Inierview De Streekkrant: JAN BARDI

Mentalist en televisiepersoonlijkheid JAN BARDI

 

“Elke man heeft iets van een autist ”

GENT Wat is echt, wat vals? Wat mag ik geloven, wat misleidt me? Waarom is het allemaal toch zo verwarrend? Om het antwoord te kennen kruisen we onze vingers, tarten het noodlot en lopen onder een ladder door op weg naar Jan Bardi.

Er zijn nog zekerheden in het leven. Jan Bardi (54) geniet van elk bezoek aan Gent. “Het is mijn lievelingsplekje op aarde. Ik kom er erg vaak, zomaar, om de geur op te snuiven, te shoppen, te genieten van cultuur, flaneren en voortdurend nieuwe plekjes ontdekken. Een stad waar altijd wat leuks te beleven is, waar ik zou willen wonen. Gent is een oervlaamse stad zoals er geen 2 bestaan”.

“Moeder noemde me een Reinaert De Vos want ik was sluw, een tikkeltje geniepig, lastig, corrigeerde als kind mijn gedrag niet. Tegendraads, met een solistische gedrevenheid. Ik ben een kluizenaarstype, moet altijd het gevoel hebben dat alles staat of valt door mij, dat het totaal niet lukt als ik uit de bocht ga. Teamwork, gedeelde verantwoordelijkheid, dat ligt me niet zo”. Enige vorm van autisme? “Zou best kunnen, elke man heeft iets van een autist. Creatieve individuen plegen vaak bedrog en hebben een vorm van HT&D”. Men vraagt Bardi op de  vreemdste plaatsen. Van de USA tot het Midden‑Oosten is hij steevast gesprek van de dag na TV-uitzendingen van zijn eigen showseries of na de vele gastoptredens. Live shows krijgen ovaties van Australië tot Portugal, van Egypte tot Japan. Zijn voorspellingen blijven nergens onopgemerkt. “Wat begon als hobby liep in positieve zin vrij snel uit de hand. Als student amuseerde ik mij 7 jaar op kosten van mijn ouders, het was de hoogste tijd om zelf geld te verdienen. Ik haalde de krantenkoppen met het voorspellen van de winnende Lotto cijfers”. Het bleek nadien een foute gok. Als Bardi geld nodig heeft speelt hij niet op de Lotto.

Het grote publiek leerde Jan echt kennen dankzij eigen televisieshows. In het zog van dat klinkende TV-succes beslist hij nadien alle energie te bundelen in zijn artistieke exploten. Is het een gave? Voorbestemd? Soms lijkt het alsof Bardi door een muur stapt waarachter hij onzichtbaar wordt en dingen kan doen die anderen niet kunnen zien. “Tijdens optredens brengen mensen hun geluksvoorwerp mee. Mensen stellen vragen, ik geef het antwoord. Noem me vooral niet paranormaal begaafd, wat ik toon is authentiek, ik gebruikt gewoon psychologische kneepjes”.

Bardi reist doorheen het land met psychostunts. Oude mythes blijken taai: drie op vier mensen geloven vandaag in een traditioneel volksgeloof, van zwarte kat tot vrijdag de dertiende. “Van waar komt die macht, wat kan ik daar als podiumnar mee? Mijn shows zijn puur entertainment, een intens spel vol raadsels, knipogen en verwondering”. Bardi, een bedrieger met goede bedoelingen, zet mensen op het verkeerde been, laat een zaal achter vol pretoogjes, verwonderde blikken en onbeantwoorde vragen. “Binnen de context van het amusement zijn vraagtekens veel leuker dan antwoorden”.

Jan zit niet om een stunt verlegen, hij komt ook persoonlijk bij mensen thuis. “Opvallend veel in het Gentse, raar hé. Een beperkt aantal deelnemers beleven dan, met hun neus er bovenop, vreemde fenomenen, tot en met de unieke climax: een heuse geestoproeping van een beroemde, vrij door het gezelschap uitgekozen overledene”.

Bardi probeert uit z’n eigen rivierbedding te breken, denkt na, analyseert. Kan hij voor ons, à la minute,  een voorspelling uit de mouw schudden? “Altijd voorspel ik enkel wat zeker zal uitkomen” (lacht geheimzinnig). Als ik zeg dat Termont volgende maand een platte tube zal hebben met z’n velo dan is dat gewoon een gok met de natte vinger, maar wel met een hoog percentage aan slaagkans. Ik voorspel de toekomst zonder helderziendheid, als een weerman. Ik gebruik suggestie zonder hypnose, als een politieker. Ik lees gedachten zonder telepathie, als een minnaar. Op een podium ben ik heer en meester, entertain en bespeel het publiek. Het is allemaal maar show. Mensen afleiden is a part off my job. Bardi is een speelvogel. Het blijft plezant, op het randje van de afgrond waar ik niemand wil induwen. Iedereen manipuleert iedereen in het dagelijkse leven, de wereld wil bedrogen worden. Een tactiek die de politiek ook zo graag toepast! Bedotten is de grootste gave van elk mens. Ik ben een gelukkig en eenvoudige man, een staatsbegrafenis hoeft echt niet voor mij”.

 

Frans Van Damme

 

In interview verscheen in De Streekkrant, editie groot Gent/Deinze - week 33

 

 

Interview De Streekkrant: Wereldreizigster Sonja De Schuyter

 ‘Op cruise gaan is goedkoper dan thuisblijven’

GENT In de internationale wereld van de cruiseschepen is Sonja De Schuyter, gewezen danseres van The Voice of Europe Eddy Wally, geen onbekende. Door sommige rederijen werd ze uitgeroepen tot beste Belgische klant, een nominatie in het Guiness Book of Records komt in zicht. Is ze op zoek naar een love boat story, de lotto gewonnen of economische noodzaak? In volle vakantieperiode een ontspannend vakantie-interview!

Als u dit leest is Sonja ergens onderweg op de wereldzeeën tijdens haar 100e cruise. Nooit thuis, altijd onderweg als passagier, ze leeft zo goed als permanent op een schip. Gewoon zomaar, voor de fun. “Ik heb 3 maal de wereld rondgevaren, alles wat aan het water ligt heb ik gezien. Cruises worden bij Belgen hoe langer hoe meer populair. Sommige wereldcruises zijn 3 jaar voor de vertrekdatum uitverkocht, er bestaan zelfs wachtlijsten”. Sonja had nogal wat hobby’s, ze deed mee aan Het Rad van Fortuin, was 8 seizoenen juryvoorzitter van de Sound Mix show, ging elk jaar naar het Eurovisie Songfestival, had een eigen showballet, trad op als Liza Mineli look-à-like, was fotograaf en would be journalist. Daarna kreeg de reismicrobe haar te pakken.“Ik heb 30 jaar gewerkt op de marketingafdeling van een bank in Gent, maar werd er ontslagen na een voetoperatie. Toen besloot ik enkel nog leuke dingen te doen, te genieten van wat het leven te bieden heeft. Maar dat kost geld nietwaar. Walter Capiau, destijds mijn naaste buurman, organiseerde cruises en mijn beste vrienden Nicole en Hugo brachten m’n hoofd op hol, zo heb ik de weg naar de kajuit gevonden”. Dat doet veronderstellen dat Sonja haar spaarpotje aan het opsouperen is, of op z’n minst ergens een goudmijn heeft aangeboord. Want zo’n boottrip is toch enkel maar voor de rich and famous weggelegd. Sonja maakt ons deelgenoot van haar geheimen. “Wij zijn niet rijk, integendeel. Het is een kwestie om op zoek te gaan naar de goedkoopste formule. In het buitenland reserveren is soms goedkoper dan in België. Met een bescheiden inkomen kan men wekenlang genieten van een bootvakantie, het is geen onbereikbaar sprookje. Sonja merkt ongeloof en komt met een stapel paperassen aandraven. “Twee weken aan boord eten en drinken à volonté, spektakels in Broadway sfeer kan al vanaf 299 euro. Of een 6-daagse trip op de Middellandse Zee voor 99 euro!  Dat zijn geen abnormale prijzen. Zoeken op internet, soms dagenlang, maar het werkt”.

Zijn er dan geen nadelen aan zo’n vakantie, verborgen toeristenvallen? “Nog niet iedereen heeft de weg naar het schip gevonden. Mijn man Camiel heeft me op een VTM cruise ten huwelijk gevraagd. Wij zijn meestal de jongste passagiers. Logisch, een verblijf in een ouderlingentehuis kost algauw 2000 euro per maand, met een cruiseboot meevaren is goedkoper. Door te cruisen sparen we geld”. Sonja praat als de beste public relations die een rederij zich kan wensen. “Ja, ik ben een fan. Op cruise gaan is goedkoper dan thuisblijven… en minder lastig want alles wordt voor jou gedaan. Hoe goedkoper de boortrip, hoe duurder de excursies aan de wal. Dat doen we dus nooit, we hebben onze plooifietsen mee en gaan zelf op verkenning. Een goedkope binnenkajuit volstaat, overdag lig ik liever op het dek te zonnen en ’s nachts zie je door zo’n patrijspoort toch niets”.

Zeg nu eens eerlijk, zeeziek worden is toch minder leuk?  “Flauwekul, zo’n schip kan wel wat stormen trotseren. Aan de receptie kan men pilletjes krijgen. Niet doen, ik heb eens een halfje genomen en heb 2 dagen geslapen. Zeeziek worden zit tussen je oren. Een wereldcruise duurt 5 maanden, nogal logisch dat er dan al eens iemand ziek wordt. Er zijn dokters en verplegend personeel aan boord, die kunnen zelfs kleine medische ingrepen uitvoeren”. Bizarre  situaties meegemaakt? “Iemand van het showballet die zelfmoord pleegde, een seksmaniak op het schip, 18 doden tijdens een wereldcruise, een kleptomaan werd van boord gezet…dingen die ook in de dagdagelijkse wereld aan land gebeuren hé”
Er werden mooie herinneringen verzameld maar de wereldcruise op de Costa Romantica, een zusterschip van de gekapseisde Costa Concordia blijft een topper: 7500 euro voor 137 dagen op zee. “Dat was natuurlijk veel geld, een follieke van Camiel. Hoe meer we reizen hoe beter we de goedkoopste weg vinden. Cruisen is geen kwestie van veel geld maar vooral van veel vrije tijd!’

Frans Van Damme

Dit interview verscheen in De Streekkrant editie groot Gent/Deinze - week 32/2015

Interview De Streekkrant: Alexander Vercamer

1^e gedeputeerde ALEXANDER VERCAMER

‘Mijn vrouw heeft me ooit ontvoerd naar Benidorm’

GENT Voor Alexander Vercamer (64) wordt 2015 een gran cru jaar. Hij is 30 jaar gedeputeerde en meteen de langst in functie zijnde gedeputeerde van de provincie Oost Vlaanderen. Een dubbel jubileum dus wij gingen hem alvast feliciteren.

In 1981 stelde hij zich voor het eerst kandidaat bij de provincieraadsverkiezingen. Hij raakte meteen verkozen. Vier jaar later werd hij gedeputeerde, een functie die hij nog steeds uitoefent. Politiek is een family affair. Het begon allemaal in Vinkt, deelgemeente van Deinze. Grootvader Remi Vercamer was er schepen, vader Roger werd in 1958 een van de jongste burgemeesters van Vlaanderen. De katholieke gedachte ‘Ga en vermenigvuldig u’ namen opa en oma wel erg letterlijk. Ze kregen 20 kinderen: 17 zijn volwassen geworden, 15 werden boer. “Ik ben zelf de oudste van 10 uit een Christen democratisch gezin, Vlaamsgezind. Ja, de zondag is heilig voor mij. Noem me gerust een praktiserende katholiek maar niet fanatiek”. Weliswaar geen 10 geboden maar Alexander heeft toch zowat z’n eigen geboden. “Het gezin is een belangrijk aspect in het leven. Wederzijds respect is een noodzaak. Doe niet aan achterklap en liegen. Het talent wat je hebt moet je gebruiken. Kom altijd en overal voor je mening uit. Na de dood is het zeker niet gedaan al weet ik niet wat er komt, ik twijfel soms”. Alexander heeft naar eigen zeggen absoluut  geen nood aan een exuberante levensstijl. “Eigenlijk  niet verwonderlijk dat ik altijd grote interesse heb gehad voor landbouw en sierteelt want veevoeders, aardappelen en landbouwproducten waren de core business van mijn ouders. Ik hielp waar nodig en was zelfs 1 jaar patattenmarchand. Als kind niet in weelde opgevoed maar we hadden niets te kort. Eenvoud siert een mens. Een namiddag rustig in de tuin werken en wat lectuur volstaan als ontspanning”.

Alexander Vercamer lijkt alomtegenwoordig, altijd zo geweest. “Ik probeer tussen de mensen te zijn, luisteren, meedenken en de vinger aan de pols houden bij wat er leeft in de gemeenten. Het grote verschil met vroeger is dat ik nu nergens meer blijf plakken. Van werken ging nog nooit iemand dood, ik werk zo’n 60 à 70 uren per week. Met dank aan de Heer! M’n vrouw heeft me ooit eens ontvoerd, 4 dagen naar Benidorm. Want voor vakantie was nauwelijks tijd, er is altijd nog zoveel te doen”.Sociaal dienstbetoon mag wettelijk niet meer daarom houd hij nu 3 maal per maand spreekuur. “Spreken mag ik nog doen, mensen mogen bij mij komen biechten. (lacht). Er worden soms wel eens vuile politieke spelletjes gespeeld maar daar doe ik niet aan mee, nooit gedaan, ik kan iedereen recht in de ogen kijken”.

In Gent en ommeland blijft de land- en tuinbouw een boeiende en bloeiende sector die Alexander nauw aan het hart ligt. Maar ook de Gentse Buitenband laat hem niet onberoerd. “Al 25 jaar, 2015 is een jubileumjaar,  brengt het evenement de rand rond Gent en de ruime omgeving, het platteland en de land- en tuinbouwsector op een veelzijdige wijze positief onder de aandacht. Dat is uitgerekend ook waar het provinciale beleid in de domeinen Landbouw en Platteland op inzet. Een leefbare land- en tuinbouw en een beleefbaar platteland in Oost-Vlaanderen. Voor ieder van ons!  We werken aan eenzelfde doel en onze inspanningen en acties versterken elkaar. Daarom is de Provinciale Landbouwkamer voor Oost-Vlaanderen financiële partner van de Gentse Buitenband. Hoewel de Gentse Buitenband de nadruk legt op plattelandsbeleving in de breedste zin van het woord, is bij het publiek vooral de jaarlijkse familiale fietsmanifestatie  bekend. Het concept is even eenvoudig als ingenieus en weerstaat moeiteloos de tijd. Per fiets kunnen de deelnemers het verrassend groene platteland in de Gentse bloemenregio en de land- en tuinbouwers die er wonen en werken ontdekken en daarbij van boerderij tot boerderij trekken”. Het mandaat van Vercamer als gedeputeerde loopt tot december 2018. Wat hierna? “Als kandidaat  zal ik niet meer opkomen, ben geen vragende partij om nog langer aan te blijven. Mijn politieke carrière ligt in het verleden. Mijn vrouw, m’n compagnon de route, heeft een drukke job als H&R Manager bij Familiehulp Oost-Vlaanderen, Antwerpen, Brussel en het Pajottenland. Hoogste tijd om samen wat meer te genieten van het leven. Misschien moet ze me nog maar eens ontvoeren naar Benidorm”.

Frans Van Damme

 

Dit interview verscheen in De Streekkrant editie groot Gent/Deinze- week 29/2015

 

Interview De Streekkrant: JAMES COOKE

Theater- & musialbeest James Cooke

‘Mijn ondernemerschap staat relaties in de weg’

GENT James Coocke wil als acteur én producent het publiek verbazen met een combinatie van dans, muziek en zang. In de showbizzwereld is iedereen het er over eens, James is de coming man in de theater- en musicalwereld. Zoveel lof prikkelt onze nieuwsgierigheid, dat vraagt om enige toelichting.

“Als kind was ik vaak onrustig, gemakkelijk af te leiden en impulsief. ’s Avonds had ik nog evenveel energie als ‘s morgens. Toen ik de diagnose ADHD kreeg, was dat best vervelend. Niettemin ben ik er een stuk beter van geworden, ik wil altijd scoren, moet voortdurend geprikkeld worden door een doel of een nieuwe uitdaging. Weten wat kan, of juist niet kan, het is belangrijk dat te weten. Als ik iets niet onder controle heb wordt ik ongelukkig, heb het moeilijk met onmacht en onrecht”. James weet van aanpakken, wil maar al te graag zijn publiek omver blazen met nieuwe projecten. Op televisie was hij gastacteur in zowat alle series, hij stond vol overgave op scène in diverse theater, ging ‘on tour’ met Mega Mindy, K3, Piet Piraat en doet kinderharten sneller slaan in populaire kinderreeksen. Bezig baasje dus! “Bespaar me van een nine-to-five-job. Ik heb ooit, om den brode, in een Gents havenbedrijf aan de band gestaan om stront in zakken te vullen. Verschrikkelijk was dat, een tijd van verstand op nul en blik op oneindig”. Gelukkig was die nachtmerrie van korte duur. Hij maakte vol gloed de overstap van de amateurgezelschappen naar het professioneel theater. “Ik geloofde aanvankelijk niet in mezelf als musicalacteur. Nog altijd wordt ik niet gecast als prins die mooie liedjes zingt voor z’n prinses. Men vraagt me wel voor een diversiteit aan activiteiten op en achter de bühne”. James wil het musicalgenre ingang doen vinden bij het grote publiek. “Ik heb me goed in het circuit gesetteld, ben in alle omstandigheden naturel gebleven, loyaal tegenover anderen. Ik leer elke dag, in alles zie ik een musical- of theaterstuk. Mijn vertrouwen in mensen heeft al wel eens flinke deuken gekregen, maar ik werk eraan. Ik ben niet met geld bezig, werken maakt me gelukkig, toneel is magie, levensnoodzakelijke zuurstof”. Een mislukking in het parcours van z’n carrière, James moet er lang over nadenken en blijft het antwoord schuldig. Nadenken over pech in de liefde gaat vlotter. “Neen, ik heb geen slecht karakter, het is ook geen kwestie van slecht onder de lakens presteren, integendeel (lacht). Verliefd worden maakt me bang, voelt vreemd aan. Mijn ondernemerschap staat relaties in de weg. Terwijl 80 % van de acteurs aan de dop staan moet ik niet op aanbiedingen zitten wachten, het klinkt misschien pretentieus maar het is wel zo. Als producer geef ik werk aan anderen, een overvolle agenda is niet bevorderlijk voor een intens liefdesleven”.

De roots van James liggen in Gent. Toch verhuisde hij naar Antwerpen. “Een stommiteit, had ik nooit mogen doen. De liefde lokte mij naar ginds. Ondertussen is de relatie voorbij maar noodgedwongen woon ik er nog”. Is verhuizen dan geen optie? “Als ik m’n stulpje kan verkopen, kom ik direct terug naar Gent. Antwerpen werd een onveilige stad, ’s avonds durf ik niet meer alleen buiten komen. Het chauvinistisch gedrag is verschrikkelijk, de politie maakt het de mensen moeilijk, machtmisbruik is nooit veraf, of althans zo lijkt het toch, pesterijen en discriminatie alom. Enige tijd terug werd ik er gemolesteerd omdat ik in de soap Thuis een rol speelde als homo. Men kan geen onderscheid maken tussen realiteit en fictie, daar word ik slecht van”.

James mag zich fier de productiemanager noemen van ‘Boer zocht Vrouw’, een eigentijdse komedie geïnspireerd op het VTM-programma. “Het idee ontstond toevallig, tijdens het brainstormen over een mogelijke opvolger van onze vorige productie Komen (Vr)eten. Met deze nieuwe hilarische rollercoaster, vol misverstanden en komische situaties toeren we al geruime tijd door Vlaanderen en komen nu voor de allerlaatste voorstellingen naar de Gentse feesten. Een spektakel dat garant staat voor een avond dolkomisch amusement met verrassende wendingen”.

Cooke bekent eerlijk, hij had aanvankelijk niet veel zin in ons gesprek. “Ik hou nogal van mijn privacy en was van plan niet veel te lossen. Nu pas valt het me op dat ik veel meer heb vertelt dan ik eigenlijk wou. Straffe gasten daar bij De Streekkrant”.

Frans Van Damme

Dit artikel verscheen in De Streekkrant, editie groot Gent/Deinze - week 28/2015

 

Interview De Streekkrant: DIK LAJOIE

Komieke Gentenaar Dirk Lajoie      

“Gent is mijn stad niet meer”

GENT Toen Dirk Lajoie besloot te stoppen met zijn alom geprezen humorproducties in de Minard was het een zwarte dag voor het volksamusement en het betere amateurtheater. Hij verhuisde naar Spanje om er, met zicht op zee, te genieten. Tijd nu voor straffe uitspraken van een straffe bekende Gentenaar.

Vader Gustaaf was in het Gentse en ver daarbuiten bekend als cabaretier Gust Lajoie, zoon Dirk nam diens artiestennaam gewoon over. “Op school werd ik gemeden als de pest omdat mijn zuster kinderverlamming had, men dacht dat het besmettelijk was. Als kind wou ik eigenlijk begrafenisondernemer worden. Over de doden niets dan goed en ze komen je nooit ambeteren met klachten. Ik wou mooie kisten verkopen, van echt hout en niet van geplakt karton zoals nu. De grootste van de streek worden was mijn bedoeling en vooral alle plezante verenigingen sponsoren”. Het liep anders, hij ging naar de academie, werd decorateur, decorbouwer en was 18 jaar etalagist met als specialiteit lingerie. “Over soutiens en slipjes weet ik alles, de mooiste cup is een B95. Als jonge gast was ik nochtans kalm en timide, maar had wel aan elke vinger een lief”.

Dirk wou de Gentse Feesten nieuw leven inblazen. Hij begon in 1985 met een eigen cabaretgezelschap Goe were an de Zuid, direct een topper van formaat. “Ik ben ook de enige, echte uitvinder van de café-chantants. Noem me gerust een ondernemer, ik heb alles zelf gedaan, ook de risico’s genomen. Ik heb nooit subsidies gekregen , heb er nooit om gevraagd, nooit merci moeten zeggen, altijd mijn goesting kunnen doen.  Schaf de subsidies af, alles moet zelfbedruipend zijn of verdwijnen! Het uitgangspunt moet kwaliteit zijn, daar betalen de mensen voor. Naar mijn producties Humor in de Minard kwamen telkens zo’n 6000 mensen kijken. Waarom staat Wim Opbrouck in het NTGent te zingen en accordeon te spelen? Vlaamse toneel moet men er brengen! En het lijkt wel of stand-ups comedians enkel vuile praat kunnen vertellen. Een teken van artistieke bloedarmoede. Enfin, ze doen maar, alle humor mag bestaan, zelfs Geert Hoste”.

In 2013 maakte Lajoie zijn droom waar, hij ging in Spanje wonen. “Ik was het hier beu, anderen maakten mijn rekening, iedereen wist het zoveel beter. En ik zit liever in de Spaanse zon dat in de Belgische regen. Gentenaars zijn rebels, vroeger ja! Nu doen politici hier ons alles slikken”. Praten we hier met een verzuurde komiek? “Absoluut niet, maar ik ben wel realist. Gent is mijn stad niet meer. Ik ben beschaamd als ik op het plein voor het Sint Pietersstation die verroeste ijzerwinkel daar zie, vol vurte velo’s. Speelstraten in de stad waar kinderen spelen op synthetisch gras, wie bedenkt nu zoiets. Een loopkoers dwars door het stadcentrum, dat ze gaan lopen op de Blaarmeersen of rond de Watersportbaan, daar lopen ze niemand in de weg”. Dirk gaat over in een nog hogere versnelling. “Iemand wordt schepen van cultuur maar hij of zij weet van toeten noch blazen. Ons stadsbestuur heeft geen enkele visie. Alle godsdiensten en politiek moet men afschaffen. Godsdienst is miserie en moet niet gefinancierd worden met belastingsgeld. Politici zijn ongeloofwaardig, enkel geïnteresseerd in zichzelf. Men had na de oorlog alle politici in de bak moeten steken”.

Dirk laat zijn fans en sympathisanten niet in de steek, af en toe komt hij terug. “Men is mij in Gent niet vergeten, dat weet ik te appreciëren, daar wordt ik vrolijk van. Mijn publiek blijft me trouw al gaan er elk jaar wel zo’n 25 dood, maar er komen ook jongen mensen opdagen”. De komende Gentse feesten staat Lajoie, elke avond om 22 u., op het podium van de Minard met ‘Ew Papier’ van Stany Crets. Het stuk vertelt het verhaal van Raymond, Rachel en hun vriend Lucien. Het huwelijk van Rachel en Raymond blijkt een poel van leugens en halve waarheden. Een doodsbrief en een oud dagboek gooit de beerput open, het stinkt geweldig. Het echtpaar wordt geconfronteerd met een verleden dat ze niet kenden en trekken daar conclusies uit. De ingrediënten van deze grimmige komedie zijn overspel, abortus, longkanker, zelfmoord en hartaanvallen”. Hopelijk niet autobiografisch? “Absoluut niet, mijn leven is een aaneenschakeling van schone momenten maar die moet je zelf creëren, echte miserie bleef me bespaard. En sterven doe ik liever niet op scène maar thuis in een comfortabele Spaanse zetel”.

Frans Van Damme

 

Dit interview verscheen in De Streekkrant, editie groot Gent/Deinze - week 27/2015

Interview De Streekkrant: Rani De Coninck

‘Ik kom altijd terug, net als onkruid’

GENT De koningin van de gulle lach werd Rani De Coninck ooit door een recensent genoemd. Het was niet eenvoudig, Rani hield de boot lang af maar uiteindelijk gaf ze groen licht voor een interview. Wil de échte Rani De Coninck dan nu opstaan!

Haar vrolijkheid en spontane persoonlijkheid zijn haar handelsmerk. Voor velen blijft ze de ongekroonde leading lady van de Vlaamse televisie. Op haar achttiende trekt Rani naar het Provinciaal Instituut voor Hoger Onderwijs in Gent waar ze voor vertaler-tolk studeert. “Ik wou aanvankelijk prinses worden, daarna werd actrice een meer realistische keuze. Eerst een serieus diploma behalen  en dan mocht al de rest van pa en ma. Ergens in mij schuilt een Robin Hood, al van kinds af aan neem ik het op voor de zwakkeren. Loop niet tegen mijn kar, laat mijn gezin met rust, want anders komt de leeuwin die zorgt voor haar welpen in me naar boven. Verder ben ik stressbestendig, hoe meer verkeerd loopt, hoe liever. Daarom gaat mijn voorkeur uit naar life televisie”. Rani heeft een leven gekenmerkt door het ontbreken van schandalen. Ze weet maar al te goed dat tv-gezichten aan meedogenloze ups en downs onderhevig zijn. “Het is belangrijk goed te doseren, ik spring zuinig om met televisieaanbiedingen, anders geraken mensen vlug op je uitgekeken. Af en toe verdwijn ik bewust eventjes van de mediaradar maar kom altijd terug, net als onkruid”.

Rani schrikt zich te pletter als ik er haar aan herinner dat ze ooit, met alle plezier, de keel van een journalist wou dichtknijpen. “De journalist insinueerde dat ik anorexia had. Iedereen bekeek me alsof mijn laatste uur was geslagen. Zelfs ikzelf begon te twijfelen of het normaal was dat ik na mijn bevalling zo fel vermagerd was, in plaats van zwaarder te worden. Ik heb me toen laten onderzoeken en herinner me nog de woorden van die dokter: 'Mevrouw De Coninck, ik heb nog nooit iemand onderzocht die zo gezond is als u. Als u zo verder doet, wordt u meer dan 100 jaar’. Dat was een opluchting, maar toch was ik kwaad dat men zo’n roddels over mij had geschreven”.

Rani is een brave deugniet, altijd geweest, ze plaagt graag. Het BV-schap heeft voor- en nadelen. “Voor ik op televisie kwam was vriendschap puur, niet bezoedeld. Nu zijn er ongetwijfeld mensen om een verkeerde reden met mij bevriend, niet om wie ik ben maar om wat ik doe. Op de Gentse Feesten wil ik gewoon rondlopen als Rani, ik wil niet op de foto met zatlappen en lomperiken die hun grenzen niet meer kennen. Dan krijg je inderdaad nogal vlug de naam een dikke nek te zijn. Eens op tv geweest en alle anonimiteit is weg, je kan niet meer terug”.

Rani De Coninck veroorzaakte heel wat commotie toen ze ja zei voor ‘Sterren op de Dansvloer’, maar daar wel 1 voorwaarde aan koppelde: haar danspartner moest een homo zijn. "Noem me gerust preuts, geen denken aan dat een vreemde heteroman aan mijn lijf zit. Dansen vind ik echt iets heel intiems, dat doe je 100 % met een buikgevoel”.

Ze is gelukkig, ze straalt. ze bulderlacht, ook al is het leven niet altijd lief geweest. Ze kende peilloos verdriet toen haar hoogzwangere zus Debbie verongelukte, weliswaar 28 jaar geleden, het verdriet is er nooit minder om geworden. “Jarenlang heb ik niet geweten hoe het verder moest, de tijd stond stil, ik wou ook dood. Debbie had het allemaal uitgestippeld: huisje, tuintje, minstens 5 kindjes … tot ze plots uit het leven werd gerukt. Sindsdien maak ik geen plannen meer. Wat komt, dat komt. Verder kijken dan volgende week, is voor mij al zeer gedurfd, ik leef voor twee. Niets doen met je leven is een doodzonde. Als je niet content bent, doe er dan zelf iets aan, reken niet op een ander. Het leven is niet oneindig, vandaar mijn gulzigheid, als het morgen gedaan is wil ik tevreden zijn over de film van mijn leven”.

Het is duidelijk, Rani is geen pluisje dat zich door de wind laat meevoeren, ze weet wat ze wil. “Oud worden, geen probleem, graag zelfs, mijn opa werd 100 jaar. Maar niemand wil een lijdensweg. In het ouderlingentehuis mijn boterhammetjes laten voorsnijden terwijl ik nog tanden heb, neen, laat maar. Als mensen tegen mij beginnen praten alsof ik een kind ben, dan mag men gerust de stekker uittrekken. Levenskwaliteit, dat is wat echt telt. Kom op, we drinken samen een glaasje cava, mijn zus Debbie zou net hetzelfde hebben gedaan na zo’n gezellig gesprek. Ze kijkt nog elke dag over m’n schouder mee”.

Frans Van Damme

Dit interview verscheen in De Streekkrant, editie groot Gent/Deinze - week 25/2015

Interview De Streekkrant: Henk Rijckaert

‘Ik haat mensen die met de vinger wijzen’

GENT Henk Rijckaert maakt mopkes, op televisie en op het podium, hij mag zichzelf intussen rekenen tot de club van absolute smaakmakers in de Vlaamse comedy-scène. Maar hij kan zoveel meer, noem hem gerust een allrounder. Henk heeft 2 oude liefdes: wetenschap en muziek. Maar bovenal blijft hij toch comedian. We gingen testen of hij thuis ook de plezantste is.

Rijckaert is de zoon van 2 onderwijzers. Zelf werd hij later landbouwingenieur, gaf les biologie en fysica en beschikt ook over een postgraduaat milieusanering. Een milieufreak dus. “Nu ook niet overdrijven hé. Maar we gaan toch wel onzorgvuldig om met het milieu. ‘k Weet het, het is niet geestig om met de velo in de gietende regen te rijden of om eindeloos te wachten op een bus die niet komt. Ik haat mensen die naar anderen met de vinger wijzen maar soms is het wel eens nodig. Biogas. energiewinning, de natuur, het milieu, het zijn geen zorgen voor later, laat ons daar bewust van zijn”.

In het TV-programma ‘De Schuur van Scheire’ mocht Rijckaert elke week bivakkeren om zelf bedachte ontwerpen in elkaar te boksen. Hij schuwde geen steekvlam of lichte ontploffing. “Veel mensen vinden wetenschap saai maar dat is helemaal niet zo, wetenschap is juist cool en hip. Wetenschappers zijn geen nerds maar kunnen best grappig zijn”. Aan het einde van zijn studies deed hij improvisatietheater, van het een kwam het ander. Comedy is nu zijn broodwinning. Fileren en ontleden, charmeren, soms een tikkeltje grof, slaan en zalven, dat zijn de sterke punten. Weg met de verveling in een desolaat cultureel centrum, Henk zorgt voor vertier en vermaak zonder pretentie. Nooit uit de losse pols, altijd geestig vakwerk op maat. “Goede TV-kijkcijfers maken me blij maar op café 60 man die met mijn grappen en grollen lachen, dat toucheert me ook. Op televisie kan je natuurlijk veel meer realiseren, dingen doen die in een theaterzaal gewoon onmogelijk zijn. Rechtstreeks contact met het publiek geeft me een kick. Door met m’n kop op televisie te verschijnen komt er meer volk kijken naar mijn optredens. We moeten daar niet flauw over doen, ’t is gewoon zo. Dankzij de TV kan ik me aan het  groot publiek tonen, de mensen prikkelen om uit hun luie zetel te komen en eens naar het theater te gaan om me life aan het werk te zien”.

Denken aan een grapje van Rijckaert is genoeg om je dag op te fleuren. Hij  toert met zijn nieuwste zaalshow ‘De Fun, De Hits’ door Vlaanderen. In deze speeltuin zingt hij enkele, zelf geschreven nota bene, emotionele en/of grappige liedjes en speelt gitaar. “Noem me gerust een comedian die af en toe wel eens muziek maakt. Dat onderscheidt me van anderen. Ik ben al heel lang amateurmuzikant maar op de bühne primeert de fun, een plezante babbel gaat boven alles. Als er gelachen wordt ben ik wreed content”. Muziek is de rode draad zonder dat het echt cabaret wordt, hooguit comedy met een cabaretsausje. Wil Henk misschien iets meegeven aan zijn publiek, heeft Rijckaert een boodschap over te brengen? “Neen, iedereen moet doen wat hij graag doet, wie ben ik om met het opgestoken vingertje mensen de weg te wijzen. Laat elkaar toch gewoon doen, dat is wat ik wil overbrengen”. Het decor, vol verrassingen, knutselde Henk zelf in elkaar, hij kan ondertussen bricoleren als de beste. “We kochten een huis en begonnen toen noodgedwongen, om ons budget in evenwicht te houden, zelf  te klussen. Het was nog plezant ook, het lukte, de handigheid werd met de dag groter. Van prutser tot klusser! Knutselen als ontspanning, een ganse dag achter de computer teksten schrijven, daar wordt ik zot van”. Of er een vervolg komt op ‘De schuur van Scheire’ mag Henk niet verklappen. “De voorspellingen gaan alvast de goede richting uit” (knipoog)., Niet teveel hooi op mijn vork nemen, de tijd dat ik rondliep als een ambetante mossel is voorbij, mijn vrouw en dochter komen op de 1^e plaats”.

Van je hobby je beroep maken, wordt je daar rijk van? “Ik ben gevoelsmatig rijk, een manische optimist. BV zijn heeft voordelen, onlangs kreeg ik 34 euro korting op een nieuwe wasmachine en een gratis spade om in m’n hofke te werken ‘k Ben dus goed op weg om fortuin te vergaren”.

Henk is een leuke, vlotte praatjesmaker die kan lachen met luchtige wetenschap, zichzelf kan relativeren en zijn publiek blijkbaar zonder moeite kan entertainen Weg met de verzuring, leve Rijckaert, hij heeft comedy heruitgevonden.

Frans Van Damme

Dit interview verscheen in De Streekkrant, editie groot Gent/Deinze - week 24/2015