De Steekkrant: Interview met acteur ANTON COGEN

ANTON COGEN bedroog zijn vrouw

 “Op verliefd worden staat geen leeftijd”

 

GENT Anton Cogen verdient een groot publiek. Het is opvallend hoe hij er telkens in slaagt zijn toeschouwers op sleeptouw te nemen doorheen elk verhaal. Hij weet verdomd goed hoe hij het publiek moet meeslepen. In de Smurfen bioscoopfilms is Anton de stem van de grote Smurf. Hoogste tijd dus om te smurfen naar de bijzondere kantjes en opvallende trekjes van een bijzonder man.

“De dag dat de Streekkrant niet meer in de bus valt stort Vlaanderen in elkaar” gaat Anton van start. We vermoeden een charmeoffensief maar niets is minder waar. “Ik meen het echt. De boekskes zijn door de crisis  voor sommigen te duur geworden. De weekendbijlagen van kranten zijn dikwijls elitair en worden door niemand gelezen. Jullie komen bij iedereen gratis aan huis, onderschat dat niet”. De carrière van spraakwaterval Anton zou menig acteur doen watertanden. Voor het betere werk of voor populaire opdrachten, ze weten hem wel te vinden. Kleine of grote rollen, niet is voor hem minderwaardig. Hij werd wereldberoemd in Vlaanderen als commissaris Kamiel Migrain in de kinderserie Mega Mindy. “Ja, kinderen benaderen me gemakkelijk omdat ze me herkennen”. Zijn woorden zijn nog niet helemaal koud of het is tijdens ons gesprek een komen en gaan van kinderen die samen op de foto willen of een handtekening vragen. Anton heeft een grote aaibaarheidsfactor, geniet van de aandacht en laat het zich allemaal welgevallen. Het is opvallend dat de mama’s ook volop mogen rekenen op z’n interesse en begerige blikken. “Ik heb m’n hele leven al een gezonde appetijt gehad voor vrouwelijk schoon. Een zwakke plek? Neen, zo voelt het niet aan. Vrouwen zijn veel veranderd. Nu zeggen ze wat ze denken, komen uit voor wat ze willen. Tegenwoordig is het de gewoonste zaak van de wereld dat dames het initiatief nemen en zelf vragen om naar bed te gaan. Ik kan dat alleen maar toejuichen”. Populariteit heeft zo z’n voor- en nadelen. “Meestal is het plezant maar de medaille heeft soms een minder leuke keerzijde. Enkele jaren terug werd ik serieus gestalkt door een moeder en haar dochter. Om de haverklap stonden ze aan de deur om me te zien, om me aan te raken. Wreed ambetant”.

Een optimistische kijk is belangrijk

Met z’n bijzondere kijk op het leven is er altijd wel een persoonlijke invalshoek om z’n eigen gedachten te ordenen en in perspectief te plaatsen. “Als die herkenbaarheid plots over zou zijn, ook goed. Vrouwen die echt verliefd worden op mij, die tijd is voorbij. Vroeger was dat toch wel enigszins anders”. Cogen was altijd al een buitenbeentje, nooit een heilige geweest. “In de sixties deed iedereen het met iedereen, leve de vrije liefde, dat was zo mooi. Niemand had verplichtingen Ik ben altijd een hippie geweest. Met het ouder worden werd ik zelfs vrijer in mijn gedachten”. Anton vindt zichzelf in grote mate decadent maar heeft daar geen moeite mee. ”Alles heb ik ooit al wel eens gedaan. Natte dromen zijn me niet onbekend. Dikwijls droom ik van een one night stand met 35 vrouwen. Iedereen doet stommiteiten. Mijn 1^e huwelijk was een soap van 10 jaar. De buitenechtelijke relaties lieten niet op zich wachten, het overrompelde me gewoon. Als je eenmaal met iemand naar bed gaat ben je vertrokken voor een avontuur zonder einde”. Anton werd verliefd op een andere vrouw. Nu is Cogen met haar al 30 jaar getrouwd. “Dat is een overwinning op mezelf, nooit gedacht het zo lang vol te houden. We amuseren ons, op alle gebied”. Een optimistische kijk op het leven is volgens Anton erg belangrijk. “Alles heeft een reden, niets gebeurd zo maar in het leven. Gelukkig zijn is de afwezigheid van ongeluk. Op verliefd worden staat geen leeftijd, nogal goed!”. Knuffelbeer Cogen voelt zich duidelijk nog niet afgeschreven.

 

 

“Ik sterf een gewelddadige dood”

Cogen denkt helemaal niet aan stoppen. “Ik heb me nooit kandidaat gesteld voor een rol, nooit een auditie gedaan. Misschien eigenaardig dat te horen uit de mond van een acteur maar ik hou niet van theater. Ik doe het graag maar zie het niet graag. Er staan zo’n 400 acteurs aan de dop. Weet je waarom? Toneel spelen kan men niet leren op school, het is een gave”. De tand des tijds laat zich voelen. Memoriseren gaat niet meer zo vlot. Leven in het verleden wil hij niet, verhuizen naar de eeuwige jachtvelden is veel te vroeg. “Oud worden is een brute gok. Ik zal oud worden maar sterf een gewelddadige dood door toedoen van iemand, misschien een moord. Dat voorspelde een waarzegster. Ik geloofde er niets van en ging op zoek naar een second opinion maar kreeg dezelfde te horen. Voor een triple check dan maar naar de paranormale beurs. Resultaat: idem. Dat kon geen toeval zijn”. Enerzijds denkt Cogan dat het onnozel is om de toekomst te voorspellen. Anderzijds zijn er zoveel zaken die perfect kloppen. Hij is niet bang van de dood, maar maakte angstwekkende momenten mee. “Een waarzegster voorspelde me dat in een periode van 18 maanden 11 mensen uit mijn omgeving zouden overlijden. Echt waar, de ene na de andere ging heen, 2 dagen voor de einddatum waren er al 9 gestorven. Een foute voorspelling dacht ik. Niet te geloven, maar de laatste 2 dagen kwamen er nog 2 te overlijden. Daar wordt een mens stil van”. Anton gelooft in het paranormale. “Het komt erop aan charlatans te onderscheppen. Net zoals in het theater”. Heeft Anton zich al gewaagd aan een voorspelling? “Jazeker. Maurice Maeterlinck was geobsedeerd door het Lam Gods en nam overal waar hij ging een kopie mee van het retabel. Hij zat achter de roof van de Rechtvaardige Rechters!”. Waar of niet waar? De verbeelding van een acteur? Volgens Cogen zit de waarheid altijd in een leugen.

 

"Ik hou van mooie zigeunerinnen"

 

Na een Latijns-Grieks ontwikkelingsbad en een fixeerbad aan het Koninklijk Muziekconservatorium te Gent, afdeling toneelspeelkunst, studeerde Cogen ooit af als acteur met een 1ste prijs en grootste onderscheiding. Maar Anton is zoveel meer dan theaterauteur. Als copywriter voor reclame, ghostwriter in opdracht, presentator en uitvoerder van reclamespots zijn de dagen goed gevuld. Hij werkte voor het ministerie van justitie als toneeltherapeut bij gedetineerden en als psychodramaspecialist in de psychiatrie. Anton is erg begaan met dementiepatiënten. Hij ondersteunt tevens vegetarische acties maar is zelf verslingerd aan een goed stuk vlees. Favoriete vakantiebestemming: Hongarije. “Want ik hou van mooie zigeunerinnen. En m’n dochter heeft daar een kleinschalige B&B op ecologische basis. Cogen is 67 en hoopt nu eindelijk eens met het serieuze werk van start te kunnen gaan: schrijven!

 

(FRVD)

 

Dit interview verscheen in De Streekkrant editie Gent & rand, week 39/2013

 

 

 

 

 

 

 

 

 

PORTRET in De Streekkrant: gesprek met GUY VERHOFSTADT

 

 ‘Politici moeten soms etters zijn’

GENT 2013 is officieel uitgeroepen tot het Europees jaar van de burger. Het juiste moment voor een gesprek met Guy Verhofstadt (60), fractieleider van de Alliantie van Liberalen en Democraten voor Europa in het Europees Parlement.

Natuurlijk wil hij tijd vrijmaken voor een interview. We worden uitgenodigd in  het Europees parlement of hij wil afspreken ergens in Gent. Verhofstadt heeft geen kapsones, dat is het minste wat men kan zeggen na een koffieklets met de man die premier van België was van 1999 tot 2008. Nu is de Europese politiek zijn dada.  

“Onze kinderen en kleinkinderen zullen het ons nooit vergeven als we het Europese project laten instorten omdat de moed ontbrak op het goede moment de juiste beslissingen te nemen. Als we de crisis serieus willen te lijf gaan moet er meer integratie komen. Een Europese regering, een Europese obligatiemarkt, een economisch-financiële markt zijn onontbeerlijk voor de toekomst”.

Het vertrouwen van de burgers in een goed functionerende overheid is soms bedroevend laag. Of niet? “Ook mijn lijstje van wat beter had gekund of wat ik fout heb gedaan is groot. Maar voorbij is voorbij. Niets doen, dat zou pas naïef zijn. Het is vrij simpel. Als we niet zorgen voor een sterker Europa zullen we snel verarmen”.

 Langer werken, het kan niet anders

Politiek werd hem met de paplepel ingegeven. Wijlen Willy De Clercq was z’n mentor. “Hij kwam dikwijls bij ons thuis eten. Als snaak van 14 jaar mocht ik aan tafel een klapke doen over politiek”. Een verwend kind?  “Ik was in mijn studententijd de man van 12 vakantiejobs en 13 ongelukken. Verkoper op de jaarbeurs, nachtwerk gedaan, voor televisie geklust, bij een opticien gewerkt… kortom, de handen uit de mouwen steken is me niet onbekend”. Voor Verhofstadt lonkt het pensioen. Hij is van plan om op zijn 65ste een punt te zetten achter zijn politieke carrière. Alhoewel, niets is zeker. “Maar dat houdt me nu niet bezig. Mensen worden flink ouder, de samenleving neemt geheel andere vormen aan. We leven in een totaal ander ritme. Het klinkt niet populair maar langer werken, het kan niet anders. Aan politiek doen is in debat gaan met de burgers. Het is de opdracht van een politicus om de bevolking de juiste weg te wijzen, proberen te overtuigen. Daar is niets verkeerd aan. Helaas moeten politici hiervoor soms al wel eens een etter zijn”. Er zijn mensen voor wie je de zee zou overzwemmen en anderen voor wie je zelfs je voeten niet zo natmaken. Idem voor politici? “Vriendschap in de politiek bestaat maar de meeste van mijn vrienden, de beste en de echte copains, hebben geen politieke bindingen. Wees voorzichtig met personages die zich in de politiek anders voordoen dan ze als mens in werkelijkheid zijn. Gezellig aan tafel zitten bij het genot van een lekkere maaltijd, dat is pas echt genieten. In feite ben ik een vrij sober iemand. Ik heb doorheen de jaren in de spiegel gekeken en ben daardoor een stuk milder geworden. Maar ik sta graag in de belangstelling en ben ijdel, ja dat wel”.

 Geen voorstander van politieke dynastieën

Politiek van vader op zoon/dochter is niet evident. “Mijn kinderen beslissen zelf wat ze met hun leven doen. Hun ambities liggen elders. Van politieke dynastieën ben ik geen voorstander! Ondanks de passie van Verhofstadt voor Europa ligt België hem aan het hart. “De ware aard van ons land en van de inwoners zijn wereldwijd bekend: hard werken, een gevoel voor humor, zelfrelativering, afkerig van elk extremisme. Albert II was een groot koning. In het uitvoeren van zijn taken bleef hij steeds een gewone man, iemand te midden van het volk”.

In 2005 kreeg Verhofstadt in Italië hartproblemen. “Dat was een 1e confrontatie met de leeftijd. Nu sputtert de rug soms tegen. Gelukkig heb ik een redelijk goed uithoudingsvermogen, zoals een echte coureur hé”.

Gent staat 100 jaar verder dan Antwerpen

“Het lijkt alsof alles me zomaar in de schoot werd geworpen. Niets is minder waar” vertelt Guy strijdvaardig. Geboren in Dendermonde als 2e in een gezin van 3. Zijn grootouders waren er kleinhandelaars, de ene in vleeswaren, de andere in kaas en voeding. Vader Verhofstadt was jurist bij de liberale vakbond, later magistraat bij de Arbeidsrechtbank. Het gezin verhuisde begin jaren ’60 naar het Gentse. Toen Guy 23 jaar was werd hij gemeenteraadslid in Gent. Als ervaringsdeskundige heeft hij een duidelijke mening over de stad. “Vroeger gebeurde er niets. Een stad met een verkeersinfarct, oud, verkrot en vuil. Na de fusie stond de stad stil. Paars bracht de omwenteling dankzij een dynamisch bestuur met bekwame mensen. We staan nu 100 jaar verder dan Antwerpen”. Misschien is het daarom dat Verhofstadt, samen met 2 andere koppels, een imposant pand heeft gekocht om te restaureren en er later in te wonen. De Vlaamse overheid, de provincie Oost Vlaanderen en de stad Gent betalen 40 % van de verbouwing. De heisa hieromtrent was ten onrechte volgens Verhofstadt. “De subsidies gaan naar het monument, niet naar de eigenaar. Zo’n gerestaureerd huis verhoogt de belevingswaarde van de stad. Het zal mijn huisje weltevreden worden, dichtbij mijn favoriete restaurant ‘De Lieve’ waar het lekker is zonder onnodige blabla of misplaatste chique”. Ook fijn Buffalo te zijn zeker? “Vroeger ging ik mee op verplaatsing maar heb ondertussen afgehaakt. Het nieuwe stadium is een metamorfose, goed voor het imago van Gent”. Guy Verhofstadt werd gekarikaturiseerd  in strips van Nero, Suske & Wiske en Jommeke. “Leuk toch. ‘k Heb dat liever dan een schone tekst op mijn grafzerk”. Guy spreekt beschaafd, geen dialect. Compleet het Gents verleerd door in de hogere kringen te vertoeven? “Bah neen gij. Kus mijn klo….! Voila, typisch Gents”.

Geen luiaard

Verhofstadt drukte vele jaren zijn stempel op het politieke leven in België. Niet slecht voor iemand die tijdens zijn schooltijd werd gecatalogeerd als belhamel en speelvogel. Hij was een moeilijke leerling voor zwakke leerkrachten. “Per ongeluk kwam ik ooit met mijn blauwe luchtballon in een stoet van de Volksunie terecht” lacht Guy. Hij is een tevreden man.“De ethische omwenteling die er kwam met het homohuwelijk en de euthanasiewetgeving, ja dat doet me deugd. Alle vormen van racistisch, blind en zinloos geweld raken me erg diep”. Na een leven lang vol politiek is er toch nog plaats voor iets anders. “Mijn gezin komt op de 1^e plaats. Tijd probeer ik vrij te maken voor 2 hobby’s: lezen en fietsen. Sporadisch enkele vakantiedagen in Toscane mogen ze me niet afnemen. Maar het politieke vuur zal immer blijven branden. Want een politicus zonder ambities is een luiaard.”

 

(FRVD)

 

Interview gepubliceerd in De Streekkrant editie Gent & rand 19/09/2013

 

 

Frans Van Damme in gesprek met Guy Verhofstadt

HILDE ALLAERT VERLAAT GENTSE CAPITOLE en gaat TERUG naar SCHOOL !

Na zich 13 jaar lang met hart en ziel te hebben ingezet voor de Capitole heeft Hilde beslist om terug te keren naar haar oude liefde, de klas. Hilde draagt de fakkel over aan Ta...nia Van Noten die als theaterdirecteur van Stadsschouwburg Antwerpen, met de steun van het hele Capitole-team, het werk van Hilde zal verder zetten.

Hilde Allaert: “De eerste keer dat ik de Capitole binnenkwam, herinner ik me nog als gisteren. Een ruïne was nog een te mooie omschrijving. Mijn broer, Geert, nam het initiatief om dit gebouw aan te schaffen omdat van in het begin duidelijk was dat achter die puinhoop er een prachtig theater zat. Hij kreeg gelijk. Na de eerste verbouwing en bij de voorstellingen van Camelot kwam ik hier met volle moed aan. Vastberaden om er iets prachtig van te maken. Door de jaren heen werd de Capitole voor de regio en in het Vlaamse theaterlandschap een vaste waarde. Nu staan we
aan de vooravond van het 13de seizoen. Een seizoen dat ik niet van op de 1e rij zal meemaken. Ik heb besloten om een sabbatjaar in te lassen. Ik zal als Gentenaar regelmatig de Capitole bezoeken, maar dan nu als gast. Dit theater heeft mijn hart gestolen. Wat ik het meest zal missen, zijn de talloze mensen die leven brachten in dat gebouw. Vooreerst de directe medewerkers. Stuk voor stuk gedreven mensen zonder wiens hulp en doorzettingsvermogen ik er niet veel van gebakken zou hebben.
Ook de mooie contacten die ik overhoud aan al degene, die ik hier als klant, leverancier of partner van het huis, mocht ontmoeten, zal ik blijvend koesteren. De momenten van magie wanneer artiesten het publiek konden betoveren, zijn bij wijlen onvergetelijk. Het waren momenten die me de energie gaven om dit vak voor 200% uit te oefenen. Momenten die me deden beseffen wat een geluk ik had om in zo’n fantastische en talentrijke wereld te mogen rondlopen. Kortom, ik ben een heel dankbaar, rijk (helaas nog steeds niet letterlijk) en gelukkig mens. Ik heb alles gegeven wat in mij zat en heb er ongelooflijk veel voor teruggekregen. Het nieuwe seizoen is voorbereid en ik wens mijn opvolgers alle succes en evenveel plezier in het werk".

Geert Allaert: ”Ik wil mijn zus Hilde speciaal danken voor haar jarenlange steun en harde werk. Zonder haar zou de Capitole niet het toptheater zijn dat het vandaag is. Hilde Allaert is de Capitole en de Capitole is Hilde Allaert. Onder haar bekwame en begeesterende leiding is de zaal één van de mooiste en drukst bezochte theaters van Vlaanderen geworden. Ze wist grote namen te overtuigen voor ‘haar’ podium te kiezen, maar ze heeft met evenveel enthousiasme datzelfde podium aangeboden aan jong talent. Hilde was promotor, manager en bezieler maar evengoed stond ze élke avond in voor de ontvangst van de bezoekers. Hilde deed alles, geen opdracht of taak was haar te veel. De Capitole moest en zou een succes worden. En dat succes, vandaag, is vooral haar verdienste. Ik ga mijn zus als collega missen, maar wens haar ondertussen bijzonder veel vreugde met haar studenten. Die studenten zijn verwittigd: een beetje rock & roll of theater in de godsdienstles kan echt geen kwaad".

(FRVD)

Wouter Deprez in Gentse Capitole

Wouter Deprez:

‘Het moet goed zijn want daar betalen de mensen voor’

Wouter Deprez is terug van weggeweest. Het voorbije jaar trok hij voor een sabbatjaar naar Zuid-Afrika. Ook hij wil nu graag een graantje meepikken van de Gentse Feesten. Daar is helemaal niets fout aan. Integendeel, blij zelfs dat hij ons deelgenoot wil maken van z’n avonturen.

Hij staat met een overvloed aan verhalen op scène. Opnieuw plezier, maar vooral pure eerlijkheid. Eerlijker dan ooit en zonder vrees geeft hij zijn ongezouten mening. Niet zelden met een vette knipoog naar het publiek. Noem z’n show ‘Hier is wat ik denk’ gerust speelse kapoenerij. “In Zuid Afrika genoot ik van de kleine dingen, dacht heel wat na en deed veel inspiratie op. Dus nu is het gedaan met gewoon mopjes vertellen” volgens Deprez. “Vroeger maakte ik sommige grappen omdat ik graag wilde dat men me sympathiek vond. Sommige meningen verkondigde ik omdat ik hoopte dat men me een interessante slimmerik zou vinden. Sommige smoelen trok ik omdat men zou lachen. Dat is nu voorbij. Nu wil ik wel eens stout zijn, heel af en toe choqueren. Alles kan, alles mag, humor kent geen grenzen. Maar altijd met respect voor het publiek. Nooit om te laten zien hoe interessant Deprez wel is. Ik heb mezelf toegelaten om niet krampachtig vast te houden aan een verhaallijn in de show”. Zuid Afrika is gewoon de rode draad. Het werkt! Deprez weet hoe hij de toeschouwers moet opvrijen. In een summier decor, een stoeltje en wat licht volstaan, is het publiek gecharmeerd. Hier is duidelijk een vakman aan het werk. Zowel mannen als vrouwen hangen 2 uur lang aan z’n lippen. “Of ik goed in de markt lig bij ’t vrouwenvolk? Valt wel tegen. ’t Zou gerust iets meer mogen zijn” grapt Wouter. “Vooral de natuur en de rust kunnen mij bekoren. Wandelen of joggen op een kerkhof is één van mijn favoriete bezigheden. Al ben ik toch wel een grote fan van de Gentse Feesten. Dikwijls denkt men dat ik een vijs los heb. Dat is een schoon compliment”.                                          

Wouter Deprez speelde eerder al voor maar liefst 32 uitverkochte zalen. Op 20 & 21 juli 2013 zal dat in de Gentse Capitole niet anders zijn.

 

Dit artikel verscheen in De Streekkrant, editie Gent & rand - week  29/2013

Gentse feesten in mineur voor Lily Castel en Will Ferdy

Er waait een nieuwe wind door de Gentse Feesten. Het ziet er naar uit dat tradities stilaan maar zeker verdwijnen. Weg met de nostalgie, tijd voor vernieuwing. Niet iedereen is daar echter zo gelukkig mee.

Voor enkele Gentse coryfeeën, die jarenlang konden rekenen op een ruime belangstelling van fans, sympathisanten en passanten, is de feestvreugde voorbij. Niet iedereen durft erover te praten. Maar Lily Castel en Will Ferdy nemen geen blad voor de mond. Voor hun geen bubbels meer na de première, geen bloemen en gedaan met staande ovaties bij afloop van de voorstellingen. Is er geen plaats meer voor krakende gewrichten op scène tijdens de Gentse Feest?

Lily Castel vindt het spijtig dat elke organisator haar is vergeten. Niet meer optreden tijdens de feesten was zeker geen bewuste keuze. “Niemand heeft me gecontacteerd, zo eenvoudig is het gewoon” vertelt Lily. “Jarenlang was ik nochtans de leading lady van heel wat spektakels maar plots is het voorbij. Altijd was ik wel ergens te gast. Dit jaar aan kant worden gezet tijdens de feesten laat sporen na. Ik heb er mijn goed humeur niet door verloren maar leuk is anders. Ik heb ontelbare deuren plat gelopen maar het mocht niet zijn. De dienst feestelijkheden heeft me trouwens nooit graag gezien. Een mens zou er door verbitterd geraken. Het is tijd voor het jonge geweld, zo gaat dat nu eenmaal in het leven. Maar pas op, want als een oude schuur in brande schiet zou men wel eens ferm kunnen verschieten. Ik laat niet met me sollen”. Het klinkt alvast oprecht geloofwaardig. Misschien een ideale gelegenheid om nu zelf eens naar de collega’s te gaan kijken en luisteren? Lily weet het zeker: “Wees gerust, mij zien ze nergens tijdens de fieste”.

Will Ferdy, die in april de jaarlijkse Golden Lifetime Award voor het Nederlandstalige lied in ontvangst mocht nemen, is in hetzelfde bedje ziek. Hij zit wel niet in zak en as, is niet wanhopig maar het doet pijn. “Er is toch nog één Gentenaar die aan mij denkt. Erg vriendelijk” geeft Will ons emotioneel mee. “Ik had begin dit jaar aangekondigd te stoppen met m’n optredens eind juni 2014 maar in Gent ben ik blijkbaar nu al uitgezongen. Mijn grootste succeslied Christine heb ik ooit uitgebracht in het Gents, was gastacteur in de Gentse versie van “Frikandon mee kriekskes” opgevoerd door het Nieuw Gents Volkstoneel, kreeg de Toni Fakkel Award als verdienstelijke Gentenaar en nog zoveel meer. Men is het hier allemaal vergeten. We passen niet weer in het plaatje van de hedendaagse feesten. Leve de platte commercie. Oudere Gentenaars worden over het hoofd gezien. Ons publiek is niet belangrijk, we zijn van geen tel meer. Elk jaar ontvang ik van ’t stad, per post, een grote bruine omslag met daarin het volledige feestprogramma. Ik heb de enveloppe niet open gedaan en gewoon terug gezonden met de vermelding ‘dank u wel, geen interesse’. Al ruim 65 jaar sta ik op de bühne. Tijdens zowat alle Gentse Feesten was ik trouw aanwezig. Zelf een eerbetoon is mij hiervoor niet gegund.” Het zijn voorwaar harde tijden voor Gentse artiesten op leeftijd. Enkel godfather Walter De Buck blijft overeind. Maar dat is een gans ander verhaal.

 

FRVD

 

Dit artikel verscheen in De Streekkrant - editie Gent & rand - week 29/2013

 

 

 

                                              Frans Van Damme in gesprek met Lily Castel

 

‘Laat uw hart stelen, niet uw spullen’

De Dienst Lokale Preventie en Veiligheid startte de campagne

 ‘Laat uw hart stelen, niet uw spullen’. De nieuwe campagne roept op om waakzaam te zijn voor gauwdieven

 

Speciale aandacht tijdens Gentse Feesten en voor cafébezoekers in najaar

Tijdens de Gentse Feesten blijft de Stad Gent en de Politiezone Gent sensibiliseren. De preventieadviseurs van de Politie gaan dan de straat op om mensen aan te spreken. Ze zullen halstasjes verdelen met daarin een  kaartje met tips en de verwijzing naar de website www.hartendief.be.

In augustus komen er ook affiches op voertuigen van De Lijn.

In het najaar, bij de start van het academiejaar, zal de Dienst Lokale Preventie en Veiligheid de aandacht specifiek richten op de cafébezoekers.

Gauwdieven, men ziet ze niet, maar ze zijn er wel. In de bus of de tram, in winkels, restaurants, cafés of gewoon op straat, ze slaan hun slag zodra ze daar de kans toe zien. Ze gaan vlug te werk en hun grootste succesfactor is afleiding. Als je vanzelf al niet afgeleid bent omdat je in winkelrekken aan het snuisteren bent of tijdens een avondje uit met iemand staat te praten, passen ze hun eigen trucjes toe.
Drukke momenten zoals de koopjesperiode of de Gentse Feesten zijn gegeerd bij gauwdieven. Het aantal geregistreerde gauwdiefstallen is in juli dan ook hoger dan in andere maanden. Zo telde men in 2012 in totaal 1.326 feiten (gemiddeld 110,5/maand), waarvan 161 in juli.

 

 

De Streekkrant: interview met DE POPKONING

Rollebollen met latexlollen van Popkoning Jean Pierre Maeren

 ‘Ik heb Tobback uit de vuilbak gehaald’

Op televisie mag het dan wel stil zijn rondom Jean Pierre Maeren maar het gaat goed met de man die al jaar en dag gestalte geeft aan de enige echte ´Popkoning´. Een gesprek, tussen de soep en de patatten, met een ‘kind van de Brugse Puurte’ die zijn Gent nooit zou verloochenen.

 We gaan samen lunchen. “Kies maar uit wat je wil, ik trakteer. Geld speelt geen rol voor mij” zegt Jean Pierre. “Niet waar hoor. Opletten, want de belastingen lezen mee. Op de lijst van de rijkste Belgische artiesten sta ik ergens onderaan”. Onze nieuwsgierigheid is gewekt. Staan volgens Jean Pierre met zekerheid bovenaan: “De hond Samson, Clouseau, Helmut Lotti en Chris Van den Durpel. Geld is echter nooit mijn drijfveer geweest. Het leven is geen wedstrijd”. Als aperitief bestelt hij 2 cava’s. Men brengt 2 kopjes koffie. “Niet goed begrepen” zegt de dienster. “Mijnheer spreekt niet duidelijk” brengt ze aan ter verdediging. Voor iemand die van z’n stem moet leven een opmerking die kan tellen. Als het aperitief uiteindelijk wordt geserveerd gooit de popkoning het glas over tafel. Zijn entree blijft niet onopgemerkt maar niemand herkend hem echt. “Niet ikzelf maar de poppen en typetjes zijn bekend. Laat mij maar in de schaduw blijven van mijn creaturen, het BV-schap ligt me niet zo goed” verduidelijkt hij. “Van mezelf zal je bijna nooit foto’s zien verschijnen. Mijn familie hou ik bewust al helemaal uit de media”.

 “Ik had een relatie met Walter Capiau’

 Met een poppenkoffer vol bekende Vlamingen is hij altijd onderweg. Naar een publiek, dat geplaagd wordt door lachkrampen en gegarandeerd door de knieën moet tijdens zijn zaalshows. “Maar de weg naar omhoog was lastig” vertelt Jean Pierre. “De VRT vroeg me voor De Droomfabriek een pop te maken van Louis Tobback. Men betaalde er toen 60.000 Belgische franken voor. Na de uitzending gooide men gewoon die dure pop weg. Zonde dacht ik en heb Louis uit de vuilbak gehaald. Tobback was mijn 1^e imitatie. Dat was het begin van mijn carrière als popkoning”. Vanaf toen ging het razend vlug. Het exclusiviteitcontract bij VTM werd getekend met de gouden stylo.

Felicitaties van Fabiola

Maeren bedacht voor het moppenprogramma HT&D de flink uit de kluiten gewassen kleuter Nico. Zijn creatie bleek een schot in de roos, de start van een blitse televisiecarrière. “Ik zat urenlang op m’n knieën naast Walter Capiau maar m’n hand stak wel in de pop hé” grapt Jean Pierre. “Wat er nadien ook is gebeurd, ik heb altijd een heel goede relatie met Walter gehad en nu nog steeds. Begrijp me niet verkeerd hé. Enkel vriendschappelijk. Jacky Lafon werd door die uitzendingen mijn hartsvriendin. En Jos Gheysen werd opgenomen in een rusthuis na beschuldigingen van seksueel misbruik. Te bed voor altijd”.

Jean Pierre, of liever de look-a-like pop van koning Albert, maakte cd’s, scoorde in hitparades, kreeg goud en platina. “Uit goed ingelichte bronnen weet ik dat de koning een fan is van mij. Fabiola feliciteerde mij persoonlijk na een optreden. ’t is geen zuurpruim vertelde iemand uit haar entourage”. Jean Pierre maakt alle poppen eigenhandig in latex. Een bezoek aan z’n atelier, op een geheime plek, is niet mogelijk. Dat is zijn walhalla “Bang voor bedrijfsspionage, ik heb geen concurrentie en dat wil ik zo houden”. Nog toekomstplannen? “Ik ben aan het afbouwen, wil in schoonheid eindigen. Een mop die niet marcheert vliegt er meteen uit, zelfs al heb ik er dagen aan gewerkt. Optreden in een café op bierbakken hoeft niet meer”. Is er nog een geheimpje dat je ons in primeur wil verklappen? “Ik ben verslaafd aan seks met opblaasbare latexpoppen”. Het wordt eventjes stil. “Grapje! ’t was maar om te lachen hé. Straks denkt men nog dat het waar is. Al treed ik heel graag op voor een bomvolle zaal met alleen maar echte vrouwen. Mannen liggen mij niet zo goed, madammen zijn veel plezanter".

Bekijk het leven positief

De Popkoning zorgt voor een mix van poppen, imitaties, humor en verrassingselementen; de moeilijkste vorm van entertainment. Zijn performances zijn geen cafépraat. Een leven vol lachsalvo’s maar niet vol glitter, glamour en charme. Bij Jean Pierre werd enkele jaren terug keelkanker vastgesteld. Overal de plezantste moeten zijn en ondertussen geconfronteerd worden met die vreselijke ziekte, het zal je maar overkomen. Maeren gaat deze periode niet uit de weg. “Er zat een tumor achter de tong met uitzaaiingen naar mijn oren. Toen ik dat hoorde ging het licht uit. Ik herpakte me vlug”. Door hierover te vertellen wil Jean Pierre een steun zijn voor anderen. “Denk aan de schone herinneringen en maak er het beste van. Al klinkt dat eenvoudiger dan het in werkelijkheid is. Bekijk het positief. Met kanker was men vroeger een vogel voor de kat. Nu leef ik nog. Het klinkt raar maar ik was blij met die kanker, eindelijk tijd om na te denken. Ik rook en drink niet, nooit gedaan, maar ben in de overtuiging dat ik genetisch belast ben. Mijn vader is op z’n 59ste gestorven aan slokdarmkanker”. Ik merk in z’n stem enige emotionaliteit. Een traantje blijft net achterwege, Jean Pierre houdt zich kloek en beseft zelf niet dat z’n lichaamstaal boekdelen spreekt. “Het klinkt als een cliché maar tijdens een moeilijke periode leert men z’n echte vrienden kennen. Weet je, sommige collega’s stonden al te dansen op m’n graf. Klaar om mijn plaats op scene in te nemen”. Maar Jean Pierre blijft een optimist. Toen een verpleegster in het ziekenhuis zei dat hij humor in zich had antwoordde hij: “Bah nee meiske, ik heb een tumor in mij”. Tijdens de komende Gentse Feesten laat Maeren terug de popen dansen in de Groenzaal. “Een nog straffer programma dan de andere jaren” verzekerd hij ons. Bij het afscheid grapt Jean Pierre: “Ga we nu naar een parenclub?” De Popkoning is nooit klein te krijgen!

 

Pierke zonder tralala

Jean Pierre Maeren behaalde het diploma grafisch kunstenaar aan de Academie voor Schone Kunsten. Hij specialiseerde zich in scenografie en decor- en kostuumontwerp. Hij leerde de poppenspelstiel van vader Henri. “Vader speelde vanaf 1953 in zijn eigen poppentheatertje Magie op de Brugse Poort. Met telkens in de hoofdrol ons Pierke zonder tralala”. Maar Pierke werd plots dakloos. Voor het project Zuurstof voor de Brugse Poort werd het poppentheater en het geboortehuis van vader Henri gesloopt. Jean Pierre ging op de barricade staan. Zonder resultaat. Als troostprijs werd jaren later de brug aan de Groene Vallei genoemd naar zijn vader. Uiteindelijk vond de magische droomwereld aan draadjes een nieuw onderkomen in de bibliotheekzolder van de St. Pietersabdij. Jean Pierre werd terecht bekroond met de zilveren medaille voor nationale opvoeding en cultuur.

(FRVD)

Dit interview werd gepubliceerd in De Streekkrant editie Gent & rand, week 25/2013