maandag 17 oktober 2016

Interview De Streekkrant: Tine Ruysschaert


Actrice/woordkunstenaares TINE RUYSSCHAERT

‘Geen partner hebben heeft zijn voordelen’

DE PINTE Met een eigen en persoonlijke stijl verbaasd Tine Ruysschaert telkens haar publiek. Met haar sober maar springlevend woordtheater is elke performance als een geslepen diamant in het aanbod van culturele activiteiten. Haar programma’s zijn monologen, dikwijls verhalen van vrouwen. Een gesprek met Tine is een verademing in deze vluchtige wereld.
“Als kind nieuwjaarsbrieven voorlezen op 1 januari, daar keek ik elk jaar naar uit. Op school gedichten voordragen maakte mij compleet gelukkig” mijmert Tine nostalgisch. “Liefdesbrieven schrijven was niet mijn grootste kracht. Maar ik kon de liefde voor mijn man met des te meer overtuiging overbrengen. Hij is veel te vroeg overleden, hij heeft nooit mijn succes echt kunnen meebeleven. Ik was altijd onderweg, het kon niet anders, we leefden van mijn optredens. Daardoor ben ik veel afwezig geweest voor de kinderen, daar heb ik nu spijt van.” Met haar sober maar springlevend woordtheater is elke performance van Tine Ruysschaert een belevenis in het aanbod van culturele activiteiten, het publiek hangt aan haar lippen. Haar theaterprogramma’s zijn monologen, dikwijls verhalen van vrouwen. “Ik heb veel geluk gehad, heb kansen gekregen die voor een vrouw niet altijd zo vanzelfsprekend waren. Als feministe ga ik niet op de barricaden staan maar duw wel graag mee aan de kar.”

Al 45 jaar is Tine Ruysschaert soliste in woordtheater. Ze was docente woordkunst aan het Koninklijk Conservatorium van Gent en aan verschillende buitenlandse universiteiten, o.a. Berkeley (USA) University, College of London, Rijsel, Praag, Warschau, ... Elke voorstelling is als een warme douche van woorden, haar one woman shows zijn boeiende momenten vol tederheid, telkens sober en toch springlevend. Eenvoud siert Tine Ruysschaert, zowel persoonlijk als professioneel. “Mensen worden overdonderd met lawaai, effecten en shows. Daar doe ik niet aan mee. Want woorden van schrijvers en dichters hebben zoveel kracht dat je weinig of geen effecten nodig hebt. De kracht van het woord in zijn puurste vorm is ook mijn kracht waarmee ik het publiek kan treffen, telkens opnieuw.”
Tine mag rekenen op heel wat waardering, diverse prestigieuze prijzen kwamen dan ook haar richting uit. “Ik werd laureaat van de Visser-Neerlandiaprijs. Als wereldwijde propagandiste voor het Nederlands en de Nederlandse cultuur mocht ik van het Vlaams Overleg Gent de Gouden Draak ontvangen, een trofee uitgereikt aan een persoon die zich verdienstelijk maakte voor de promotie van de Vlaamse eigenheid.” Praten over politiek doet Tine liever niet. Alhoewel iedereen recht heeft op een mening wil ze niemand tegen het hoofd stoten en iedereen tot vriend houden. Aarzelend, net niet off the record, ventileert ze enkele bedenkingen. “Hoe men Vlamingen koeioneert in de ring rond Brussel, dat maakt me kwaad. Het koninklijk huis krijgt miljoenen om rijk te leven, terwijl ze niet eens de taal deftig spreken. Wie haar favoriete politicus wel mag zijn wil ze niet vertellen. Dat hij in Antwerpen woont en durft zeggen wat velen denken, daarmee moeten we zelf de puzzel oplossen. “Ik heb een goed en interessant leven gehad, en nog altijd. Een goede familierelatie, leuke en flink uit de kluiten gewassen kleinkinderen, ik wrijf in de handjes van dankbaarheid. Optreden blijft plezant, memoriseren lukt perfect.” Een mens is toch niet gemaakt op eenzaam en alleen te zijn? We doen een ultieme poging op Cupido een handje toe te steken. Tevergeefs. “Een man zou mijn leven niet rooskleuriger maken. Geen partner hebben heeft z’n voordelen. Ik heb geen interesse meer in mannen. Zalig, alles kunnen doen zonder verantwoording af te leggen. Oud worden is geen triestige bezigheid, mij zal je niet zien wegkwijnen achter de geraniums.” Tine is een gelovig mens. “Het evangelie is de moeite waard om ervoor te leven, om de inhoud toe te passen. Het lijdensverhaal is pure romantiek. Bijbelse vrouwen zijn formidabele figuren.”

De televisie was nooit erg geïnteresseerd in het fenomeen Ruysschaert. De intimiteit van een zaal is haar forum. “Elke dag een andere zaal, telkens een ander publiek dat moet veroverd worden, voorwaar een boeiende opdracht.” Echt doodvallen op scène, daar heeft ze geen zin in, hoe groot haar liefde voor het theater ook wel mag zijn.”Bij het afscheid drukt Tine ons nog wat op het hart. “Het is geen ijdelheid, maar wil je liever niet mijn leeftijd vermelden. Schrijf maar dat ik pensioengerechtigd ben.”
FRANS VAN DAMME


Gepubliceerd in De Streekkrant week 42/2016