! Weet je, ik heb oneindig veel geduld als ik op het einde maar mijn gelijk krijg (lacht). Ik twijfel continu aan mezelf, ben niet zo zelfverzekerd als men denkt. Dat heeft ook voordelen. Leren uit je eigen fouten zorgt voor een comfortabele toekomst. Als kind wou ik F16 piloot worden. Helaas, hiervoor waren m’n ogen niet goed genoeg. Gelukkig heb ik in de politiek een klare kijk.”

Frans Van Damme

Verschenen in DE ZONDAG dd. 02/10/2016

Interview De Streekkrant: Dirk Brossé

‘Eenzaamheid kan je delen met anderen’

Dirk Brossé heeft de voorbije 30 jaar zowat alle nationale en internationale orkesten geleid, werkte samen met wereldsterren en stond in de meest gerenommeerde zalen. Hij moet zowat ’s werelds meest toegankelijke en gefêteerde componist zijn. Hij wil zijn begeesterende levenswandel graag met ons delen.

Brossé geeft het ridderlijk toe, hij was een moeilijk kind. “Ik wist wat ik wou, het moest altijd mijn goesting zijn. Laat een vogel vliegen en hij is gelukkig, dat was mijn filosofie. Met mathematisch verstand is het niet te verklaren maar ik heb een 6^e zintuig. Een voorgevoel, een onderbewustzijn stuurt me in een bepaalde richting.”

Het buikgevoel van Dirk maakt deel uit van z’n leven maar is absoluut niet onfeilbaar. “Door mijn flinke dosis naïviteit ben ik al verschillende malen bedrogen. Blijf vooral geloven in jezelf. Jaloersheid, wat een vreselijk beest. Sommigen houden deuren gesloten uit schrik voor hun eigen positie. Niet vrienden zijn daarom niet mijn vijanden. Vriendschap is nooit voor eeuwig, mensen evolueren. We leven in een wereld geregeerd door macht en geld, het is nu niet anders dan vroeger.”

Woorden als carrièreoverzicht en muzikale ervaringen gebruikt Brossé liever niet. Hij gunt muziekliefhebbers een blik achter de schermen van zijn wereld. “Wat niet wil zeggen dat ik mijn privacy te grabbel gooi. Ik laat wel toe dat mensen een beetje voyeur zijn, vooral wat betreft mijn denken over muziek. Door openhartig te praten over belevenissen en ervaringen vervagen soms de grenzen tussen privé en métier.” Dirk is een controlefreak, het is en blijft zijn story over hoe hij de wereld ziet en beleeft. “Tijd, ruimte, klank en mensen fascineren mij. Het is mijn doel tijdens elke voorstelling iedereen te verrassen, ik wil dingen maken waardoor mensen ontroerd worden. Kunst en muziek kunnen maar bestaan als er iemand naar luistert. Ik haat pauzes, dat breekt de magie van een voorstelling.”

Als pure globetrotter is Brossé altijd wereldwijd onderweg, uren van gezwoeg in zalen, gangen, opera’s, concertgebouwen en studio’s. Een eenzaam bestaan? “De verplaatsingen op zich voel ik niet aan als vervelend, het maakt deel uit van mijn werkdag. Reizen en ondertussen nadenken gaan perfect samen. Enkel de wachttijden en veiligheidscontroles zijn niet leuk. Van eenzaamheid heb ik geen last, nooit voel ik me echt alleen. Eenzaamheid kan je ook delen met anderen. Het geeft mij geestelijke rijkdom. De wereld is mijn thuis.” Dirk is altijd bereid nieuwe uitdagingen aan te gaan, ongekende wegen te bewandelen, nieuwe horizonten te ontdekken. Van zero to hero! “Succes kan je kopen, dat doen sommige artiesten van vandaag. Met als gevolg dat ze nogal vlug verdwijnen. Ik heb gekozen voor een lange, stabiele carrière van hard werken. Ik leef sober en gedisciplineerd maar voel me wel een echt luxekind. ”

Brossé heeft enkele merkwaardige trekjes. “Hoewel ik eigenlijk niets anders doe, schuw ik het om in grote groepen te zijn. Verder heb ik een goede pen, schrijf veel poëzie en essays maar heb geen ambitie om er mee naar buiten te komen. Verder ben ik een gepassioneerd verzamelaar van etnische muziekinstrumenten. Een slecht kantje? Ik ben een spaarder, op het randje van gierig zijn. Om 1 euro kan ik me druk maken. Een nieuwe auto kopen is puur geldverlies.”

Enkele jaren terug werd zijn stiefdochter Aurore vermoord teruggevonden in haar auto aan het Maaltebruggepark, na een nachtje stappen op de Gentse Feesten. Het nieuws kwam aan als een splinterbom, het raakte zoveel mensen. “De littekens blijven. Waar ze ook mag zijn, moge ze sterk en gelukkig zijn, en moge liefde en vrede bij haar zijn. Voor eens en altijd.” Liefde en verdriet, goed en kwaad liggen dicht bij elkaar. Dirk heeft de ambitie om oud te worden. “Liefst onsterfelijk wil ik zijn om wijsheid en kennis te vergaren en door te geven. Ik wil de wereld zien evolueren, buitenaards leven ontdekken. Een reis in de ruimte is geen science fictie, het staat op mijn verlanglijstje. Buitenaards leven bestaat!. Hier op aarde heb ik het allemaal gezien, men moet mij niets meer wijsmaken. Ik ben klaar om dood te gaan, niet alles is gezegd maar alles is begrepen. Ik heb nooit een echt familieleven gehad, ook geen kinderen. Sterven moet je alleen doen, kinderen zijn geen garantie voor een gelukkige oude dag.”

Tijdens het filmfestival in Scheveningen op 30 september a.s. maakt Dirk Brossé kans op een Gouden Kalf voor zijn soundtrack bij de film ‘Knielen op een bed violen’. Hij mag gerust zijn, de muziek van Dirk Brossé heeft nog nooit iemand ontgoocheld.

Frans Van Damme

Dit interview verscheen in De Streekkrant week 39/2016

Interview De Streekkrant: Xander De Rycke

Standup-comedian Xander De Rycke houdt het voor bekeken.

‘Ik heb veel succes bij de mannen’

GENT Met een hoofd vol kronkels en kleurrijke referenties maakt Xander De Rycke (28) momenteel de podia onveilig met zijn nieuwe actuashow. Hierin wordt het Vlaamse tv- en medialandschap en BV's die zich het afgelopen jaar lieten opmerken onder de loep genomen Tijd voor een gesprek met de beste observatie-comedian van Vlaanderen.

Xander vertelt meteen een niet zo vlotte prater te zijn. Eigenaardig toch voor een comedian. “Meestal ben ik op feestjes en sociale gebeurtenissen een grote teleurstelling. Ik ben zeker niet de plezantste, niet thuis, niet op café.” De jeugdjaren van De Rycke, het was een periode om vlug te vergeten. “Als enig kind leefde ik niet echt in een productieve omgeving. Moeder was een werkloze kuisvrouw en alcoholist. Mijn vader heb ik nooit gekend. Niet verwonderlijk dat ik thuis weg wou. Op school waren mijn resultaten verschrikkelijk. Als tiener kreeg het drankprobleem mij ook te pakken. Deze periode is nu gelukkig voorbij. Ik drink maar wordt niet meer dronken. Drank en drugs, ik heb het niet nodig om grappig te zijn.”

De jeugddroom om striptekenaar te worden werd ingeruild voor een carrière als comedian. “In 2006 deed ik mijn eerste grote optreden, in de Gentse ICC, voor meer dan duizend man, tijdens de finale van een grootschalige wedstrijd. Ik won en kwam  thuis met een cheque van 500 euro en een bos bloemen.” Xander is niet enkel de hofnar van een generatie maar was ook lange tijd de jongste beroepscomedian in Belgenland. “De meeste mensen zijn grappig maar niet iedereen kan grappig zijn op een podium. Ik ben een doorzetter, niets ontsnapt aan mijn blik. Ik had destijds geen plan B, ’t was mensen entertainen of miserie. Vooraf ½ jaar try-outs en daarna er volop voor gaan. De mensen betalen dus het moet goed zijn.” Druk op de ketel heeft hij nodig evenals een strakke deadline. Want Xander is, naar eigen zeggen, dikwijls lui. Grappen bedenken, het is geen eenvoudige klus. “Het overlijden van Fabiola, daar mocht mee gelachen worden. Maar een grap over de dood van Luc De Vos was totaal ongepast. Waarom, wat is het verschil?”

Over de liefde heeft hij nooit te klagen gehad. “Ik hoef niets te verbergen. Mijn 1^e lief op m’n 15^e, zij was 13 jaar. Nadien kwam nog een ruime waaier van vrouwen voorbij. Hoe eigenaardig ook, het blijft voor mij een mysterie, maar bij homo’s heb ik bijzonder veel succes, ik heb precies meer aantrok van mannen dan van vrouwen. Altijd veel gays in de zaal die mij nadien staan op te wachten. Voor een handtekening hé, niets meer.”

Onder de titel ‘Xander De Rycke houdt het voor bekeken’ brengt hij een show over zijn geheime liefde: Het Vlaamse Medialandschap. “Een messcherp overzicht, zonder taboes, van het voorbije TV-, film-, en radiojaar in Vlaanderen. Wie dacht dat religie en politiek heilige huisjes waren heeft het goed fout. Je favoriete film, programma of BV, alles neem ik grondig op de korrel. Van sterke fictie to zwakke reality, van kaskrakers tot boxoffice-flops. Een goede raad voor de toeschouwers in de zaal: fasten your seatbelts. Geen interactie met het publiek, ik heb geen zin meer in een dialoog met zuurpruimen en ambetante mensen in de zaal.” Xander prijst zich gelukkig, is zijn publiek dankbaar, hij wil doorgaan tot de dood. Op een comedian staat immers geen uiterste houdbaarheidsdatum. “Urbanus en Jacques Vermeire zijn herbegonnen. Geert Hoste mag dan wel gestopt zijn, hij komt zeker terug. Gaston Berghmans had ook nog plannen voor een comeback maar fysiek was het niet meer mogelijk. Ikzelf sta liever op scène dan aan de band in een fabriek. Wie zijn tijd goed benut hoeft niet bang te zijn om dood te gaan. Als ik rondom mij kijk lijkt het wel of veel mensen geboren zijn met een midlife crisis.” Een ultieme wens? “Een eigen klein theaterzaaltje om te experimenteren, te prutsen, op te treden voor zo’n 60 man (mogen ook vrouwen zijn natuurlijk). Ik heb een hekel aan theaterdirecteurs die voornamelijk fan zijn van zichzelf, die de artiesten backstage komen lastigvallen, die het altijd beter weten, die neerkijken op gewoon vermaak en denken dat hun moeilijk repertoire zaligmakend zou zijn.”

Miserie in de wereld, oorlog, honger, foefelpolitici, terreurdreiging… heel dikwijls valt er weinig te lachen. Gelukkig hebben we nog de humor van Xander De Rycke, zowel in stijl als inhoudelijk, de meest gedreven en talentvolle stand-up comedian.

Frans Van Damme

Dit interview verscheen in De Streekkrant - week 38/2016

Interview De Streekkrant: ARNE SIERENS

Theatermaker Arne Sierens

‘We hebben de eigenschappen van beesten’

GENT De spanning tussen Kunst met een hoofdletter en de volkscultuur spelen een belangrijke rol in het oeuvre van Arne Sierens. Met een tomeloze ambitie behoort hij tot één van de meest gespeelde auteurs in het Vlaamse amateurcircuit. Zijn theatervoorstellingen maken het publiek dikwijls groggy, grijpen naar de keel.  

Geboren op de Brugse Poort is de wijk voor Arne Sierens altijd zijn eiland van arbeiders en sociale woningen gebleven. “Ik groeide op in een verpauperde arbeiderswijk vol tegenstrijdigheden. Een plek waar geen goden wonen maar sukkelaars. Je ziet er geen tragedies maar melodrama’s. Een volksbuurt is fantastisch, dat heeft mij getekend. Ik pluk mijn verhalen van de straat, rechtstreeks geënt op het leven. Mijn schrijfsels zijn zeker geen koningsdrama’s. De Brugse Poort, daar zie je mensen in de meest kwetsbare vorm.” Op school heeft Arne niet veel geleerd, daar zat hij niet op zijn plaats. “Ik ben eigenlijk een vergaarbak van zoveel indrukken. De punkscene en de hele rebellerende subcultuur waren een belangrijke inspiratiebron voor latere teksten en ensceneringen. Laat mij gerust de vaandeldrager zijn, een rebel op de barricaden.” Hij lijkt onvermoeibaar, zorgt dat de theaterwereld geen koude en dode planeet wordt, hij barst van energie en zelfvertrouwen. Zijn geest en ideeën vliegen voortdurend over podiums. Sierens werd huisschrijver van de Blauwe Maandag Compagnie maar constateerde dat enkel schrijven hem eigenlijk niet interesseert. Hij keert terug naar het amateurtheater. “Ik wou altijd theater maken dat nog niet bestond. Niets dat braaf is, geen vertoning voor een publiek in rode pluche klapzeteltjes. Volkstheater wordt door sommigen nog steeds uitgespuwd omdat het geen kunst zou zijn. Ik neem het ze niet kwalijk, wie arm is van geest weet van niet beter.” Hij was medeoprichter van de theatergroep met de programmatische naam ‘De Sluipende Armoede’. “Het was altijd knokken om mijn ding te kunnen doen. Stoppen bij gebrek aan geld, meer bezig zijn met de boekhouding dan met het artistieke, spelen voor een kleine fooi, vechten om de financiële eindjes aan elkaar te knopen, ik weet wat het is. Wie geld heeft krijgt nog meer geld, het is niet eerlijk. Men moet investeren in dingen die niet noodzakelijk opbrengen maar die ons op een ander spoor zetten, mensen doen nadenken.” Elke theatervoorstelling van Sierens is een weergave van bonte taferelen, ruwe schetsen, uitvergrote beelden, bijzondere momenten en situaties, doorgesaust met een flinke portie emotie. Zijn onderwerpen zijn uit het leven gegrepen, het leven zoals het is, of net niet is. “Als theatermaker heb ik een persoonlijke en unieke stijl, weg van het traditionele theater, met sterke wortels in het alledaagse, het volkse en het epische. Ik heb een obsessie voor het anekdotische. Improvisatie van de spelers staat centraal in mijn methode van werken.” Choqueren, in de war brengen, herkenbare situaties deelbaar maken, het ligt Arne goed. Privatisering is volgens hem een slechte keuze. “Studio 100 mag er zijn maar kunst en cultuur zijn veel belangrijker. Wij zijn geniaal maar niet efficiënt als mens. We kunnen mirakels verrichten maar doen het te weinig. Er heerst verwarring op aarde, in onze hoofden en het leven. We gedragen ons netjes, houden ons voortdurend in en lopen braaf tussen de lijntjes. We hebben de eigenschappen van beesten: agressie, eten, drinken. Mensen hebben dikwijls een saai leven, angst, schrik voor de toekomst. Durf een stap te doen in het onbekende. Bij elke nieuwe productie schijt ik in m’n broek, vraag me af of het goed zou zijn. Het blijkt nadien fantastisch te zijn.” Arne is niet enkel theatermaker, hij schreef een opmerkelijk oeuvre bijeen. Zijn teksten werden vertaald, opgevoerd en gepubliceerd in verschillende talen. Alles kan, alles mag, weg met de taboes. “Ik ben dikwijls uitgegleden, op mijn smoel gegaan, ontgoocheld geweest. Het maakt me niet bitter. Sommigen krijgen alles, anderen niets! We leven nu eenmaal in een vuilbakmaatschappij. Tegenslag maakt deel uit van het leven, laat het niet aan je hart komen.”

Sierens leeft in overdrive, is beslist geen diplomaat, dat beseft hij maar al te goed. “Ik ben teveel op mezelf gericht, iedereen mag participeren maar uiteindelijk beslis ikzelf en niemand anders. De papierwinkel is degoutant, maak alles eenvoudiger. Mijn ultieme droom? Een Vlaamse opera, een familiedrama van 10 uur met een massa acteurs op scène. Een dure en onbetaalbare droom.”

Frans Van Damme

Het interview verscheen in De Streekkrant week 36/2016