Interview met Freya Van den Bossche: "Van mijn kinderen moet men afblijven" !

Minister Freya Van Den Bossche

 ‘Van mijn kinderen moet men afblijven’

GENT Soms moet Freya Van Den Bossche het ontgelden. Onlangs schreef een politiek commentator: ‘Ze heeft in de politiek eerst haar benen getoond’. Onze nieuwsgierigheid was gewekt. Bij ons gesprek draagt ze een broek. Over haar benen blijven we dus het antwoord schuldig. Toch een gesprek met Vlaams minister van Energie, Wonen, Steden en Sociale Economie over geneugtes, leven en werken.

Quotes verzamelen over Freya is niet moeilijk. Dat men haar wel eens de SP-A babe noemt, daar heeft ze geen moeite mee. “Prietpraat komt, prietpraat gaat. En dat van die babe lost zichzelf wel op. Dat Pieter De Crem over haar zei ‘ze heeft meer inhoud in haar bh dan in haar hoofd’ kon haar niet schofferen. “Ik heb niet eens een grote boezem” lacht Freya. “Alsof je uiterlijk een verdienste is”. Moet een minister dan truttig, stijf en kleinburgerlijk zijn zei ze ooit in een interview. Vrouwen een gevaar zijn voor de democratie? Dat vindt ze machopraat.

Een blote vent is niet opwindend

Freya heeft een nogal ingewikkelde relatie: 2 dochters uit een eerdere relatie, daarna kort gehuwd met een medewerker en later een zoon met haar huidige partner Willem Wallyn. “Gequoteerd op een schaal van 10 geeft ik mezelf een score van 7,50 voor geluk. Ook in mijn relatie gaat het goed. We hebben maar een half woord nodig om elkaar te begrijpen”. Nooit jaloers?  “Jaloezie is mij niet vreemd, maar is een totaal onnuttige emotie. Een flirt zou me wel boos en verdrietig maken. Humor is belangrijk. Het lost conflicten op. Zonder humor kan niemand overleven. Neen, Willem is niet het type ‘nieuwe huisman’. Een mens kan niet alles in huis hebben nietwaar. En een Chipendaele hoef ik al helemaal niet. Een blote vent is niet opwindend”. Voor haar geen ‘Puppetry of the penis’ shows. “Ik mag er niet aan denken. Figuurtjes maken met een piemel moet nogal pijnlijk zijn. Heb jij dat al eens geprobeerd?”. Hoogste tijd voor de volgende vraag.

Mevrouw de minster staat wel graag in belangstelling zeker? “Nu veel minder dan vroeger. In de boekskes komen, op TV verschijnen… de wereld lag aan m’n voeten dacht ik toen. Dat hoeft allemaal niet meer zo nodig. Met de jaren stelt men andere prioriteiten”. Zoals? “De miserie van mensen is echt belangrijk. Daar probeer ik, samen met de partij, oplossingen voor te bedenken. Iedereen heeft recht op een menswaardig bestaan”.

 Zo vader, zo dochter?

 “Ja, ik weet dat sommigen mij niet graag zien. Maar in zo’n mensen steek ik geen tijd. Ik leef als een nobel mens maar er zijn grenzen. Bij het begin van m’n politieke job waren de dooddoeners ‘ze is de dochter van een minister, niet moeilijk’ of ‘veel te jong’, ‘het gaat veel te snel’. Ja, ik kan dat niet ontkennen. Vader was minister en ik jong. En dan!  Ik leef niet in de schaduw van mijn vader, die trouwens veel liberaler in het leven staat dan ikzelf. Ik kwam de politiek binnengerold op het juiste moment, toen men op zoek was naar vrouwen, kreeg daardoor kansen. Jonge vrouwen worden minder snel au serieux genomen. Men speelt op de persoon en niet op de bal. Jammer en onterecht”. Ooit al eens erg kwaad geweest? “Van m’n kinderen moeten ze afblijven. Mijn dochter werd op school gepest door medeleerlingen die door hun ouders werden gebruikt als wapen om mij te pakken, om met mij af te rekenen. Vreselijk! Dat maakt me opstandig. Ik heb uiteindelijk haar van die school weggehaald”.

Het gesprek eindigt in mineur. Bij het afscheid krijgt iedereen in haar omgeving 3 welgemeende kusjes. Alleen ondergetekende moet tevreden zijn met een handdruk.

Burgemeester Freya ?

Vele steden kan Freya Van Den Bossche (38) mooi vinden maar roepen verder geen gevoelens op. Enkel bij Gent voelt ze zich emotioneel betrokken. Het is haar stad!  “Gent ligt me als burger en als gemeenteraadslid erg nauw aan het hart”. Al lang doen geruchten de ronde dat burgemeester Termont halverwege z’n termijn zou aftreden ten voordelen van Freya. “Onzin. Daniël is een viriele krachtige man, hij doet z’n job goed. Hij blijft tot aan het einde van de rit”. Freya staat alvast met stip genoteerd om de sjerp over te nemen bij de verkiezing van 2018! Waar of niet waar? “We hebben momenteel de sterkste coalitie en scoren hoog maar de kaarten zijn nog niet geschud. Binnen de partij zijn er heel wat mensen beschikbaar met capaciteiten om een goede burgemeester te zijn. Vooral het vel van de beer niet verkopen voor hij geschoten is. ’t Is nog 5 jaar”. Aan de tijd terugdraaien heeft Freya geen boodschap. “Wat voorbij is, is voorbij. Ik ben niet vlug tevreden, alles wat goed is kan beter. En ja, met kritiek omgaan is soms moeizaam”. Als kind wou Freya oorlogsjournalist worden. Neen, geen prinses zoals ander meisjes. “Ik mocht wel later, als minister, prins Laurent ontmoeten maar het werd niets. Grapje!”.

Freya doet af en toe aan vrijwilligerswerk. “Ja, ik sta met m’n 2 voeten in deze wereld, leg mijn oor te luisteren en besef goed dat ik een bevoorrechte positie heb. In tegenstelling tot veel andere mensen moet ik op het einde van de maand geen heksentoeren uithalen op de eindjes aan elkaar te knopen. Ik heb er geen moeite mee als mensen mij in de Carrefour aanspreken over hun miserie. Integendeel. Zolang ze me maar niet anoniem uitschelden op het internet”. Big spender of spaarder? “Tiener Freya was niet een luxepoppetje, heb zelfs in een hotel wc’s gekuist als vakantiejob, dan weet je het wel zeker”. Ik moet plechtig beloven nooit een toilet vuil achter te laten.

Balls & Glory

Freya heeft tradities lief. Sint Niklaas of de Kerstman? “Liever de Sint, pure nostalgie en jeugdsentiment”. Haar oogjes tintelen. Een verlanglijstje voor cadeautjes van de Sint? “Nieuwe fietsen! Fietsdiefstallen zijn een echte plaag. ‘k Ben al 3 fietsen kwijt en van een 4^e was enkel het frame terug te vinden. Dat het kinderfietsen waren maakt me extra boos”. Elkaars spullen stelen is een elementair gebrek aan respect volgens Freya. Ze kwam in de gemeenteraad op de proppen met een even simpele als doeltreffende oplossing: lokfietsen. “We zoeken naar een manier om dat aan te pakken want uitlokking is wettelijk op het randje. Elke fiets in de toekomst voorzien van een chip zou misschien een oplossing zijn”. Kunnen we Freya met iets anders een plezier doen? “Ja, met Vlaamse gehaktballen van Balls & Glory. Die kookboeken zijn een topper in mijn keuken”.

 

 

Dit interview verscheen in De Streekkrant - editie Gent & rand - week 43/2013

 

 

 

 

 

De Streekkrant: Interview met Will Ferdy

Will Ferdy eeuwig jong

 ‘Elke dag verliefd op een andere man’

 

GENT Will Ferdy (86), de jeune premier van het betere Vlaamse lied blijft op en top professioneel gemotiveerd. Een gesprek met een vechter die uitdagingen nooit uit de weg ging. Over de liefde laat hij nog 1 maal het achterste van z’n tong zien.

“Mijn leven is een open boek. Je mag me alles vragen, voor jou geef ik me volledig bloot” gaat Will van start. Dat belooft! “Gezien de leeftijd kan dit misschien wel mijn laatste interview zijn, we moeten daar niet flauw over doen” realiseert hij zich plots. “Hoeveel jaren heb ik nog te goed? Positief denken blijft de boodschap. Zolang het verstand en het geheugen mij niet in de steek laten blijf ik graag nog wat onder de levenden”. Ferdy wil in schoonheid eindigen, geen karikatuur van zichzelf worden. Eindigen met respect voor zichzelf en z’n publiek. Vakmanschap is meesterschap. In 2014 stopt hij definitief met optreden. “Een ingrijpende beslissing. Het is mooi geweest maar genoeg. Ik wil niet zoals La Esterella zielig afgaan, geen 2^e Eddy Wally worden”. Blijven investeren in zichzelf en voortdurend de lat hoger leggen laat sporen na. Ondanks 7 operaties hoor je Will niet klagen. “Het hart, de prostaat en nog wat onderdelen hadden een revisie nodig. Andere mankementen, met uitzondering van diabetes, zijn er niet. Aftakelen en hulpbehoevend worden, daar denk ik veel aan. Schrik van de dood? Niet echt, sterven is niet het einde. Wat moet geregeld worden staat in een testament. Daarna mogen ze met mij doen wat men wil, ’t kan me niet schelen”. Het was niet altijd rozengeur en maneschijn. Toch kijkt Will tevreden terug op een leven met golfbewegingen. “Het klinkt als een cliché maar als kind waren poppen mijn favoriete speelgoed. Ja, ik was een softy, een gevoelige jongen. Dat is zo gebleven. Ben direct ontroerd. Een sportoverwinning, de aanstelling van Filip als koning, een emotionele gebeurtenis en ik begin te bleiten”.

Een kind grootgebracht

Plots kon Ferdy bepaalde gevoelens een naam geven: hij was homo! Niemand had een vermoeden, dat was zijn geheim. “Ik heb zelf een kind grootgebracht, de zoon van m’n zus. We sliepen jaren in hetzelfde bed. Na mijn outing als gay was die jongen verbijsterd”. Will ging niet op barricades staan voor homorechten, wou niet schofferen  maar zijn bekentenis op televisie was een stap vooruit in het verborgen leven van zoveel homo’s. Voor zichzelf voelde het bevrijdend aan, een opluchting. “Zelfs de bisschop schreef toen over mij, als homo, een lovend artikel in het parochieblad”. In de liefde heeft Ferdy nooit veel geluk gekend. “Ik val altijd op foute mannen. Ben niet geïnteresseerd in verwijfde types. Enkel échte venten doen het hart sneller slaan. Mijn liefde blijft onbeantwoord want meestal sta ik in vuur en vlam voor hetero’s. Het leven was niet altijd gemakkelijk, wel boeiend”.

Zijn grootste vergissing? “Ik ben serieus verlooft geweest met een schoon meisje,. Met als resultaat een chique verlovingsfeest. De trouwpartij kwam dichtbij. Iedereen content behalve ikzelf. Maar bij onze 1^e tongzoen zat het fout. De relatie werd verbroken, het feest afgeblazen”. We vragen met enige schroom: wordt seks beter met de jaren? “Seks is niet gebonden aan leeftijd. De goeste blijft maar fysiek wil het niet altijd goed lukken, ’t duurt wat langer. Liefde is vooral geven, geluk zit in momenten van tevredenheid. Ik word elke dag verliefd, telkens als ik een mooie man ontmoet. Zelfs nu maken mannen mij soms het hof. Helaas de verkeerde typetjes. Die kunnen me niet krijgen maar het streelt mijn ijdelheid. Alhoewel, geen partner hebben voelt aan als een leegte. Iedereen heeft iemand nodig”. Nog een wens? “Ik wil slanker zijn, minder buik hebben en dikkere benen. Voor als de prins op het witte paard toch nog eens zou langskomen” hoopt Ferdy.

Termont is een schatje

Men zou Will Ferdy gerust een ambassadeur van Gent kunnen noemen. Hij geniet telkens met volle teugen van een bezoek aan Gent. De gemoedelijke grandeur van de stad laten hem niet onberoerd. “Als ik de torens van Gent zie voelt dat aan als thuiskomen. Een Gentenaar ben je voor altijd, ook al woon je er niet meer”. Gent heeft volgens Will de gezelligheid van een kleine stad met de uitstraling van een metropool. “Daniel Termont is een schat van een man. Hij heeft voor iedereen een lach en een vriendelijk woord. Nogal wat anders dan de burgemeester van Antwerpen. Bart De Wever loopt me straal voorbij en doet alsof hij me niet kent”. “Ik hou van mensen. Helaas, we leven in een egoïstische tijd met weinig tijd en respect voor elkaar. Onrechtvaardigheid kan ik niet verdragen. Waarschijnlijk wou ik daarom als kind priester of missionaris worden”. Hij werd uiteindelijk in 1948 beroepsartiest. “Vertel het vooral niet verder maar ik kan ik geen noot muziek lezen”. Toch schreef hij meer dan 1000 liedjes. Soms was er een stillere periode in z’n carrière, maar nooit was het voorbij. Met wat kan men Ferdy een plezier doen? Hij moet er niet over nadenken. “Geen mens kan het zich herinneren maar ik ben mijn carrière begonnen met een eigen liedjesprogramma in de Minard. De Gentenaars hebben me altijd in hun hart gesloten. Het zou schitterend zijn mocht ik in de Minard mijn artistieke loopbaan mogen afsluiten. Het kostenplaatje is groot, het zelf organiseren kan ik fysiek niet meer aan. Misschien bestaat er wel een goede ziel om dat te regelen”. Ferdy heeft tot slot zelf een vraag. Bestemd voor burgemeester Termont: “Wanneer zal hij mij nu eindelijk eens ontvangen op het stadhuis, voor een kleine huldiging?”. We beloven het te vragen op voorwaarde dat Ferdy ons een geheim verklapt, voor wat hoort wat. “Geen probleem. Mijn bijnaam op school was Ferdinande met de peerdetanden”. 

 

 

Optreden als therapie

Will Ferdy laat geëmotioneerd in z’n kaarten kijken. “Ik heb moeilijke periodes gekend in mijn leven met 2 depressies als gevolg. Optreden was mijn therapie”. Hij schrijft liedjes uit liefde, maar cupido was hem meestal niet gunstig gezind. “Toen ik zong over Christine had ik het in mijn hart over Raf. Hij was mijn grote verboden liefde. Achteraf schreef ik in mijn boeken de waarheid. Raf sleepte me toch wel voor de rechtbank zeker. Dat deed pijn. De man is ondertussen overleden, ik mocht niet eens op zijn begrafenis aanwezig zijn. Het is hem vergeven, ik zag hem toch zo graag”. Ook aan z’n relatie met Eric, die trouw zijn manager en levenspartner werd, kwam een einde. “Eric was 30 jaar jonger, mooi, verstandig en lief. Wat kan een mens zich nog meer wensen. Het bleef niet duren, na 10 jaar was het voorbij. Eric vond zijn geluk elders, Will bleef alleen achter.

 

Dit interview werd gepubliceerd in De Streekkrant, stadeditie Gent, week 42/2013

 

 

 

 

Interview met JACQUES DUBRULLE n.a.v. Internationaal Filmfestival Gent

Jacques Dubrulle neemt afscheid van Gentse Filmfestival.

 ‘Neen, dit is geen paleisrevolutie’

GENT Het Gentse filmfestival trekt dit jaar de kaart van de vernieuwing. Er waait een nieuwe wind door de organisatie. Jacques Dubrulle, al sinds de beginjaren bij het festival betrokken, zal de nieuwste editie vanaf de zijlijn meemaken. Een gesprek met de man die Gent als Filmstad op de kaart heeft gezet.

 Jacques Dubrulle (70) laat de kroon op het werk aan zich voorbijgaan. Hij stond 34 jaar als CAO aan het hoofd van het Gentse Filmfestival Onder zijn zakelijke leiding groeide het evenement naar volwassenheid en Jacques was jarenlang hét gezicht van het festival. Zijn aftreden kwam dan ook als een donderslag bij heldere hemel. “Het was gewoon tijd om te gaan” verduidelijkt Jacques. “Misschien een beetje een ongelukkig moment, een slechte timing. Tijdens de 40^e editie ware ideaal geweest maar het is wat het is. Ik verlaat het Festival niet met een slecht gevoel. Ik had vorig jaar besloten om af te bouwen. Uiteindelijk ging het vlugger dan voorzien. Alles werd netjes afgehandeld, ik wil de feestvreugde niet in de weg staan”. Volgens sommigen was het aftreden enigszins geforceerd, met tegenzin. Volgens anderen heeft niemand aangedrongen omdat Dubrulle zou blijven. Eens mens zou bijna beginnen denken aan een machtstrijd, een paleisrevolutie. Ten onrechte aldus Dubrulle. “Soms moet men de knop durven omdraaien. Voortdurend op zoek gaan naar geld en sponsors, er zijn leukere jobs te bedenken. Vernieuwing is volop aan de gang, de kijk op film is totaal veranderd. Jongeren denken helemaal anders dan mijn generatie, de sfeer is totaal verschillend geworden. Een debat hierover is moeilijk. Het is nodig om plaats te maken voor nieuwe ideeën, kansen te geven aan de jeugd. De korte pijn! Ik wil geen clown zijn die op zoek gaat naar iemand die op alle vlakken op mij gelijkt. ’t Is genoeg geweest”.

‘Ik ben veeleisend, daar is niets fout mee’

 Het was algemeen geweten dat Dubrulle de touwtjes stevig in handen hield. “Bij mij lag de lat altijd zeer hoog. Men verwijt me dat ik té veeleisend ben geweest.. Als ik mij voor iets engageer dan doe ik dat ten volle. Dat is toch helemaal niet fout, wel integendeel. Ik heb nooit een carrièreplanning gehad maar was wel een doorzetter. Weet je waarvan ik echt ongelukkig word? Van onbekenden die over mij oordelen. Communiceer, praat problemen uit, doe niets achter de rug, speel met open kaarten”. Dan misschien toch een afscheid een beetje in mineur? ‘Wel neen, Op 16 oktober is er een huldiging voorzien, een hommage aan Jacques Dubrulle. De raad van bestuur heeft beslist me de titel van erevoorzitter toe te kennen. Dus zo slecht zal ik wel niet zijn geweest hé (lacht). Er valt nu een enorme druk van mij af. Ontelbare malen kwamen tijdens het Filmfestival mensen naar me toe om te zeggen: dank je wel Jacques. Dat waren telkens mijn schoonste cadeaus”.

‘Ik heb nog zoveel te doen’

Niets aan monsieur cinema Belge, zoals Dubrulle in het buitenland wordt genoemd, is flamboyant. Als boegbeeld liet hij  jarenlang, zonder eigenwaan, het Gentse filmfestival floreren en groeien naar volwassenheid. Rust roest Jacques! “Er staan nog zoveel plannen op mijn to-do-lijstje. Een primeur: ik ben een roman aan het schrijven, vol anekdotes. Als alles goed gaat verschijnt het boek volgend jaar. Mijn idee leeft ook nog steeds om aan de Gentse universiteit een echt filmmuseum op te richten. Niet simpel maar daarover zijn serieuze besprekingen aan de gang”. Hebben de geruchten over een opstarten van een nieuw filmfestival enige grond van waarheid? “Ja, dat is me gevraagd. Of ik het doe? Neen, maar zeg nooit nooit! Ik heb al de meest bizarre voorstellen gekregen”. Zoals? “Een one night stand met Juliette Binoche! Maar dat zal waarschijnlijk in mijn dromen zijn geweest!".

 

Geld is niet belangrijk

 acques Dubrulle leeft graag maar kan genieten van eenvoudige dingen. “Ik hou niet van sterrenrestaurants. Geef mij maar een lekker bord verse soep op grootmoeders wijze. De goesting voor de film kreeg ik van m’n ouders mee. Ze namen me mee naar de oude wijkcinema’s en de exclusiviteitszalen. Zo’n rustige film met een goed verhaal is en blijft magie, pure nostalgie”. Beste en slechtste film? “Absolute top zijn de films van Hitchcock. Slechtste film aller tijden: Ilsa, wolvin van de SS. Al na 5 minuten ben ik de zaal uitgelopen”. Hij leerde z’n vrouw kennen tijdens een toneelopvoering van ‘Een Zomerzotheid’. “Het voelde ook zo aan, het was meteen een coup de foudre. We zijn al 50 jaar getrouwd en ik hoor haar niet klagen. In een relatie is respect voor elkaar en verdraagzaamheid belangrijk. We hebben het perfecte evenwicht gevonden”. Jacques is niet echt een spaarder. “Sterven met een ferme bankrekening is nergens goed voor. Al te vaak gebeurt het dat mensen na een overlijden ruzie maken over geld. Er zijn belangrijker dingen in het leven”. Hij kan erover meepraten. In z’n leven was het niet altijd glitter, glamour en charme zoals in de cinema. “We hebben moeilijke periodes gekend. Onze dochter stierf toen ze pas 17 jaar was. Dat laat sporen na. Gestorven aan een ziekte die in de huidige tijd perfect te genezen zou zijn”. Op de vraag welke muziek we mogen verwachten tijdens zijn begrafenis kan hij niet direct antwoorden. Nadien mocht ik een mail ontvangen: “Ik vond de vraag eigenaardig maar als ik dan toch componisten moet aanduiden, doe ik dit liever goed. ‘The Age of Innocence’ van Martin Scorcese met muziek van Elmer Bernstein  zou wel passen op mijn begrafenis. Het mag ook muziek zijn van Georges Delerue, Fréderic Devreese of Dirk Brossé. Maar daar is nog alle tijd voor, ’t is nog niet voor direct”.

 

Meer tijd voor de familie

Het 1e Internationaal Filmgebeuren van Gent werd opgericht in 1974 door Ben Ter Elst van Studio Skoop en Dirk De Meyer van de universitaire Filmclub en ontwikkelde zich tot één van de meest prominente Europese filmevenementen. Begin jaren 80 werd de organisatie verder uitgebouwd door Jacques Dubrulle. Hij werd het gezicht en de stem van het festival. Hij  werkte voor de promotiedienst van Securex tot hij in 1979 naar het Filmfestival trok om er een topper met internationale allure van te maken. “Hard werken, soms wel tot 70 uur per week, de constante druk en de enorme eindverantwoordelijkheid deden me besluiten dat het tijd werd voor wat anders. Zoals meer tijd besteden aan m’n familie. En leren koken! Nu beperkt zich dat enkel tot het bakken van een omelet. De schuld van mijn vrouw, ik mag nooit kokkerellen, ik maak de keuken veel te vuil”.

 

(FRVD)

 

Dit interview werd gepubliceerd in De Streekkrant- editie Gent & rand - week 41/2013

 

 

 

 

 

 

 

 

Interview met de Gentse Superflik Steven De Smet

Superflik Steven De Smet:

‘Ik heb mijn eigen begrafenis meegemaakt’

GENT Hoofdcommissaris Steven De Smet (57) was jarenlang het gezicht en de stem van de Gentse politie. Toen liep het fout, als politiewoordvoerder werd hij persona non grata. Malversaties, vriendjespolitiek, foute beslissingen of een afrekening, iedereen houdt de tanden stevig op elkaar. Behalve Steven, hij wil praten over de turbulente periode in zijn carrière.

Een interview met de bekendste flik van het land is op eieren lopen. Hij is niet wantrouwig, wel voorzichtig. We maken vooraf afspraken. “Ik heb de communicatiedienst en de woordvoerder van de burgemeester van ons gesprek in kennis gesteld. Inzake de onderwerpen die hier worden besproken spreek ik in eigen naam en verbind hieromtrent geen enkele van mijn overheden, noch mijn korpsleiding”. De Smet vertelt veel off the record, niet voor publicatie. Hij wil duidelijk z’n toekomst niet hypothekeren. “Of hier in mijn kantoor verborgen micro’s of camera’s zijn? Ik zou het niet weten waar doe er voor alle zekerheid toch maar geen eed op”. Een geheimzinnige glimlach volgt, hij is blijkbaar zijn gevoel voor humor niet verloren. “Ik ben wie ik ben, kan iedereen recht in de ogen kijken want mij treft geen enkele schuld. Ik heb nooit begrepen waarom ik terechtstond, ging met opgeheven hoofd naar de rechtbak toe. Natuurlijk waren er mijn twijfels. Ik wens dit niemand toe. Tijdens de 1^e zitting was het alsof ik mijn eigen begrafenis meemaakte, de grond onder me zakte weg”. Plots wordt Steven zowaar emotioneel, hij heeft de grootste moeite om tranen te bedwingen. “Vooral vond ik het zo erg voor m’n vader, dat hij dat moest meemaken. Ja, ik heb heel diep in de put gezeten, voelde me onheus behandeld en heb me uit pure noodzaak laten begeleiden. Alhoewel mijn huwelijk in het verleden de nodige crisissen heeft doorgemaakt bleef mijn vrouw me volop steunen. Liefde is immers een werkwoord, die vrouw is mijn mirakel. Ik kreeg ontelbare steunbetuigingen, uit alle klassen van de bevolking, werd overal uitgenodigd, van hoog tot laag stak men mij een riem onder het hart. Mijn huis was zoals de Gentse floraliën”. De vechtlust is nu groter dan ooit. “Het was een harde leerschool waar ik heb uit geleerd. Dat wij als politie de  taak hebben iets te onderzoeken: à charge maar zeker ook à decharge. In mijn geval was strikt genomen een gerechtelijke procedure niet eens nodig, het kon allemaal intern worden afgehandeld. Maar ik ben waarschijnlijk in de ogen van sommigen een tikkeltje rebels. Misschien werd ik daarvoor wel afgestraft. Barbertje moest hangen”.

Iedereen heeft zijn werk gedaan, maar onvolledig en niet goed

Waren er oude rekeningen te vereffenen ? Rancuneus? “Geen verwijten naar de rechtbank toe, iedereen heeft zijn werk gedaan. Maar niets werd goed en volledig onderzocht. Iedereen beet zich vast in een visie die niet altijd de juiste was”. Men creëerde voor De Smet een nieuwe job: projectleider sociale media en adviseur van de korpschef. Hij was van oordeel dat die functie niet in overeenstemming is met de graad van hoofdcommissaris, trok naar de Raad van State op mijn oude job terug te krijgen, won de procedureslag en kreeg gelijk. Verder veranderde er niets. Door een auto-ongeval met een glaasje teveel zette hij zich buiten spel. “Ik heb een fout gemaakt maar ben ook maar een mens. Enkele uren later werd het accident al breed uitgesmeerd in de kranten. Het kan niet anders dat mensen hun beroepsgeheim hebben geschonden. Journalisten misbruiken soms hun macht om broodheren te dienen. De opheffing van mijn functie als politiewoordvoerder en diensthoofd communicatie zijn ongegrond. Door dat ongeval besef ik maar al te goed dat ik geen politiewoordvoerder meer kan zijn. Diensthoofd communicatie moet zeker nog kunnen”. De strijd is nog niet gestreden. De Smet belooft binnenkort nog wat verrassingen uit de hoed te toveren. “Men is nog niet van mij af” glundert hij.

 

Meer blauw op straat is een fabeltje

In zijn boek ‘De Nieuwe Politie’ gaat Steven De Smet aan de slag met de uitdagingen van vandaag en morgen. “De politie dreigt buitenspel gezet te worden door sociale media zoals Twitter en Facebook. Dat is harde realiteit en nefast voor de veiligheid van burgers. Welke rol kan de politie spelen binnen een digitale, steeds verder evoluerende maatschappij is momenteel de cruciale vraag. Het is 5 NA 12!  Het product van de politie is veiligheid. Hervormingen zijn hoogdringend” volgens De Smet. Meer blauw op straat kan misschien helpen? “Dat is een fabeltje. Niet meer maar efficiënter blauw is noodzakelijk. Mensen en middelen beter herverdelen”. De maatschappij veranderd vlug. “Waar vroeger enkel kinderen uit de hogere arbeidersklasse of de lagere middenstand flik werden, komen ze nu uit alle bevolkingslagen. De politie is een afspiegeling van de maatschappij met voor- en nadelen. Burgers en politie moeten actiever samenwerken want openbare veiligheid gaat iedereen aan”. Het boek lijkt wel een liefdesverklaring van Steven aan zijn politie en de samenleving. “In tegenstelling met wat kwade tongen beweren ben ik nooit mediageil geweest. Ik deed gewoon mijn job. Niet ik maar de inhoud van mijn boek is belangrijk”. Alhoewel hij als kind dierenarts wou worden en uiteindelijk lichamelijke opvoeding studeerde werkt Steven sinds 1978 bij de Gentse politie. Is er nog leven na de politie? “Ik heroriënteer me momenteel. In alles iets positief zien is de kunst. Ik hou van het goede leven, ben een Bourgondiër en spaar om restaurants met de betere keuken te ontdekken. Maar uiteindelijk is moeders kost toch nog altijd de beste”. De loopbaan van Steven leek soms wel op een fragment uit een film noire. “Als morgen iedereen de verkeersregels respecteert staan we allemaal stil” reageert De Smet. Ondanks alles blijft hij een rebelse optimist.

Dansen op een slappe koord

Op 3 juni 2011 werd de voetbalmatch België-Turkije op de Kouter in Gent uitgezonden op groot scherm. Na de wedstrijd vochten supporters met elkaar en werden zware vernielingen toegebracht in de Gentse binnenstad. De Smet speelde een intern verslag, dat aantoonde dat de politie slecht voorbereid was, door aan CD&V-politicus Veli Yüksel. Die stapte met het rapport naar de pers en gaf later toe dat hij de documenten van De Smet kreeg. Het begin van heel wat miserie, een soap met De Smet in de hoofdrol. Hij werd beschuldigd van het lekken van een intern rapport. Steven werd in 1e aanleg veroordeeld tot 1 maand celstraf en 550 euro boete. Het Gentse hof van beroep sprak hem nadien vrij voor schending van het beroepsgeheim. Hij laat het niet aan zijn hart komen, schrijft een boek en legt pijnpunten bloot bij de politie. Met als motivatie de toekomst van zijn kleinkind veilig stellen.

(FRVD)

Dit interview verscheen in De Streekkrant, editie Gent & rand Week 40

 

 

 

 

De Steekkrant: Interview met acteur ANTON COGEN

ANTON COGEN bedroog zijn vrouw

 “Op verliefd worden staat geen leeftijd”

 

GENT Anton Cogen verdient een groot publiek. Het is opvallend hoe hij er telkens in slaagt zijn toeschouwers op sleeptouw te nemen doorheen elk verhaal. Hij weet verdomd goed hoe hij het publiek moet meeslepen. In de Smurfen bioscoopfilms is Anton de stem van de grote Smurf. Hoogste tijd dus om te smurfen naar de bijzondere kantjes en opvallende trekjes van een bijzonder man.

“De dag dat de Streekkrant niet meer in de bus valt stort Vlaanderen in elkaar” gaat Anton van start. We vermoeden een charmeoffensief maar niets is minder waar. “Ik meen het echt. De boekskes zijn door de crisis  voor sommigen te duur geworden. De weekendbijlagen van kranten zijn dikwijls elitair en worden door niemand gelezen. Jullie komen bij iedereen gratis aan huis, onderschat dat niet”. De carrière van spraakwaterval Anton zou menig acteur doen watertanden. Voor het betere werk of voor populaire opdrachten, ze weten hem wel te vinden. Kleine of grote rollen, niet is voor hem minderwaardig. Hij werd wereldberoemd in Vlaanderen als commissaris Kamiel Migrain in de kinderserie Mega Mindy. “Ja, kinderen benaderen me gemakkelijk omdat ze me herkennen”. Zijn woorden zijn nog niet helemaal koud of het is tijdens ons gesprek een komen en gaan van kinderen die samen op de foto willen of een handtekening vragen. Anton heeft een grote aaibaarheidsfactor, geniet van de aandacht en laat het zich allemaal welgevallen. Het is opvallend dat de mama’s ook volop mogen rekenen op z’n interesse en begerige blikken. “Ik heb m’n hele leven al een gezonde appetijt gehad voor vrouwelijk schoon. Een zwakke plek? Neen, zo voelt het niet aan. Vrouwen zijn veel veranderd. Nu zeggen ze wat ze denken, komen uit voor wat ze willen. Tegenwoordig is het de gewoonste zaak van de wereld dat dames het initiatief nemen en zelf vragen om naar bed te gaan. Ik kan dat alleen maar toejuichen”. Populariteit heeft zo z’n voor- en nadelen. “Meestal is het plezant maar de medaille heeft soms een minder leuke keerzijde. Enkele jaren terug werd ik serieus gestalkt door een moeder en haar dochter. Om de haverklap stonden ze aan de deur om me te zien, om me aan te raken. Wreed ambetant”.

Een optimistische kijk is belangrijk

Met z’n bijzondere kijk op het leven is er altijd wel een persoonlijke invalshoek om z’n eigen gedachten te ordenen en in perspectief te plaatsen. “Als die herkenbaarheid plots over zou zijn, ook goed. Vrouwen die echt verliefd worden op mij, die tijd is voorbij. Vroeger was dat toch wel enigszins anders”. Cogen was altijd al een buitenbeentje, nooit een heilige geweest. “In de sixties deed iedereen het met iedereen, leve de vrije liefde, dat was zo mooi. Niemand had verplichtingen Ik ben altijd een hippie geweest. Met het ouder worden werd ik zelfs vrijer in mijn gedachten”. Anton vindt zichzelf in grote mate decadent maar heeft daar geen moeite mee. ”Alles heb ik ooit al wel eens gedaan. Natte dromen zijn me niet onbekend. Dikwijls droom ik van een one night stand met 35 vrouwen. Iedereen doet stommiteiten. Mijn 1^e huwelijk was een soap van 10 jaar. De buitenechtelijke relaties lieten niet op zich wachten, het overrompelde me gewoon. Als je eenmaal met iemand naar bed gaat ben je vertrokken voor een avontuur zonder einde”. Anton werd verliefd op een andere vrouw. Nu is Cogen met haar al 30 jaar getrouwd. “Dat is een overwinning op mezelf, nooit gedacht het zo lang vol te houden. We amuseren ons, op alle gebied”. Een optimistische kijk op het leven is volgens Anton erg belangrijk. “Alles heeft een reden, niets gebeurd zo maar in het leven. Gelukkig zijn is de afwezigheid van ongeluk. Op verliefd worden staat geen leeftijd, nogal goed!”. Knuffelbeer Cogen voelt zich duidelijk nog niet afgeschreven.

 

 

“Ik sterf een gewelddadige dood”

Cogen denkt helemaal niet aan stoppen. “Ik heb me nooit kandidaat gesteld voor een rol, nooit een auditie gedaan. Misschien eigenaardig dat te horen uit de mond van een acteur maar ik hou niet van theater. Ik doe het graag maar zie het niet graag. Er staan zo’n 400 acteurs aan de dop. Weet je waarom? Toneel spelen kan men niet leren op school, het is een gave”. De tand des tijds laat zich voelen. Memoriseren gaat niet meer zo vlot. Leven in het verleden wil hij niet, verhuizen naar de eeuwige jachtvelden is veel te vroeg. “Oud worden is een brute gok. Ik zal oud worden maar sterf een gewelddadige dood door toedoen van iemand, misschien een moord. Dat voorspelde een waarzegster. Ik geloofde er niets van en ging op zoek naar een second opinion maar kreeg dezelfde te horen. Voor een triple check dan maar naar de paranormale beurs. Resultaat: idem. Dat kon geen toeval zijn”. Enerzijds denkt Cogan dat het onnozel is om de toekomst te voorspellen. Anderzijds zijn er zoveel zaken die perfect kloppen. Hij is niet bang van de dood, maar maakte angstwekkende momenten mee. “Een waarzegster voorspelde me dat in een periode van 18 maanden 11 mensen uit mijn omgeving zouden overlijden. Echt waar, de ene na de andere ging heen, 2 dagen voor de einddatum waren er al 9 gestorven. Een foute voorspelling dacht ik. Niet te geloven, maar de laatste 2 dagen kwamen er nog 2 te overlijden. Daar wordt een mens stil van”. Anton gelooft in het paranormale. “Het komt erop aan charlatans te onderscheppen. Net zoals in het theater”. Heeft Anton zich al gewaagd aan een voorspelling? “Jazeker. Maurice Maeterlinck was geobsedeerd door het Lam Gods en nam overal waar hij ging een kopie mee van het retabel. Hij zat achter de roof van de Rechtvaardige Rechters!”. Waar of niet waar? De verbeelding van een acteur? Volgens Cogen zit de waarheid altijd in een leugen.

 

"Ik hou van mooie zigeunerinnen"

 

Na een Latijns-Grieks ontwikkelingsbad en een fixeerbad aan het Koninklijk Muziekconservatorium te Gent, afdeling toneelspeelkunst, studeerde Cogen ooit af als acteur met een 1ste prijs en grootste onderscheiding. Maar Anton is zoveel meer dan theaterauteur. Als copywriter voor reclame, ghostwriter in opdracht, presentator en uitvoerder van reclamespots zijn de dagen goed gevuld. Hij werkte voor het ministerie van justitie als toneeltherapeut bij gedetineerden en als psychodramaspecialist in de psychiatrie. Anton is erg begaan met dementiepatiënten. Hij ondersteunt tevens vegetarische acties maar is zelf verslingerd aan een goed stuk vlees. Favoriete vakantiebestemming: Hongarije. “Want ik hou van mooie zigeunerinnen. En m’n dochter heeft daar een kleinschalige B&B op ecologische basis. Cogen is 67 en hoopt nu eindelijk eens met het serieuze werk van start te kunnen gaan: schrijven!

 

(FRVD)

 

Dit interview verscheen in De Streekkrant editie Gent & rand, week 39/2013

 

 

 

 

 

 

 

 

 

PORTRET in De Streekkrant: gesprek met GUY VERHOFSTADT

 

 ‘Politici moeten soms etters zijn’

GENT 2013 is officieel uitgeroepen tot het Europees jaar van de burger. Het juiste moment voor een gesprek met Guy Verhofstadt (60), fractieleider van de Alliantie van Liberalen en Democraten voor Europa in het Europees Parlement.

Natuurlijk wil hij tijd vrijmaken voor een interview. We worden uitgenodigd in  het Europees parlement of hij wil afspreken ergens in Gent. Verhofstadt heeft geen kapsones, dat is het minste wat men kan zeggen na een koffieklets met de man die premier van België was van 1999 tot 2008. Nu is de Europese politiek zijn dada.  

“Onze kinderen en kleinkinderen zullen het ons nooit vergeven als we het Europese project laten instorten omdat de moed ontbrak op het goede moment de juiste beslissingen te nemen. Als we de crisis serieus willen te lijf gaan moet er meer integratie komen. Een Europese regering, een Europese obligatiemarkt, een economisch-financiële markt zijn onontbeerlijk voor de toekomst”.

Het vertrouwen van de burgers in een goed functionerende overheid is soms bedroevend laag. Of niet? “Ook mijn lijstje van wat beter had gekund of wat ik fout heb gedaan is groot. Maar voorbij is voorbij. Niets doen, dat zou pas naïef zijn. Het is vrij simpel. Als we niet zorgen voor een sterker Europa zullen we snel verarmen”.

 Langer werken, het kan niet anders

Politiek werd hem met de paplepel ingegeven. Wijlen Willy De Clercq was z’n mentor. “Hij kwam dikwijls bij ons thuis eten. Als snaak van 14 jaar mocht ik aan tafel een klapke doen over politiek”. Een verwend kind?  “Ik was in mijn studententijd de man van 12 vakantiejobs en 13 ongelukken. Verkoper op de jaarbeurs, nachtwerk gedaan, voor televisie geklust, bij een opticien gewerkt… kortom, de handen uit de mouwen steken is me niet onbekend”. Voor Verhofstadt lonkt het pensioen. Hij is van plan om op zijn 65ste een punt te zetten achter zijn politieke carrière. Alhoewel, niets is zeker. “Maar dat houdt me nu niet bezig. Mensen worden flink ouder, de samenleving neemt geheel andere vormen aan. We leven in een totaal ander ritme. Het klinkt niet populair maar langer werken, het kan niet anders. Aan politiek doen is in debat gaan met de burgers. Het is de opdracht van een politicus om de bevolking de juiste weg te wijzen, proberen te overtuigen. Daar is niets verkeerd aan. Helaas moeten politici hiervoor soms al wel eens een etter zijn”. Er zijn mensen voor wie je de zee zou overzwemmen en anderen voor wie je zelfs je voeten niet zo natmaken. Idem voor politici? “Vriendschap in de politiek bestaat maar de meeste van mijn vrienden, de beste en de echte copains, hebben geen politieke bindingen. Wees voorzichtig met personages die zich in de politiek anders voordoen dan ze als mens in werkelijkheid zijn. Gezellig aan tafel zitten bij het genot van een lekkere maaltijd, dat is pas echt genieten. In feite ben ik een vrij sober iemand. Ik heb doorheen de jaren in de spiegel gekeken en ben daardoor een stuk milder geworden. Maar ik sta graag in de belangstelling en ben ijdel, ja dat wel”.

 Geen voorstander van politieke dynastieën

Politiek van vader op zoon/dochter is niet evident. “Mijn kinderen beslissen zelf wat ze met hun leven doen. Hun ambities liggen elders. Van politieke dynastieën ben ik geen voorstander! Ondanks de passie van Verhofstadt voor Europa ligt België hem aan het hart. “De ware aard van ons land en van de inwoners zijn wereldwijd bekend: hard werken, een gevoel voor humor, zelfrelativering, afkerig van elk extremisme. Albert II was een groot koning. In het uitvoeren van zijn taken bleef hij steeds een gewone man, iemand te midden van het volk”.

In 2005 kreeg Verhofstadt in Italië hartproblemen. “Dat was een 1e confrontatie met de leeftijd. Nu sputtert de rug soms tegen. Gelukkig heb ik een redelijk goed uithoudingsvermogen, zoals een echte coureur hé”.

Gent staat 100 jaar verder dan Antwerpen

“Het lijkt alsof alles me zomaar in de schoot werd geworpen. Niets is minder waar” vertelt Guy strijdvaardig. Geboren in Dendermonde als 2e in een gezin van 3. Zijn grootouders waren er kleinhandelaars, de ene in vleeswaren, de andere in kaas en voeding. Vader Verhofstadt was jurist bij de liberale vakbond, later magistraat bij de Arbeidsrechtbank. Het gezin verhuisde begin jaren ’60 naar het Gentse. Toen Guy 23 jaar was werd hij gemeenteraadslid in Gent. Als ervaringsdeskundige heeft hij een duidelijke mening over de stad. “Vroeger gebeurde er niets. Een stad met een verkeersinfarct, oud, verkrot en vuil. Na de fusie stond de stad stil. Paars bracht de omwenteling dankzij een dynamisch bestuur met bekwame mensen. We staan nu 100 jaar verder dan Antwerpen”. Misschien is het daarom dat Verhofstadt, samen met 2 andere koppels, een imposant pand heeft gekocht om te restaureren en er later in te wonen. De Vlaamse overheid, de provincie Oost Vlaanderen en de stad Gent betalen 40 % van de verbouwing. De heisa hieromtrent was ten onrechte volgens Verhofstadt. “De subsidies gaan naar het monument, niet naar de eigenaar. Zo’n gerestaureerd huis verhoogt de belevingswaarde van de stad. Het zal mijn huisje weltevreden worden, dichtbij mijn favoriete restaurant ‘De Lieve’ waar het lekker is zonder onnodige blabla of misplaatste chique”. Ook fijn Buffalo te zijn zeker? “Vroeger ging ik mee op verplaatsing maar heb ondertussen afgehaakt. Het nieuwe stadium is een metamorfose, goed voor het imago van Gent”. Guy Verhofstadt werd gekarikaturiseerd  in strips van Nero, Suske & Wiske en Jommeke. “Leuk toch. ‘k Heb dat liever dan een schone tekst op mijn grafzerk”. Guy spreekt beschaafd, geen dialect. Compleet het Gents verleerd door in de hogere kringen te vertoeven? “Bah neen gij. Kus mijn klo….! Voila, typisch Gents”.

Geen luiaard

Verhofstadt drukte vele jaren zijn stempel op het politieke leven in België. Niet slecht voor iemand die tijdens zijn schooltijd werd gecatalogeerd als belhamel en speelvogel. Hij was een moeilijke leerling voor zwakke leerkrachten. “Per ongeluk kwam ik ooit met mijn blauwe luchtballon in een stoet van de Volksunie terecht” lacht Guy. Hij is een tevreden man.“De ethische omwenteling die er kwam met het homohuwelijk en de euthanasiewetgeving, ja dat doet me deugd. Alle vormen van racistisch, blind en zinloos geweld raken me erg diep”. Na een leven lang vol politiek is er toch nog plaats voor iets anders. “Mijn gezin komt op de 1^e plaats. Tijd probeer ik vrij te maken voor 2 hobby’s: lezen en fietsen. Sporadisch enkele vakantiedagen in Toscane mogen ze me niet afnemen. Maar het politieke vuur zal immer blijven branden. Want een politicus zonder ambities is een luiaard.”

 

(FRVD)

 

Interview gepubliceerd in De Streekkrant editie Gent & rand 19/09/2013

 

 

Frans Van Damme in gesprek met Guy Verhofstadt

HILDE ALLAERT VERLAAT GENTSE CAPITOLE en gaat TERUG naar SCHOOL !

Na zich 13 jaar lang met hart en ziel te hebben ingezet voor de Capitole heeft Hilde beslist om terug te keren naar haar oude liefde, de klas. Hilde draagt de fakkel over aan Ta...nia Van Noten die als theaterdirecteur van Stadsschouwburg Antwerpen, met de steun van het hele Capitole-team, het werk van Hilde zal verder zetten.

Hilde Allaert: “De eerste keer dat ik de Capitole binnenkwam, herinner ik me nog als gisteren. Een ruïne was nog een te mooie omschrijving. Mijn broer, Geert, nam het initiatief om dit gebouw aan te schaffen omdat van in het begin duidelijk was dat achter die puinhoop er een prachtig theater zat. Hij kreeg gelijk. Na de eerste verbouwing en bij de voorstellingen van Camelot kwam ik hier met volle moed aan. Vastberaden om er iets prachtig van te maken. Door de jaren heen werd de Capitole voor de regio en in het Vlaamse theaterlandschap een vaste waarde. Nu staan we
aan de vooravond van het 13de seizoen. Een seizoen dat ik niet van op de 1e rij zal meemaken. Ik heb besloten om een sabbatjaar in te lassen. Ik zal als Gentenaar regelmatig de Capitole bezoeken, maar dan nu als gast. Dit theater heeft mijn hart gestolen. Wat ik het meest zal missen, zijn de talloze mensen die leven brachten in dat gebouw. Vooreerst de directe medewerkers. Stuk voor stuk gedreven mensen zonder wiens hulp en doorzettingsvermogen ik er niet veel van gebakken zou hebben.
Ook de mooie contacten die ik overhoud aan al degene, die ik hier als klant, leverancier of partner van het huis, mocht ontmoeten, zal ik blijvend koesteren. De momenten van magie wanneer artiesten het publiek konden betoveren, zijn bij wijlen onvergetelijk. Het waren momenten die me de energie gaven om dit vak voor 200% uit te oefenen. Momenten die me deden beseffen wat een geluk ik had om in zo’n fantastische en talentrijke wereld te mogen rondlopen. Kortom, ik ben een heel dankbaar, rijk (helaas nog steeds niet letterlijk) en gelukkig mens. Ik heb alles gegeven wat in mij zat en heb er ongelooflijk veel voor teruggekregen. Het nieuwe seizoen is voorbereid en ik wens mijn opvolgers alle succes en evenveel plezier in het werk".

Geert Allaert: ”Ik wil mijn zus Hilde speciaal danken voor haar jarenlange steun en harde werk. Zonder haar zou de Capitole niet het toptheater zijn dat het vandaag is. Hilde Allaert is de Capitole en de Capitole is Hilde Allaert. Onder haar bekwame en begeesterende leiding is de zaal één van de mooiste en drukst bezochte theaters van Vlaanderen geworden. Ze wist grote namen te overtuigen voor ‘haar’ podium te kiezen, maar ze heeft met evenveel enthousiasme datzelfde podium aangeboden aan jong talent. Hilde was promotor, manager en bezieler maar evengoed stond ze élke avond in voor de ontvangst van de bezoekers. Hilde deed alles, geen opdracht of taak was haar te veel. De Capitole moest en zou een succes worden. En dat succes, vandaag, is vooral haar verdienste. Ik ga mijn zus als collega missen, maar wens haar ondertussen bijzonder veel vreugde met haar studenten. Die studenten zijn verwittigd: een beetje rock & roll of theater in de godsdienstles kan echt geen kwaad".

(FRVD)