maandag 3 oktober 2016

Interview De Streekkrant: Paul Van Cauwenberge


Gewezen rector – professor  Paul Van Cauwenberge

‘Ik pleegde roofbouw op mijn lichaam’

GENT Professor Paul Van Cauwenberge (67) leidde gedurende 2 ambtstermijnen de UGent als rector. Hij mag dan wel een internationale reputatie genieten als onderzoeker, het maakt hem niet wereldvreemd voor de gewone, simpele dingen van elke dag. Bij het begin van het nieuwe academiejaar een gesprek met een ex rector, het leek ons geen slecht idee.
Tijdens de jeugdjaren had Paul een buitengewone interesse voor journalistiek,  muziek en vrouwelijk schoon. “ Ik ben gelovig opgevoed en heb lang gedacht om missionaris te worden. Ik was de persoon in de klas van wie iedereen dacht: ‘Die gaat priester worden.’ Maar toen ik op mijn vijftiende de meisjes leerde kennen, ben ik van dat idee afgestapt. De buurman inspireerde mij om arts te worden. ”Hij studeerde geneeskunde, specialisatie neus, keel en oor. “Wie voor die richting koos kreeg de naam van dokter slijm en snot. Ik was nieuwsgierig, wou alles kunnen. Daarom heb ik ook 3 jaar lijkschouwingen gedaan maar kon er eigenlijk niet tegen. Vreselijk was dat, het was voor mij een brug te ver. Het is net zoals met speelfilms die slecht aflopen, ik kan er niet tegen.”

Paul was een brave rebel, altijd kritisch en mondig zonder op de barricaden te staan. “Er heerste toen een progressieve studentensfeer. Inspraak was onbestaande. De vraag naar verandering was hoorbaar maar kwam er pas echt na 1968. Later hebben we nog wel een paar keer een opstoot van studentenprotest gezien, maar studenten waren hoe langer hoe meer bezig met hun eigenlijke studie.” Wie hem goed kent is het er over eens, hij beschikt over autoriteit en natuurlijke gezag. Een kleine rondvraag bij oud studenten leert algauw dat Van Cauwenberge bijzonder populair was en graag gezien. Hij heeft in de loop der jaren niet enkel prestige opgebouwd in de universitaire wereld, hij was als expert par excellence ook nauw betrokken bij de globale hervorming van het hoger onderwijs. “Ik pleit voor samenwerking tussen alle hogescholen en universiteiten. Aan de pers liet ik mij eens ontvallen dat 1 universiteit voor gans Vlaanderen mijn grote droom was. Het werd me niet in dank afgenomen. Ondertussen blijft mijn idee ongewijzigd. Te weinig subsidie, het is een probleem. De goede resultaten zijn enkel mogelijk dankzij de inspanningen van het onderwijzend personeel.” De mentaliteit van studenten is in de loop der jaren flink gewijzigd. Of toch niet?Het is meer een slingerbeweging geworden, de mentaliteit fluctueert. Mijn betrokkenheid bij studenten is altijd vrij groot geweest, trouwens nu nog altijd. Studenten zijn de toekomst. Onderwijs is belangrijk, wij zijn er voor de studenten, niet andersom.” Bij het einde van elk academiejaar worden de buizen met karrenvrachten aangevoerd. Studenten kunnen beroep aantekenen. Een kwestie van een beetje studeren en de luiaard uithangen? “Het is geen zegen maar ook geen vloek. Het zijn niet altijd de beste studenten die in beroep gaan. Voor anderen is het pure rechtvaardigheid. Het academiejaar begint op de 1e dag en niet op 1 januari.”
Hoe komt iemand met een drukke agenda en veel ambitie tot rust. “Ik zing graag. Countryblues en negrospirituals. Liedjes van de jaren ‘60, ‘70 en ‘80. Van Johnny Cash, Leonard Cohen en Nick Cave. Heb enkele cd’s gemaakt en zong ooit op de Student kick-off voor 30.000 studenten. Zenuwachtig dat ik was. Maar vanaf het ogenblik dat ik op het podium stond viel alle stress van mij af.” Toch was het niet altijd feest. In India kreeg Paul een hersenbloeding. “Het resultaat van roofbouw plegen op mijn lichaam. Te weinig aan sport gedaan, gerookt, ongezond eten … de schade is geleden. Ik wou met de fiets naar Compostella maar het kon niet meer, het werden fietstochtjes naar de bronnen van de Schelde (lacht). Ik weet mijn mogelijkheden en beperkingen. Als voetballer sloeg ik vroeger, vooral bij de vrouwen, geen slecht figuur. Maar dat kwam waarschijnlijk meer door mijn mooie benen dan door mijn sportieve prestaties.”

Liegen, machtsmisbruik en onrecht, Paul kan er niet mee overweg. Door alle politieke partijen kreeg hij een plaats aangeboden op kieslijsten. Hij hield altijd de boot af. “Ik heb nog zoveel andere dingen te doen. Mijn levensverhaal is er één van samenwerken. Misschien speelt het mee dat ik arts ben. Die moet iedereen helpen. Het is niet altijd gemakkelijk maar je moet mensen eerst zelf tot een inzicht brengen.” Zou het daarom zijn dat men Paul Van Cauwenberge een charismatische man noemt?
FRANS VAN DAMME


Gepubliceerd in De Streekkrant week 40/2016