De Streekkrant: interview met Siegfried Bracke

Siegfried Bracke niet gerust in de toekomst van Gent

 “Termont verkoopt lucht en zever in pakskes”

Siegfried Bracke deed in 2012 een gooi naar de burgemeesterssjerp maar kon uiteindelijk de hoofdprijs niet binnenhalen. Een harde noot om te kraken. Of niet? We gingen het hem zelf vragen.

Hij staat nationaal in de vuurlinie van zijn partij N-VA. De kogels fluiten hem dikwijls om de oren. Maar in Gent blijft hij als oppositieleider opmerkelijk rustig. Maar wat niet is kan nog komen. “Ik was de gedoodverfde  burgemeester. Maar we hadden alles op voorhand goed bekeken, ik kon niet verliezen. De N-VA had slechts 1 zitje dus al de rest was winst. We werden plots de grootste politieke formatie, groter dan Open VLD”. Bracke is duidelijk in vorm. “Er werden met mij minder fraaie spelletjes gespeeld. Ik was, zei men, niet van hier. Terwijl iedereen van overal hier zomaar wordt binnengelaten zonder problemen” zucht Siegfried. “De ijver was bijzonder groot om mij aan kant te schuiven. Weet je nog, de politie die mijn domicilie kwam vaststellen en hiervoor m’n onderbroeken moest tellen. ’t Werd bijna een klucht. Het is niet omdat bepaalde dingen die over mij geschreven worden waardeloos zijn dat ze mij emotioneel niet raken. Er blijft altijd wel iets hangen”.

 Virtueel failliet

 Het lijkt er niet op dat Bracke en Termont ooit goede vrienden zullen worden. “We gaan gewoon beschaafd met elkaar om. In zijn biografie schrijft de burgemeester dat hij alles kan verkopen. Heel juist, volledig mee akkoord. Vooral lucht en zever in pakskes verkoopt hij aan de mensen. Sorry, dat is niet mijn stijl, daar doe ik niet aan mee”. Wat gaat er dan fout in de politiek? “Het grootste probleem is cynisme waardoor politiek een slechte reputatie krijgt. Wie zijn principes verloochend gaat naar de hel. Ik zeg altijd mijn mening maar zal nooit iemand persoonlijk beledigen”. In Gent hebben we toch niet te klagen? “Allemaal schone schijn. We zullen binnenkort nogal verschieten. Gent heeft een ernstig financieel probleem dat men onder de mat wil vegen, het wordt altijd maar ontkent. De stad heeft teveel personeel. De pensioenlast wordt immens groot en hangt ons als het zwaard van Damocles boven het hoofd. Financiën moet een absolute prioriteit worden. Gent is virtueel failliet. De stadsvlucht gaat door. Er zijn teveel mensen in de stad zonder geld, die niets bijdragen. De integratie is grandioos mislukt. En men doet gezwind verder alsof de neus bloed, kijkt de andere richting uit. Het is net zoals met een alcoholist in de familie. Daar spreekt men ook met niemand over. Als men in de toekomst Groen zijn zin verder laat doordrukken geraken problemen nooit opgelost. De liberalen zijn helemaal niet nodig. Die zijn al blij dat ze mogen meespelen. Hoe of met wat maakt hun niets uit. Meedoen aan een meerderheid die niet nodig is getuigt van weinig zelfrespect. Neen, het ziet er niet rooskleurig uit voor Gent, ik hou m’n hart vast voor de toekomst”.

Het ‘strikje’ van Siegfried

Nog een goede raad voor iemand die een politieke carrière wil uitbouwen? “Echt gebeurd. Een politica verscheen overal kortgerokt. Iedereen loerde naar haar prachtige benen. Niemand luisterde nog naar wat ze vertelde”. Natuurlijk ook het proberen waard met een ferme decolleté. Siegrfried Bracke heeft nog het ene noch het andere. Hij gebruikt andere geheime wapens. Het gekende ‘strikje’ waarmee hij als VRT journalist furore maakte bleef ondertussen achterwege. ‘Het was een gimmick om beeldmatig herkenbaar te zijn. Neen, ik heb geen Di Rupo syndroom. Als politicus zal je van mij geen enkele foto vinden met m’n vlinderdasje”. Hij koestert het attribuut nog altijd, net zoals een goochelaar op rust zorg draagt voor z’n goocheldoos. Hij wil voor ons, weliswaar met z’n strikje op een niet gebruikelijke plaats, hoogst uitzonderlijk nog eens poseren.

 

De slimste van de klas

Men zou Bracke de absolutie zou geven zonder biechten. Als kind had Siegfried plannen in die richting. “Het Is misschien omdat ik afkomstig ben van Oostakker, het bedevaartoord weet je wel, maar ik wou dolgraag paus worden. Geen enkel rood is zo mooi als het kardinaalsrood. Vaticaanstad is een favoriete bestemming. Het theatrale van de kerk trekt me aan maar daarmee is ook alles gezegd. Mijn vrouw is gelovig. Met Pasen ging ik eens met haar mee naar de kerk. Begint die priester daar tijdens de preek toch wel uit z’n nek te kletsen over de opwarming van de aarde. Godverdomme, hij moet op zo’n dag hebben spreken over de liefde van mensen. Mijn grootvader zei: ‘manneke, het geloof is naar de kloten’. Ikzelf ben vrijwel zeker dat God niet bestaat”. De hemel of de hel, een tussenstop in het vagevuur? Bracke weet het niet en het interesseert hem ook niet. “Maar ik heb respect voor wie gelooft. Zo te zien aan al die kerken die leegstaan gaat het wel de verkeerde weg op met het geloof. Kerken zijn nochtans mooi, mortuariums verschrikkelijk lelijk. Religies zijn rituelen. Oud worden als atheïst lijkt me een geruststellende gedachte”. Siegfried maakt er geen geheim van lid te zijn van de loge. “De 21^e eeuw is het tijdperk van transparantie. Waarom doen vrijmetselaars over hun lidmaatschap als logebroeder toch altijd zo geheimzinnig? Men zou alle ledenlijsten moeten publiceren, geen geheimdoenerij. Vrijmetselaars zijn ontstaan als tegenmacht voor de kerk. Dat ze nu veel invloed hebben in België is een fabeltje. Want ze zijn het intern niet eens, slecht georganiseerd om te complotteren en dus maatschappelijk onschuldig”. Uitspraken die hem niet in dank worden afgenomen. “Maakt me niets uit. Ik ben gewoon klop te krijgen. Dat was op school al zo. Omdat ik fysiek de kleinste was. Maar ik was wel de slimste”.

 

Omgaan met macht

“Op school heb ik van domme en ambetante lesgevers geleerd hoe je omgaat met mensen met macht waartegen je niets kan doen. Dat was een nuttige les. Kwam me later goed van pas”. Bracke werd verplicht het 7^e studiejaar te volgen. “Waar je niets nieuws leerde, behalve zeden en gebruiken op het Sint-Lievenscollege, het gebed voor en na, misvieringen, de biecht. Wie van de buiten kwam kon niet zomaar van het 6e studiejaar naar de humaniora. Het was allicht een manier om de kassa langer te laten rinkelen maar niemand maakte zich daar druk over”. Uiteindelijk vond hij zijn draai in de politiek. “Helaas is de afstand tussen bestuur en bevolking veel te groot..Onze samenleving gaat kapot aan botsende meningen. Laat ons daar iets aan doen”. À propos, is Siegfried nu al of niet een echte Gentenaar? Natuurlijk. Als de Gentse Feesten niet bestonden moesten ze worden uitgevonden”.

 

(FRVD/Foto's FRVD)

 

Dit interview werd gepubliceerd in De Streekkrant, editie Gent & rand - week 26/2013

 

 

 

 

 

 

 

 

De Streekkrant: interview met ZAKI

‘Het is moeilijk om echte liefde uit te leggen’

‘In de literaire wereld eindigt iedereen bij De Slegte’

GENT Zaki is bij het grote publiek vooral bekend als voormalig vtm-gezicht en bij jongeren als de vader van Stephen en David Dewaele, die samen Soulwax vormen. Hoe zou het eigenlijk nog zijn met deze pionier in de radio- en televisiewereld die alle mediawatertjes heeft doorzwommen?

Het vuur brandt nog altijd even hard bij Jackie Dewaele (68), zeg maar Zaki. Hij ziet eruit als een jeune premier, denkt als een twintiger, leeft als een Bourgondiër, werd nooit volwassen en is nog altijd even verliefd op z’n Frieda zoals de 1^e dag. “We gaven elkaar de 1^e kus op de Korenlei. Ik was pas 16 jaar, gesloten en zwijgzaam. Frieda stond te wachten op de laatste tram naar huis toen ik onverwacht zei: ‘Ik ga met je trouwen’. Vijf jaar nadien hebben we dat gedaan. Zonder geld maar dat maakte niets uit. Er was romantiek. Het is moeilijk om echte liefde uit te leggen”. Zaki deed nooit rare sprongen, had niet aan elke vinger een lief, kwam nooit in de belangstelling met een gebroken hart of met een vechtscheiding breed in de voyeuristische pers uitgesmeerd. Hij had geluk in de liefde en op professioneel vlak ging het hem voor de wind. Alhoewel, er waren soms ook periodes dat het stil werd, dat de telefoon niet meer rinkelde. Dat was geen reden tot paniek. “Ik ben een koppig manneke met veel creativiteit. Ik overleef het wel dacht ik toen. Heel wat eendagsvliegen in de showwereld passeerden de revue en verdwenen vlug in alle stilte. Want succes is een verschrikkelijk beest. Ik ben nooit in die val gelopen. Met een tikkeltje ijdelheid en enige beroepsfierheid komt men ver, ook zonder carrièreplanning”.

‘Voor het gebruik van mijn naam moet men betalen’

“Geld is niet belangrijk, ik heb geen behoefte aan veel materieel bezit. Zo’n beetje leven zoals de hippies destijds spreekt me wel aan” vertelt hij. “Maar wanneer ik ergens wordt ingehuurd om mijn naam, dan moet daar voor betaald worden, nogal logisch” zegt de man van 12 stielen en nog meer successen. Z’n inventief ideeënfabriekje was door de jaren heen bijna onuitputtelijk. Hij mocht meeschrijven aan het concept voor VTM, was cafébaas, disk jockey op de radio of on the road, televisiepresentator, animator, acteur, producer, journalist, consultant en auteur. Hij schreef scenario’s voor de Gentse flikkenstrip maar ook enkele boeken. “Ik maak me als auteur geen illusies. In de literaire wereld eindigt iedereen bij De Slegte”.

 De politiek draait om macht

Hij moet niet nadenken op de vraag een quotatie te geven voor z’n eigen geluk: 99,50 %. “Ik ben een onschuldige toeschouwer in het dagelijkse leven. Tegenslagen bleven me bespaard. Toch liep ik af en toe met mijn kop tegen de muur, zoals iedereen. Heb het moeilijk met iemand die dingen belooft en het nadien niet doet. Ben bedrogen geweest, heb slagen gekregen. Dat gebeurt nu eenmaal. Toch is wraak mij onbekend. In mijn leven is geen plaats voor haat en nijd”. Zaki leeft graag en snel, geniet van het leven. Maar aan alles komt een einde, de tijd van komen en gaan. “Op m’n leeftijd begint het elke dag wel ergens te kraken. Allemaal verwaarloosbare kwaaltjes. Mijn geheugen heeft zich ondertussen onafhankelijk verklaard, heeft soms eventjes geen goesting om mee te doen. Angst om de dood is onnozel. We sterven allemaal. Er zijn maar 2 zekerheden in het leven: dood en belastingen. Fysiek aftakelen is mensonwaardig. Het ergste lijkt me dementie. Doe dan voor mij maar euthanasie”. Vooraf nog een fin de carrière als wit konijn in de politiek? “Alle parijen, behalve Vlaams Belang en NV-A, trokken aan m’n mouw. Niets voor mij. In de politiek verdwijnen immers na een tijdje alle idealen en gaat het enkel nog over macht”. Zaki mijmert. “Er is zoveel poëzie rondom ons maar we zien het dikwijls niet. Een leven moet bruisen, net als champagne”.

 

Geen Gentse Feesten voor toeristen

Enkele inwoners verenigden zich in een actiecomité tegen o.a. nachtelijk lawaai in de stad tijdens de Gentse Feesten. Zaki kan er niet mee lachen. “We zijn intolerant geworden, we willen geen feestjes meer. Niemand kan toch jaloers zijn omdat anderen zich amuseren. Men koopt ergens een chique huis en gaat daarna klagen omdat mensen plezier maken in de buurt van hun stulpje. Zo zijn de regels niet. Wie daar niet mee kan leven moet maar vertrekken”. In onze huidige samenleving kunnen mensen niets meer verdragen volgens Zaki. “Spelende kinderen die lawaai maken, een crèche in de buurt en men dient een klacht in wegens overlast. Verschrikkelijk, daar zijn geen woorden voor, ik heb daar geen begrip voor”. Zaki is toch wel een fan van de Gentse Feesten?. “Ja, maar niet helemaal van het huidige concept. Ik kan me best voorstellen dat bewoners geïrriteerd geraken. Afschaffen is een brug te ver. We moeten zorg dragen voor kwaliteit. Meer nog, terug naar de essentie van de beginjaren moet het streefdoel zijn voor de komende jaren. Een feest waar iedereen z’n ding moet kunnen doen en geldgewin niet prioritair mag zijn. De tijd van de Hollandse lol is voorbij. Geen Gentse feesten meer als toeristische attractie. De balans is nu totaal zoek”.

De zoetgevooisde stem gaat enkele octaven hoger. “Men moet dringend gaan samen zitten om het idee en de uitvoering te hertekenen. Dat de Graslei wordt ingenomen voor een Zuid Amerikaans muziekfestival, daar erger ik mij wreed aan. Dat heeft niets meer de maken met Gentse Feesten”. Een hele uitdaging volgens de nieuwe schepen van feestelijkheden Christophe Peeters die benadrukt daar volop mee bezig te zijn. Op termijn zal er zeker wel wat veranderen. Misschien heeft Walter De Buck gelijk: “Een Gentenaar is een chicaneur, moet altijd reclameren en als hij niet kan reclameren is hij het vergeten.”

 

SOULWAX

“De ontmoeting met Frida en de geboorte van onze 2 zonen zijn het beste wat me ooit is overkomen” verklaart Zaki aan iedereen die het horen wil. Die zonen werden groot tussen de platencollectie, muziekbiografieën en merchandisingmemorabilia van vader. Ze absorberen muziek als een spons. Nogal logisch dat Stephen en David in het muziekcircuit terecht kwamen. Soulwax maakte als Belgische electrohouse- en rockgroep vlug indruk en trekken de aandacht van platenfirma's. Behalve onder de naam Soulwax zijn er nummers uitgebracht onder de pseudoniemen Samantha Fu en Kawazaki. Daarnaast zijn David en Stephen als dj-duo actief onder de naam 2 Many DJ's en daarvoor als The Flying/Fucking Dewaele Brothers. “Vroeger konden mijn kinderen zeggen dat ze de zonen waren van Zaki. Nu moet ik zeggen de vader te zijn van Soulwax. Bij de familie Dewaele zijn we allemaal echte bofkonten”.

 

Frans Van Damme

 

Dit interview werd gepubliceerd in De Streekkrant editie Gent & Rand week 24/2013

 

 

 

 

 

De Streekkrant: interview met Open VLD politica Fientje Moerman

 'Men probeerde mij politiek te vermoorden'

GENT Door sommigen in de armen gesloten en bejubeld, door anderen vergruisd en uitgespuwd. Een politieke loopbaan als een rollercoaster. Zag zich genoodzaakt ontslag te nemen in de Vlaamse regering maar kwam in alle stilte terug. Wil de echte politica Fientje Moerman dan nu opstaan voor tekst en uitleg!

Na haar plotse politieke comeback weigerde ze alle contact met de pers. “Ik heb er mijn buik van vol en heb zeker geen tijd voor interviews” was toen de enige commentaar. Tijden veranderen, scherpe kantjes vervagen, bladzijden worden omgeslagen. We zijn welkom bij Fientje Moerman. Om het ijs te breken doe ik Fientje de groeten van Ben, haar vroegere chauffeur. “Wie? Die naam zegt me helemaal niets, nooit van gehoord” was het antwoord. De brave man, die 4 jaar lang onderweg haar steun en toeverlaat was, is er het hart van in. Dat wordt op eieren lopen tijdens het gesprek. “Ik heb geen stoute mond maar heb wel geleerd die veel dicht te houden. Alvorens ik iets zeg draai ik nu 2 maal m’n tong om. Maar ik steek mijn kop nooit in het zand”. We zitten meteen op kruissnelheid. “Mannen zijn bang van bekwame vrouwen. Het zwakke geslacht, laat me niet lachen. Vrouwen studeren beter, behalen hogere diploma’s. Mocht competentie meetellen dan waren er veel meer vrouwen in topfuncties. Zeker weten, er waren handtastelijkheden van venten in de politiek. Gelukkig wordt dat vuil machogedrag van vroeger niet meer getolereerd. Maar een vrouw die er oud en lelijk gaat uitzien wordt de bol afgehakt in politieke middens. Mijn persoonlijk geluk is niet m’n werk, ik heb het lesje wel geleerd.? Vrienden en familie, dat is wat telt”. Fientje kan ook best overweg met wapens. “Niet overdrijven hé. Ik ben eerder sportschutter geworden uit noodzaak. Mijn oude moeder kwam plots te voorschijn met een oud wapen. Totaal vergeten, nog van vader en gevonden op zolder. Er was geen vergunning en de amnestieperiode om het in te leveren was al lang voorbij. Om mama uit de bak te houden heb ik dan maar schietlessen genomen en verder alles op mijn naam wettelijk in orde gebracht. Als hobby beviel het mij uitermate goed en ben het verder blijven doen”.

 De apocalypse is dichtbij

 Haar voorliefde voor de Amerikaanse staat Wyoming is groot. Stiekem droomt ze om er als een echte cowgirl aan de slag te kunnen gaan. “Ik heb daar zelfs een cursus stressvrij veehoeden gevolgd. Je weet maar nooit dat het nog eens van pas komt. De politiek is immers zo'n grillig bestaan. Wyoming is een dunbevolkte streek, het paradijs voor wolven, ratelslangen, beren, poema’s en herten. Hoe minder mensen ik zie, hoe liever. Het is veiliger bij wilde beesten dan bij mensen. Dieren doden alleen als ze honger hebben!”. Bezorgt om de toekomst? “Natuurlijk. De apocalypse is niet meer zo veraf. We zijn totaal verkeerd bezig op deze planeet. De overbevolking is een zwaar probleem. De mens is de grootste vijand van zichzelf. We weten het allemaal maar willen het precies niet zien. Dus we moeten er hier en nu het beste van maken. Niet allen voor onszelf maar ook voor de anderen. Want gedaan is gedaan, hierna komt niets meer”..

 ‘Italië, mijn grote liefde’

 Wat zijn de mooiste momenten uit het leven van Fientje? “Met ontzettend veel genoegen denk ik terug aan mijn periode als Gentse schepen voor onderwijs. Elk kind gelijke kansen geven, dat was toen de essentie van mijn beleid. Een lokaal mandaat is het mooiste wat bestaat. Lokale politiek heeft een directe impact op de leefwereld van mensen. Denken aan Italië maakt me euforisch. Spreek zelfs al een aardig mondje de taal. Italy, here I come! Vakantievilla gehuurd met als buur de Britse artiest Sting. Schone vent”. Haar ogen en haar mond glimlachen. Dat belooft.

 

Politieke moord

 

Fientje Moerman is in het dagdagelijkse leven Vlaams volksvertegenwoordiger voor Open VLD. In 2007, na haar ontslag in de Vlaamse regering als gevolg van een rapport wegens onregelmatigheden met studieopdrachten op haar kabinet, liet ze zich niet het gras van onder de voeten wegmaaien. Tal van partijgenoten gingen er toen van uit dat ze nooit meer op het politieke toneel zou verschijnen. Tot ieders verbazing, niet het minst bij haar eigen partij, keert ex-minister Moerman in 2008 via een achterdeurtje terug in het Vlaams Parlement. Schitterend getimed, feilloos gebracht. Wou ze misschien de partijtop ambeteren met haar terugkeer? Moerman neemt geen blad voor de mond.  “Alhoewel het ontslag mijn puur persoonlijke keuze was ben ik er 5 jaar ziek van geweest” vertelt ze. “De partijtop probeerde mij aan kant te zetten, mij politiek te vermoorden. Uiteindelijk heeft het mij sterker gemaakt. Er leek geen einde te komen aan die vuilschrijverij. In 2009 moest zo nodig de zoon van Karel de Gucht, mijn plaats innemen bij de lijstvorming. Niet moeilijk. Guy Verhofstadt en De Gucht zijn dikke vrienden, 2 handjes op 1 buik. Moerman moest worden geofferd. Hoe kunnen bepaalde figuren soms ontgoochelen”. Merken wij hier enige rancune? “Helemaal niet. Met al die mensen ben ik verplicht samen te werken. Ik geef ze een hand, een glimlach en denk ondertussen: val dood!”. Wat wil Fientje heel graag nog realiseren in de politiek? “Dat ouders nu eindelijk eens zelf kunnen bepalen welke familienaam hun kind bij de geboorte krijgt. Ofwel de naam van de vader ofwel van de moeder. Logisch toch. En dat onze koning in de toekomst enkel nog een protocollaire betekenis heeft. Er is nergens geen plaats meer voor erfelijke functies. Handjes schudden en lintjes knippen moeten volstaan. Al wil ik hiervoor geen revolutie ontketenen, laat dat duidelijk zijn”.

 

'Ik ben de enige in de familie die is mislopen'

 

Ma Moerman was apotheker op de Brugse poort. Pa was inspecteur-generaal bij het RIZIV. “Ik ben de enige die ben mislopen” lacht Fientje. Ze studeerde rechten en kwam uiteindelijk in de politiek terecht. Ze was 13 jaar toen darmkanker haar vader velde. Hij bleef doorwerken zolang het kon. Dat was zijn manier om met het naderende einde om te gaan. Een juiste aanpak? “Dat moet iedereen voor zichzelf uitmaken. Ik heb me de vraag al ettelijke keren gesteld: stel dat ik te horen krijg: ‘nog 6 maanden te leven. Wat doe ik dan? Doorwerken? Of genieten van wat rest? Ik denk dat je die beslissing pas neemt als het echt moet. Ik ben doodsbenauwd voor kanker. Al weet ik dat een snelle diagnose meestal leidt tot genezing. Daarom lieve mensen, laat je tijdig onderzoeken. Wees alert en ga trouw naar controlebezoeken zoals mammografie. De diagnose kanker is niet altijd het definitieve afscheid”.

 

Frans Van Damme

 

Dit interview werd gepubliceerd in De Streekkrant editie Gent & rand van week 23/2013

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.

 

 

 

De Streekkrant: interview met acteur WIM OPBROUCK

‘Theater is de meest oprechte leugen’ volgens Wim Opbrouck

 ‘Ik heb een maîtresse’

GENT Het NTGent stelde het nieuwe seizoen aan het publiek voor. Nieuw en minder nieuw repertoire, gastvoorstellingen, concerten, literatuur en nog veel meer. Goede gelegenheid voor een gesprek met steracteur Wim Opbrouck over heden, verleden, toekomst en ambities.

 Wim Opbrouck is sinds 2005 vast verbonden als acteur aan het NTGent-gezelschap. Sedert 2010 is Wim artistiek leider van NTGent, een stadstheater dat hij omdoopte tot ‘een huis van spelers’ waar spelplezier, verbeeldingskracht, vakmanschap en een openheid naar andere kunsten centraal komen te staan. In 2015 mag het Gentse stadstheater 50 kaarsjes uitblazen Vanaf dan, als hij 10 jaar als speler aan NTGent verbonden zal zijn, wil hij zijn mandaat als artistiek directeur niet verlengen. “Het was de drukste periodes van zijn leven. De zwaar belastende combinatie van artistiek leiderschap en een bestaan als acteur, inclusief repeteren en op tournee gaan, is geen sinecure. Het zal een afscheid zijn in een context van schoonheid. Maar ik neem absoluut geen afscheid als acteur bij NTGent” benadrukt Wim. “Ik ben met het theater getrouwd en ga als acteur volle kracht vooruit. Als ik thuis vertrek zeg ik nooit tegen de kinderen pa gaat werken maar wel pa gaat spelen. Toneel is m’n lust en m’n leven. Ik heb een maîtresse. Haar naam? Theater!”. Mijn definitie wat échte liefde is in het leven? “Eerlijk, ik weet het niet. Voor elke mens zal dat anders zijn. Het ergste is een liefde die voorbij is. Dan pas weet je wat liefde betekend.

‘Elke dag een verse onderbroek’

Acteurs hebben soms trekjes van bijgeloof. Dat is niet anders voor een boom van een vent als Opbrouck. “Altijd afkloppen, geen paraplu opendoen in huis, nooit schoenen op tafel. Dat brengt ongeluk. Spelers die bij elke opvoering dezelfde onderbroek dragen als porte de bonheur, ja dat bestaat. Wees gerust, zo extreem ver ga ik niet. Elke dag een verse onderbroek is m’n devies” lacht Wim.

“Acteur is een raar beroep, moeilijk om schoon oud in te worden. Een goed evenwicht bewaren is echter belangrijk. Theater is de meest oprechte leugen, bijna een illusie, die voor mij eindeloos mag doorgaan. Voor mij geen rustige oude dag achter de geraniums in een Toscaans huisje”. Niets voor een rode rakker zoals jij? “Je zou eens moeten weten hoeveel notoire socialisten daar in alle stilte een optrekje hebben’.

‘Ik wou paus worden’

Het theatrale is nooit veraf bij Wim. “Als kind wou ik geen pompier of agent worden zoals de buurjongens. Kok of maitre d’hotel was een jongensdroom. Alhoewel vrijzinnig opgevoed zag ik als gabber plots het licht en wou paus worden! Toen de jaren van verstand kwamen, leek het onzekere bestaan van kunstenaar meer iets voor mij te zijn”.

Heeft deze artistieke baken in de toneelwereld nog eigenaardige trekjes.“Zelfs als atheïst ga ik graag op bedevaart. Zou op m’n knieën naar Fatima willen gaan. Begrafenissen staan bovenaan mijn verlanglijstje. Enkel om naar te kijken natuurlijk, niet om zelf het lijdend onderwerp te zijn. Maar ook huwelijken en kroningen van staatshoofden kunnen rekenen op mijn intense en nooit aflatende belangstelling”..
De roes van applaus, een staande ovatie maar vooral de absolute stilte laten Wim als acteur niet onberoerd. Haat, nijd, jaloezie, afgunst onder collega’s? “Dat zijn verhaaltjes. Er zijn wel teveel afgestudeerde acteurs. Het is de hoogste tijd om hierover eens goed na te denken. Het aanbod is groter dan de vraag. Daar komt ellebogenwerk van en dat
wordt vroeg of laat altijd afgestraft, tafelspringers vallen door de mand. Kritiek maakt me soms kwaad, een andere maal gelukkig, af en toe brengt het me in de war. Ik heb stormen meegemaakt maar nooit echt iets gedaan tegen mijn zin. Ik ben een gelukkige vent, alles mag tot het einde van jaren zo blijven”

‘West Vlamingen houden Gent recht’

“Ik ben een uitgeweken West Vlaming die zijn hart heeft verloren in Gent”. Een fantastische stad waar Wim zich sterk mee verbonden voelt. Er zijn wel meer mensen die hier zijn blijven plakken. Maar het zijn de West Vlamingen die Gent recht houden” lacht Wim. “Als 14 jarige kwam ik met de trein naar Gent. Boeken kopen bij De Slegte, limonade drinken in de Vooruit”. Maar het Gentse dialect heeft hij nu nog altijd niet onder de knie. Hij wil het aanvankelijk niet hebben over z’n ouders. Toch gaat hij na enkele ogenblikken al door de knieën en vertelt ontwapenend over zijn jeugd, de kleuterklas, z’n ouders. Nostalgie ten top. Romantische Wim zit vol herinneringen en laat graag het achterste van z’n tong zien. “Ik ben opgegroeid in een liefdevolle familie, daarvoor ben ik dankbaar. M’n thuis was net als een theater, een plaats waar verhalen werden vertelt. Mijn grootmoeder kon heel goed soep maken. Juliennesoep! Ik dacht moemoe heeft dat recept zelf uitgevonden. Was ervan overtuigd dat het haar soep was. Haar naam was Julienne. Hoe schoon kan kinderlijke onschuld toch zijn”.

Wim heeft een indrukwekkend palmares  in de theaterwereld, op tv en in de film opgebouwd. Hij zingt en speelt accordeon. Of hij nu acteert of muziek maakt, hij zet overal even gretig zijn tanden in. Met zijn groep ‘De Dolfijntjes’ maakt hij al 25 jaar muziek. Als Wim diep in zijn rijk gevuld muzikale brein tast komen er wonderlijke liedjes naar boven.“Dynamiet in een fluwelen handschoen, zottigheid, dansend, dampend, dromend. Ik ben geboren met een midlifecrisis en ben nu in de periode van een gezonde penopauze. Ambiance verzekerd. De Dolfijntjes tijdens de Gentse Feesten nog 1 maal op het St. Baafsplein”. In het najaar is Opbrouck te zien als Jean-Luc Dehaene in de nieuwe 5-delige tv-reeks over het koningshuis. Tevens in een serie over een Gentse familie tijdens de 2^e wereldoorlog.

ROOD

Het gaat goed met NTGent, het is ooit anders geweest. Uit de jaarcijfers 2012 blijkt dat 71.445 toneelliefhebbers de weg vonden naar het gezelschap voor 124 eigen voorstellingen, 94 gastvoorstellingen en 700 gerelateerde activiteiten. Met reisvoorstellingen werden 83.715 mensen bereikt. In totaal 155.160 toeschouwers. In 2003 bleef de teller nog steken op 71.720  geïnteresseerden. In het gloednieuwe stuk ROOD vertolkt Wim Opbrouck de rol van de beroemde Amerikaanse kunstschilder Mark Rothko. Met dit gelauwerde toneelstuk biedt auteur John Logan een inkijk in de vaak complexe relatie tussen een kunstenaar en zijn productie. Een stuk gebaseerd op biografische en kunsthistorische teksten. Over het gevecht van elke mens met zichzelf: de eigen eindigheid erkennen is openstaan voor wat nieuw is. “Zoiets moois krijgt ge nooit meer te zien” glundert Wim. ROOD te zien in theater Arca.

FRVD/FotoFRVD)
Dit interview verscheen in De Streekkrant editie Gent & rand - week 22

 

 

 

Nieuwe muziekclub in Gent

Club de Loge opent op 17 mei aan de Nieuwevaart

Café de Loge en Quatre Mains Pianocentrum openen een nieuwe muziekclub in Gent

Op vrijdag 17 mei opent Club de Loge zijn deuren aan de Nieuwevaart 139 te Gent. Recht tegenover de Tondelier-site, aan de voet van de Nieuwe Gaardeniersbrug, nam pianowinkel Quatre Mains vorig jaar zijn intrek in een voormalige auto-showroom. Nu heeft Café de Loge een deel van de pianowinkel verbouwd tot een echte club. Vanaf 17 mei worden de piano's er af en toe letterlijk opzij geschoven om plaats te maken voor concerten, theater, literaire en andere evenementen.

Club de Loge biedt plaats aan een 99-koppig publiek. De sfeer doet denken aan een clandestiene Amerikaanse jazz-club. Door het volledig zwarte interieur, maar ook omdat je Club de Loge moet ontdekken via de garagepoort van het pianocentrum. Daar staat tegenover dat de club een gastvrije ruimte wil zijn. Laagdrempelig, met veel gratis toegankelijke activiteiten.

De Streekrant: interview met ILJO KEISSE

Geen gelukkige jeugd voor wielrenner Iljo Keisse 

 “Men heeft mijn droom afgenomen”

GENT “Ik ben niet de grootste of sterkste, maar heb wel koersdoorzicht. Zoiets heb je als coureur nodig” zijn de wijze woorden van Iljo Keisse. Een gesprek net voor zijn vertrek naar de Ronde van Italië.

Vooraf eventjes een misverstand rechtzetten. Wielrenners zijn geen mannelijke kloon van domme blondjes. Hij volgde humaniora en daarna regentaat. Dat laatste weliswaar maar 3 maanden. “De liefde voor het wielrennen liet me niet los. Ik wou m’n boterham verdienen met koersen” vertelt Iljo. Als voorbereiding voor de Olympische spelen kreeg hij een betaald Bloso statuut. “Wielrenner was een jongensdroom. Ik ben tussen de coureurs opgegroeid. Vader verkocht hamburgers en worsten tijdens wielerwedstrijden. Pa werd later uitbater van het cafetaria op de Gentse wielerbaan, daarna zelfs manager. Ik hielp overal een beetje mee voor wat zakgeld. In het leven heb ik nooit iets voor niets gekregen, voor alles heb ik altijd moeten werken”. Keisse is enigszins getekend door z’n jeugd geeft hij grif toe. “Mijn jeugd was niet de gelukkigste periode uit mijn leven. Heb geen echte thuis gehad, kom niet uit een warm nest. M’n ouders gingen uit elkaar, net geen vechtscheiding. Dat laat sporen na”. Iljo mag er dan wel geen trauma hebben aan overgehouden, het klikt toch een beetje bitter. “Ik moest m’n plan trekken, dat is de herinnering die mij het best is bijgebleven. Daardoor leerde ik al vrij jong de waarde van geld kennen en wat een mens er allemaal voor moet doen. Sommige gastjes denken tegenwoordig dat geld zomaar uit de lucht valt”.

‘Het Kuipke laat ik nooit vallen’

 Keisse is een gerenommeerd baanwielrenner, maar begint de laatste tijd beter zijn mannetje te staan op de weg. Hij werd een niet te verwaarlozen schakel in de ploeg van Omega Pharma-Quick Step en blijft in principe tot 2014 bij de formatie van ploegmanager Patrick Lefevere.“Het is een eer om bij dit team te rijden. In moeilijke momenten, tijdens de soap van die dopingaffaire, zijn ze me blijven steunen. In de toekomst wil ik mij strijdbaar opstellen in de grote klassiekers”. Gedaan met pistewedstrijden? “Eerlijk is eerlijk, bijna overal gaan 6-daagsen achteruit. Minder publiek, minder geld. Dat maakt het allemaal minder aantrekkelijk. Bij de Olympische Spelen werd de punten- en ploegkoers op de piste afgeschaft als discipline Net iets waar ik zeer goed in ben. Het was mijn grootste wens ooit eens een gouden Olympische medaille binnen te halen. Dat is nu niet meer mogelijk. Men heeft me mijn droom afgenomen!”. Hij blijft natuurlijk pisterijder, hier en daar, af en toe.“Dit is een weloverwogen stap, een uitdaging ook. Het betekent niet dat ik de piste definitief adieu zeg maar gezien mijn leeftijd zal het op de weg nu moeten gebeuren. Voor de piste heb ik later nog tijd. Door het aantal 6-daagsen op mijn programma in te krimpen verlies ik een pak geld, maar kan dan fris aan de start te komen van wegwedstrijden. Wees gerust, het Gentse Kuipke laat ik nooit vallen. Want zo’n toffe 6-daagse is uniek in de wereld. Elke overwinning smaakt er dubbel zo zoet”.

Vrouwen op zoek naar een coureur

Is Iljo Keisse een gelukkig man? “Ik heb moeite met onverschilligheid en egoïsme. Een mens die gewond op straat ligt, oorlog, brutaliteiten, pesterijen… bijna geen mens kijkt er van op. Mijn dochtertje krijgt andere waarden mee”. Keisse is een jonge en vitale kerel. Veel aandacht bij ’t vrouwvolk zeker? “Er zijn vrouwen die graag koers zien en er zijn vrouwen die op zoek zijn naar een coureur. Ik heb mijn gerief. Als ben ik niet altijd ’t zonnetje in huis. Hoe dichter een wedstrijd in zicht kom, hoe nerveuzer ik wordt, soms op het randje van niet meer genietbaar te zijn. Seks voor de wedstrijd, daar heb ik geen tijd voor. En na de wedstrijd ben ik te moe”. Of hij soms net hetzelfde doet als wat Peter Sagan deed met het bloemenmeisje aan de finish durf ik niet te vragen.

“Het waren zware tijden”

In juli 2010 legde het Internationaal Sporttribunaal Keisse een schorsing op van 2 jaar voor een vermeende positieve dopingplas tijdens de 4^e dag in de Gentse 6-daagse van 2008. Het hof van beroep in Brussel schortte later de dopingschorsing op en verplichtte de UCI om het arrest na te leven, op straffe van een dwangsom van 100.000 euro. Er begon een kat- en muisspelletje met de UCI, die Keisse herhaaldelijk verbood aan wedstrijden deel te nemen. In het buitenland liep zijn schorsing af in augustus 2011. Vanaf 2012 mocht hij ook opnieuw koersen in België.

Iljo ligt er niet meer van wakker. “Neen, van die 100.000 euro heb ik nog steeds niets gezien. Men gaat na elke uitspraak in beroep. In mijn urine werden sporen gevonden van het stimulerende middel Cathine en het maskeringsmiddel hydrochloorthiazide.
Mijn positieve test was een gevolg van het vervuilde voedingssupplement ZMA. Ik bewees mijn gelijk bij de disciplinaire commissie van de Belgische wielerbond”.
ljo is dus écht onschuldig? “Ja, en dat werd zwart op wit bewezen, op gezag van 6 onafhankelijke experts. We hebben door een deurwaarder bij de verdeler beslag laten leggen op een aantal voedingssupplementen. Sommige bleken gecontamineerd te zijn. Het ultieme bewijs van mijn onschuld. “Doping is onaanvaardbaar, altijd en in alle omstandigheden. Hou sport proper”.
De slopende rechtsgang, de zelfmoord van wielrenner Dimitri De Fauw, de dood van zijn vrienden en collega’s Wouter Weylandt en Frank Vandenbroucke, het waren zware tijden voor Keisse. Niet in z’n benen maar in z’n hoofd. “'De kloppen die ik gekregen heb krijg je niet in één twee drie verwerkt. Door die dopingaffaire heeft mijn imago een flinke dreun gekregen. De mensen zullen erover blijven spreken. Ik moet er maar mee leren leven” Iljo is een vechter. “Er kan er maar eentje winnen. Wie dat is, dat is niet belangrijk. Als hij maar deel uitmaakt van onze ploeg”.
Keisse (1982) trouwde vorig jaar met z’n jeugdvriendin An-Sofie. Hun 2-jarig zoontje Jules genoot mee van het feestelijk moment. “Ik weet dat het voor mijn vrouw niet makkelijk zal zijn een man te hebben die 200 dagen per jaar van huis weg is”. Hij voelt zich verbonden met Gent. “En met AA-Gent! Bij voetbal ervaar ik de sfeer als veel beter dan bij de wielersport”. Iljo leeft uitsluitend voor de koers. “Ik ben een wielrenner met oogkleppen. Geen televisie, geen boeken, geen computerspelletjes. Eens lekker gaan eten, dat is het enige dat ik mij permitteer als beloning”.

In café De Karper, bij pa Keisse, werd de supportersclub ondergebracht. “Ik heb graag supporters maar die mogen m’n leven niet beheersen”. Is dat de reden waarom de club niet echt groeit en bloeit? Of zou het aan vader Keisse liggen die tijdens het gesprek doet alsof ik lucht ben, niet praat, niet lacht, mij boos aankijkt.

 

 

 

 

(Dit interview verscheen in De Streekkrant - editie Gent - week 19/2013)

 

 

 

Welke Gentse Feesten wil de Gentenaar ?

Zondag 5 mei om 11u wordt naar maandelijkse gewoonte “Speakers Corner” gehouden op het terras van Belfort Stadscafé onder de Stadshal.

In april bracht de kersverse gouverneur van Oost-Vlaanderen Jan Briers over het belang van cultuur als bron van stads- en regio-ontwikkeling een goed gesmaakte bijdrage. Deze keer ontvangen we Guido De Leeuw van vzw Trefpunt als gastspreker.
Het thema laat zich al raden: welke soort Gentse Feesten wil de Gentenaar.
We willen de discussie die nu vooral in de media wordt gevoerd, bespreekbaar maken. Het is een vraag die aan de Gentenaars moet gesteld worden: veroorzaken de Gentse Feesten overlast en dringen maatregelen zich op om deze te beperken?
Of is er geen sprake van leefbaarheidsproblemen en willen de Gentenaars net meer en langer feesten?
De klacht van vijf bewoners van de Gedempte Zuiderdokken in Antwerpen tegen de Sinksenfoor, is blijkbaar een inspiratiebron voor enkele Gentenaars.
Zij verenigen zich in de vzw Leefbaarheidskader Gent en pleiten voor Gentse Feesten die rekening houden met de bewoners en niet enkel de bezoekers.
Kati Couck, de voorzitter van deze Gentse vzw, ging niet in op de uitnodiging van Speakers Corner om het standpunt toe te lichten.
Wel gaf ze mee wat haar organisatie eist: ”Onze eis is kort en bondig: leefbaarheid voor àlle bewoners, ook tijdens de Gentse Feesten. Om dat te bereiken moeten er en kunnen er creatieve oplossingen gevonden worden.”.
Officieel heeft Leefbaarheidskader Gent vzw nog geen klacht ingediend, maar dat lijkt een kwestie van tijd.
Guido De Leeuw van vzw Trefpunt brengt alvast zijn visie over de toekomst van de Gentse Feesten.
Zoals het hoort op een Speakers Corner krijgt daarna het publiek het woord.