zondag 2 oktober 2016

Interview DE ZONDAG: Elke Decruynaere


Elke Decruynaere (Groen)

‘Gentenaars hebben zin voor initiatief’

Toen Elke Decruynaere in januari  2013 schepen werd van Onderwijs, Opvoeding en Jeugd. was ze al 6  jaar goed bezig als gemeenteraadslid. Juni 1981: Ronald Reagan werd president van Amerika, Charles en Diana waren volop hun sprookjeshuwelijk aan het voorbereiden, Mark Eyskens leidde de regering, het land was in crisis maar in het klein dorpje Aalbeke (nabij Kortrijk) kon het geluk niet op, Elke werd geboren.

In 1999 werd ze lid van Agalev. “Vooral uit boosheid en verontwaardiging. Men was de wereld, onze wereld voor later, om zeep aan het helpen. Al vrij vlug leerde ik dat als je flink nadenkt, je mond opendoet op het goede moment en je mening laat horen, je de wereld een stukje kan helpen veranderen in de richting die jezelf wil.” Ballet, dictie, toneel, muziek, karate, Chiro en Scouts, Elke had een brede interessesfeer. “Ik had het soms wel moeilijk met de autoriteit van de leiding, was nogal kritisch ingesteld en verkaste al eens van jeugdbeweging.”

Nog herinneringen aan je jeugdjaren?

“Vader en moeder waren niet echt politiek geëngageerd maar ze gingen wel betogen tegen de kernraketten. Ik ging naar de lagere school bij de nonnetjes. Niet omdat mijn ouders katholiek waren maar het was dichtbij huis. Ten tijde van de Dutroux-affaire verlieten we spontaan de lessen om op straat te gaan protesteren tegen het ‘spaghetti-arrest’. Hierdoor werd onderzoeksrechter Connerotte van het onderzoek gehaald omdat hij samen met een paar slachtoffers van Dutroux aan tafel zat met een bord spaghetti. Uiteindelijk kwam ik aan de Gentse Unief geschiedenis studeren en leerde er een leuke jongen kennen. Van het een kwam het ander. We kwamen, na een tussenstop in Kortrijk, naar Gent wonen. Gent vonden we toen, en nu zelfs nog veel meer, een fantastische stad met een rebelse sfeer en bewoners met zin voor initiatief. Dat weet ik bijzonder te appreciëren, het maakt de stad uniek.”

Had je een sterke band met je ouders?

Ik werd als het middelste kind van 3 geboren. Mijn broer is verstandelijk gehandicapt, een gezin wandelt niet altijd over rozenblaadjes. Mijn mama kreeg een trombose 2 dagen voor mijn verkiezing als schepen. Dat kwam bijzonder hard aan. Ik hoop dat ik kan terugdoen wat mijn ouders allemaal voor mij hebben gedaan. Wij kregen waarden voor het leven mee, ik wens het iedereen toe. Helaas heeft niet elk kind het geluk op te groeien in een positief milieu. Voor kinderen die weinig meekrijgen van thuis is het dan ook zo belangrijk dat er een goed vangnet wordt voorzien. Dat zorgt voor minder criminaliteit, een goede job en een betere gezondheid. Dat rendeert naar de toekomst toe. Het is bewezen dat elke euro geïnvesteerd in jeugdopvang verdient zichzelf tot 7 maal terug, dat is bewezen.

Onderwijs, Opvoeding en Jeugd, het ligt je blijkbaar bijzonder goed.

Tijdens mijn schepenambt werd ik voor de 2e maal mama. Dus ik weet waarover ik spreek, als moeder én als schepen. Ik geloof enorm in participatie-initiatieven met kinderen en jongeren, waarbij ze zelf ondervinden hoe besluitvorming werkt. Dat werkt mobiliserend. Het is goed voor onze democratie en leert jongeren zelf nadenken over de maatschappij en over hun toekomst. Het laat hen voelen dat je niet bij de pakken moet blijven zitten. Geloof me vrij, het is hard werken, het gaat immers om ruim 120.000 leerlingen. Het geeft echt heel veel voldoening. Elke week staat een schoolbezoek op mijn agenda. Niet enkel om er wat handjes te schudden en koffie te drinken. Wel om ernstig te luisteren naar de noden en grieven van leerlingen en leerkrachten.

Hoe wil je dat mensen je laten herinneren?

“Als een fiere schepen, iemand met een groot en warm hart voor kinderen. Als een mens met een sociaal hart, een schepen die er heeft meegewerkt aan een stad waar er ook nog voldoende aandacht, plaats en respect is voor oma’s en opa’s. Waar iedereen veilig kan wandelen, fietsen, spelen. Oorlogen, terrorisme, miserie… dat maakt we bang. Maar onderschat de jeugd niet! Syrië, het Midden Oosten…het zijn items welke  hard leven onder de jongeren. Ze zijn er echt mee bezig en willen het anders. Dat stemt me hoopvol. Samen moeten we werken aan een betere wereld waarin onze kinderen en kleinkinderen zorgeloos kunnen opgroeien.”

Nog een wens voor de toekomst?

Wat meer vrije tijd zou meer kwaliteit geven aan mijn leven. Mijn gezin zou dat zeker ook leuker vinden. En dat ze nooit mijn splinternieuwe fiets, met achterop 2 kinderzitjes, stelen. Want mijn fiets is mijn vrijheid.

Frans Van Damme


Interview verschenen in DE ZONDAG dd. 02/10/2016