Interview De Streekkrant: Dirk Brossé

‘Eenzaamheid kan je delen met anderen’

Dirk Brossé heeft de voorbije 30 jaar zowat alle nationale en internationale orkesten geleid, werkte samen met wereldsterren en stond in de meest gerenommeerde zalen. Hij moet zowat ’s werelds meest toegankelijke en gefêteerde componist zijn. Hij wil zijn begeesterende levenswandel graag met ons delen.

Brossé geeft het ridderlijk toe, hij was een moeilijk kind. “Ik wist wat ik wou, het moest altijd mijn goesting zijn. Laat een vogel vliegen en hij is gelukkig, dat was mijn filosofie. Met mathematisch verstand is het niet te verklaren maar ik heb een 6^e zintuig. Een voorgevoel, een onderbewustzijn stuurt me in een bepaalde richting.”

Het buikgevoel van Dirk maakt deel uit van z’n leven maar is absoluut niet onfeilbaar. “Door mijn flinke dosis naïviteit ben ik al verschillende malen bedrogen. Blijf vooral geloven in jezelf. Jaloersheid, wat een vreselijk beest. Sommigen houden deuren gesloten uit schrik voor hun eigen positie. Niet vrienden zijn daarom niet mijn vijanden. Vriendschap is nooit voor eeuwig, mensen evolueren. We leven in een wereld geregeerd door macht en geld, het is nu niet anders dan vroeger.”

Woorden als carrièreoverzicht en muzikale ervaringen gebruikt Brossé liever niet. Hij gunt muziekliefhebbers een blik achter de schermen van zijn wereld. “Wat niet wil zeggen dat ik mijn privacy te grabbel gooi. Ik laat wel toe dat mensen een beetje voyeur zijn, vooral wat betreft mijn denken over muziek. Door openhartig te praten over belevenissen en ervaringen vervagen soms de grenzen tussen privé en métier.” Dirk is een controlefreak, het is en blijft zijn story over hoe hij de wereld ziet en beleeft. “Tijd, ruimte, klank en mensen fascineren mij. Het is mijn doel tijdens elke voorstelling iedereen te verrassen, ik wil dingen maken waardoor mensen ontroerd worden. Kunst en muziek kunnen maar bestaan als er iemand naar luistert. Ik haat pauzes, dat breekt de magie van een voorstelling.”

Als pure globetrotter is Brossé altijd wereldwijd onderweg, uren van gezwoeg in zalen, gangen, opera’s, concertgebouwen en studio’s. Een eenzaam bestaan? “De verplaatsingen op zich voel ik niet aan als vervelend, het maakt deel uit van mijn werkdag. Reizen en ondertussen nadenken gaan perfect samen. Enkel de wachttijden en veiligheidscontroles zijn niet leuk. Van eenzaamheid heb ik geen last, nooit voel ik me echt alleen. Eenzaamheid kan je ook delen met anderen. Het geeft mij geestelijke rijkdom. De wereld is mijn thuis.” Dirk is altijd bereid nieuwe uitdagingen aan te gaan, ongekende wegen te bewandelen, nieuwe horizonten te ontdekken. Van zero to hero! “Succes kan je kopen, dat doen sommige artiesten van vandaag. Met als gevolg dat ze nogal vlug verdwijnen. Ik heb gekozen voor een lange, stabiele carrière van hard werken. Ik leef sober en gedisciplineerd maar voel me wel een echt luxekind. ”

Brossé heeft enkele merkwaardige trekjes. “Hoewel ik eigenlijk niets anders doe, schuw ik het om in grote groepen te zijn. Verder heb ik een goede pen, schrijf veel poëzie en essays maar heb geen ambitie om er mee naar buiten te komen. Verder ben ik een gepassioneerd verzamelaar van etnische muziekinstrumenten. Een slecht kantje? Ik ben een spaarder, op het randje van gierig zijn. Om 1 euro kan ik me druk maken. Een nieuwe auto kopen is puur geldverlies.”

Enkele jaren terug werd zijn stiefdochter Aurore vermoord teruggevonden in haar auto aan het Maaltebruggepark, na een nachtje stappen op de Gentse Feesten. Het nieuws kwam aan als een splinterbom, het raakte zoveel mensen. “De littekens blijven. Waar ze ook mag zijn, moge ze sterk en gelukkig zijn, en moge liefde en vrede bij haar zijn. Voor eens en altijd.” Liefde en verdriet, goed en kwaad liggen dicht bij elkaar. Dirk heeft de ambitie om oud te worden. “Liefst onsterfelijk wil ik zijn om wijsheid en kennis te vergaren en door te geven. Ik wil de wereld zien evolueren, buitenaards leven ontdekken. Een reis in de ruimte is geen science fictie, het staat op mijn verlanglijstje. Buitenaards leven bestaat!. Hier op aarde heb ik het allemaal gezien, men moet mij niets meer wijsmaken. Ik ben klaar om dood te gaan, niet alles is gezegd maar alles is begrepen. Ik heb nooit een echt familieleven gehad, ook geen kinderen. Sterven moet je alleen doen, kinderen zijn geen garantie voor een gelukkige oude dag.”

Tijdens het filmfestival in Scheveningen op 30 september a.s. maakt Dirk Brossé kans op een Gouden Kalf voor zijn soundtrack bij de film ‘Knielen op een bed violen’. Hij mag gerust zijn, de muziek van Dirk Brossé heeft nog nooit iemand ontgoocheld.

Frans Van Damme

Dit interview verscheen in De Streekkrant week 39/2016

Interview De Streekkrant: Xander De Rycke

Standup-comedian Xander De Rycke houdt het voor bekeken.

‘Ik heb veel succes bij de mannen’

GENT Met een hoofd vol kronkels en kleurrijke referenties maakt Xander De Rycke (28) momenteel de podia onveilig met zijn nieuwe actuashow. Hierin wordt het Vlaamse tv- en medialandschap en BV's die zich het afgelopen jaar lieten opmerken onder de loep genomen Tijd voor een gesprek met de beste observatie-comedian van Vlaanderen.

Xander vertelt meteen een niet zo vlotte prater te zijn. Eigenaardig toch voor een comedian. “Meestal ben ik op feestjes en sociale gebeurtenissen een grote teleurstelling. Ik ben zeker niet de plezantste, niet thuis, niet op café.” De jeugdjaren van De Rycke, het was een periode om vlug te vergeten. “Als enig kind leefde ik niet echt in een productieve omgeving. Moeder was een werkloze kuisvrouw en alcoholist. Mijn vader heb ik nooit gekend. Niet verwonderlijk dat ik thuis weg wou. Op school waren mijn resultaten verschrikkelijk. Als tiener kreeg het drankprobleem mij ook te pakken. Deze periode is nu gelukkig voorbij. Ik drink maar wordt niet meer dronken. Drank en drugs, ik heb het niet nodig om grappig te zijn.”

De jeugddroom om striptekenaar te worden werd ingeruild voor een carrière als comedian. “In 2006 deed ik mijn eerste grote optreden, in de Gentse ICC, voor meer dan duizend man, tijdens de finale van een grootschalige wedstrijd. Ik won en kwam  thuis met een cheque van 500 euro en een bos bloemen.” Xander is niet enkel de hofnar van een generatie maar was ook lange tijd de jongste beroepscomedian in Belgenland. “De meeste mensen zijn grappig maar niet iedereen kan grappig zijn op een podium. Ik ben een doorzetter, niets ontsnapt aan mijn blik. Ik had destijds geen plan B, ’t was mensen entertainen of miserie. Vooraf ½ jaar try-outs en daarna er volop voor gaan. De mensen betalen dus het moet goed zijn.” Druk op de ketel heeft hij nodig evenals een strakke deadline. Want Xander is, naar eigen zeggen, dikwijls lui. Grappen bedenken, het is geen eenvoudige klus. “Het overlijden van Fabiola, daar mocht mee gelachen worden. Maar een grap over de dood van Luc De Vos was totaal ongepast. Waarom, wat is het verschil?”

Over de liefde heeft hij nooit te klagen gehad. “Ik hoef niets te verbergen. Mijn 1^e lief op m’n 15^e, zij was 13 jaar. Nadien kwam nog een ruime waaier van vrouwen voorbij. Hoe eigenaardig ook, het blijft voor mij een mysterie, maar bij homo’s heb ik bijzonder veel succes, ik heb precies meer aantrok van mannen dan van vrouwen. Altijd veel gays in de zaal die mij nadien staan op te wachten. Voor een handtekening hé, niets meer.”

Onder de titel ‘Xander De Rycke houdt het voor bekeken’ brengt hij een show over zijn geheime liefde: Het Vlaamse Medialandschap. “Een messcherp overzicht, zonder taboes, van het voorbije TV-, film-, en radiojaar in Vlaanderen. Wie dacht dat religie en politiek heilige huisjes waren heeft het goed fout. Je favoriete film, programma of BV, alles neem ik grondig op de korrel. Van sterke fictie to zwakke reality, van kaskrakers tot boxoffice-flops. Een goede raad voor de toeschouwers in de zaal: fasten your seatbelts. Geen interactie met het publiek, ik heb geen zin meer in een dialoog met zuurpruimen en ambetante mensen in de zaal.” Xander prijst zich gelukkig, is zijn publiek dankbaar, hij wil doorgaan tot de dood. Op een comedian staat immers geen uiterste houdbaarheidsdatum. “Urbanus en Jacques Vermeire zijn herbegonnen. Geert Hoste mag dan wel gestopt zijn, hij komt zeker terug. Gaston Berghmans had ook nog plannen voor een comeback maar fysiek was het niet meer mogelijk. Ikzelf sta liever op scène dan aan de band in een fabriek. Wie zijn tijd goed benut hoeft niet bang te zijn om dood te gaan. Als ik rondom mij kijk lijkt het wel of veel mensen geboren zijn met een midlife crisis.” Een ultieme wens? “Een eigen klein theaterzaaltje om te experimenteren, te prutsen, op te treden voor zo’n 60 man (mogen ook vrouwen zijn natuurlijk). Ik heb een hekel aan theaterdirecteurs die voornamelijk fan zijn van zichzelf, die de artiesten backstage komen lastigvallen, die het altijd beter weten, die neerkijken op gewoon vermaak en denken dat hun moeilijk repertoire zaligmakend zou zijn.”

Miserie in de wereld, oorlog, honger, foefelpolitici, terreurdreiging… heel dikwijls valt er weinig te lachen. Gelukkig hebben we nog de humor van Xander De Rycke, zowel in stijl als inhoudelijk, de meest gedreven en talentvolle stand-up comedian.

Frans Van Damme

Dit interview verscheen in De Streekkrant - week 38/2016

Interview De Streekkrant: ARNE SIERENS

Theatermaker Arne Sierens

‘We hebben de eigenschappen van beesten’

GENT De spanning tussen Kunst met een hoofdletter en de volkscultuur spelen een belangrijke rol in het oeuvre van Arne Sierens. Met een tomeloze ambitie behoort hij tot één van de meest gespeelde auteurs in het Vlaamse amateurcircuit. Zijn theatervoorstellingen maken het publiek dikwijls groggy, grijpen naar de keel.  

Geboren op de Brugse Poort is de wijk voor Arne Sierens altijd zijn eiland van arbeiders en sociale woningen gebleven. “Ik groeide op in een verpauperde arbeiderswijk vol tegenstrijdigheden. Een plek waar geen goden wonen maar sukkelaars. Je ziet er geen tragedies maar melodrama’s. Een volksbuurt is fantastisch, dat heeft mij getekend. Ik pluk mijn verhalen van de straat, rechtstreeks geënt op het leven. Mijn schrijfsels zijn zeker geen koningsdrama’s. De Brugse Poort, daar zie je mensen in de meest kwetsbare vorm.” Op school heeft Arne niet veel geleerd, daar zat hij niet op zijn plaats. “Ik ben eigenlijk een vergaarbak van zoveel indrukken. De punkscene en de hele rebellerende subcultuur waren een belangrijke inspiratiebron voor latere teksten en ensceneringen. Laat mij gerust de vaandeldrager zijn, een rebel op de barricaden.” Hij lijkt onvermoeibaar, zorgt dat de theaterwereld geen koude en dode planeet wordt, hij barst van energie en zelfvertrouwen. Zijn geest en ideeën vliegen voortdurend over podiums. Sierens werd huisschrijver van de Blauwe Maandag Compagnie maar constateerde dat enkel schrijven hem eigenlijk niet interesseert. Hij keert terug naar het amateurtheater. “Ik wou altijd theater maken dat nog niet bestond. Niets dat braaf is, geen vertoning voor een publiek in rode pluche klapzeteltjes. Volkstheater wordt door sommigen nog steeds uitgespuwd omdat het geen kunst zou zijn. Ik neem het ze niet kwalijk, wie arm is van geest weet van niet beter.” Hij was medeoprichter van de theatergroep met de programmatische naam ‘De Sluipende Armoede’. “Het was altijd knokken om mijn ding te kunnen doen. Stoppen bij gebrek aan geld, meer bezig zijn met de boekhouding dan met het artistieke, spelen voor een kleine fooi, vechten om de financiële eindjes aan elkaar te knopen, ik weet wat het is. Wie geld heeft krijgt nog meer geld, het is niet eerlijk. Men moet investeren in dingen die niet noodzakelijk opbrengen maar die ons op een ander spoor zetten, mensen doen nadenken.” Elke theatervoorstelling van Sierens is een weergave van bonte taferelen, ruwe schetsen, uitvergrote beelden, bijzondere momenten en situaties, doorgesaust met een flinke portie emotie. Zijn onderwerpen zijn uit het leven gegrepen, het leven zoals het is, of net niet is. “Als theatermaker heb ik een persoonlijke en unieke stijl, weg van het traditionele theater, met sterke wortels in het alledaagse, het volkse en het epische. Ik heb een obsessie voor het anekdotische. Improvisatie van de spelers staat centraal in mijn methode van werken.” Choqueren, in de war brengen, herkenbare situaties deelbaar maken, het ligt Arne goed. Privatisering is volgens hem een slechte keuze. “Studio 100 mag er zijn maar kunst en cultuur zijn veel belangrijker. Wij zijn geniaal maar niet efficiënt als mens. We kunnen mirakels verrichten maar doen het te weinig. Er heerst verwarring op aarde, in onze hoofden en het leven. We gedragen ons netjes, houden ons voortdurend in en lopen braaf tussen de lijntjes. We hebben de eigenschappen van beesten: agressie, eten, drinken. Mensen hebben dikwijls een saai leven, angst, schrik voor de toekomst. Durf een stap te doen in het onbekende. Bij elke nieuwe productie schijt ik in m’n broek, vraag me af of het goed zou zijn. Het blijkt nadien fantastisch te zijn.” Arne is niet enkel theatermaker, hij schreef een opmerkelijk oeuvre bijeen. Zijn teksten werden vertaald, opgevoerd en gepubliceerd in verschillende talen. Alles kan, alles mag, weg met de taboes. “Ik ben dikwijls uitgegleden, op mijn smoel gegaan, ontgoocheld geweest. Het maakt me niet bitter. Sommigen krijgen alles, anderen niets! We leven nu eenmaal in een vuilbakmaatschappij. Tegenslag maakt deel uit van het leven, laat het niet aan je hart komen.”

Sierens leeft in overdrive, is beslist geen diplomaat, dat beseft hij maar al te goed. “Ik ben teveel op mezelf gericht, iedereen mag participeren maar uiteindelijk beslis ikzelf en niemand anders. De papierwinkel is degoutant, maak alles eenvoudiger. Mijn ultieme droom? Een Vlaamse opera, een familiedrama van 10 uur met een massa acteurs op scène. Een dure en onbetaalbare droom.”

Frans Van Damme

Het interview verscheen in De Streekkrant week 36/2016

Interview De Streekkrant: Annelien Coorevits

Ex Miss België – presentatrice Annelien Coorevits

‘Ik heb een hekel aan bekendheid’

GENT Toen Annelien Coorevits werd gekroond tot Miss België veranderde op slag haar leven. Een sublieme ervaring maar later, toen de media rush over was, werd het pas echt plezant. Haar carrière verloopt rustig maar voorspoedig. Ernstig en gereserveerd gaan we bij haar thuis langs. Ze ontvangt ons vrolijk en zelfzeker.

Als kind was Annelien Coorevits altijd het prinseske, vertederend door haar engelachtige schoonheid. “Maar ik was niet het verwende kind zoals men denkt.” Annelien mijmert over haar zorgeloze kindertijd. “Arrogantie was bij ons thuis  ongepast. Met de 2 voetjes op de grond blijven was de regel. Pa had een vlasfabriek, voor wat extra zakgeld hielpen mijn zus en ik mee aan de band. Op zondag, van ’s morgens vroeg, werkte ik bij de plaatselijke bakker. In het leven krijg je niets gratis, loon naar werken! Mijn opvoeding was streng, zo wil ik ook mijn kinderen opvoeden.” Voor wie haar kent is het al lang geen geheim meer dat Annelien door het leven gaat als een flapuit. Eerst denken en dan spreken, het is niet altijd evident. Toen ze in 2007 het kroontje van Miss België werd opgezet sprak ze de historische woorden ‘Zo moet Jezus zich gevoeld hebben’. “Ik bedoelde dat de kroon te klein was en pijn deed. Spontaniteit wordt je niet altijd en door iedereen in dank afgenomen heb ik ondervonden. Als hostess op het autosalon vloog ik bijna aan de deur omdat ik zei niet van massa’s volk te houden.”

Annelien heeft het karakter van een bemiddelaar. Misschien wou ze daardoor wel in de politiek. Iets nuttigs doen voor de medemens was haar motivatie. “Dat politieke avontuur is mij slecht bekomen. De Open VLD zeurde 4 jaar lang de oren van m’n kop om voor hun op te komen. Ik ging akkoord en haalde bijna 8000 voorkeurstemmen. De stemmen waren binnen, ik hoorde nadien niets meer. Wat een ontgoocheling! Iedere partij heeft voor- en nadelen maar politiek is gewoon een kwestie van mooie woorden.” Haar titel van Miss België opende deuren. Een nine to five job was voor haar onbespreekbaar. Als gezicht van VIER weet ze kijkers te charmeren en laat ze mannen dromen. Temptation Island presenteerde ze met schwung. “Nochtans heb ik nooit televisie geambieerd, een carrièreplanning was er niet echt. Kansen moet je zelf creëren is mijn overtuiging, dat motiveert. Eigenlijk heb ik een hekel aan bekendheid. Men loert naar mij als ik ergens een spaghetti aan het eten ben. Stel je voor, het gebeurde al dat mensen gewoon kwamen bijschuiven aan mijn tafel om een babbel te doen. Sommigen hebben geen gêne. Ik wil geen roem, iedereen heeft recht op privacy.”

Annelien moet jarenlang zowat de meest begeerde vrijgezel zijn geweest maar het was uiteindelijk Anderlecht speler Olivier Deschacht die mocht scoren. “Het was geen liefde op het 1^e zicht. Maar toen de vlam oversloeg was er geen houden meer aan, ’t was volop vonken en vuur. We zijn nog altijd smoorverliefd, al is hij niet het type kerel die een vrouw overlaad met complementjes. Overdreven romantiek is niets voor ons. Een man aan m’n voeten hoef ik niet. De nieuwe man, zo’n yuppie die denkt alles te kunnen, ook al niet. Playboys van om het even welk kaliber kan ik missen als tandpijn. Ikzelf kan aan elke verleiding weerstaan. Ik ben het huiselijke, ouderwetse type. Een man moet de moeite doen om een vrouw te veroveren.” Iedere man en elke vrouw heeft graag aandacht. Zolang men de grenzen kent is er niets aan de hand. Of toch? “Mijn jaloezie is door de jaren verminderd, mijn naïviteit is gebleven. Nooit denk ik in termen van ‘die man heeft bijbedoelingen’. Maar zet de kat niet bij de melk, zoveel is zeker. Mensen zijn dikwijls zo gemeen achter de rug, wat doet men elkaar soms toch aan.”

Ze is nooit voetbalfan geweest, kent behalve buitenspel niets van voetbal, geniet er helemaal niet van. Maar Olivier is haar prins, Annelien wil er altijd voor hem zijn. Haar kinderen zijn hun grootste schat. Dat alles perfect combineren met een bestaan als zakenvrouw lukt wonderwel. “Happy, zo voel ik mij elke dag, blij en dankbaar voor wat ik kan en mag doen. Eindigen in schoonheid, weten wanneer het voorbij is, geen karikatuur van jezelf worden, er zijn mediafiguren die maar blijven doorgaan tot het zielig wordt. Als ik het beu ben ga ik niets uitmelken. Temptation Island voor senioren presenteren lijkt me geen goed idee. Werken in de media kan niet eeuwig blijven duren. Daarom heb ik nu een eigen juwelenlijn gelanceerd als back-up voor de toekomst.”

FRANS VAN DAMME

Dit interview verscheen in De Streekkrant week 35/2016

Inerview De Streekkrant: THUIS acteur Mark Willems

THUIS Acteur Mark Willems

‘Koken is een sensuele bezigheid’

GENT Mark Willems had 3 toekomstperspectieven voor ogen, hij wou acteur of kok of advocaat worden. Hij koos voor de acteerwereld, koken bleef zijn grote passie. Als Luc Bosmans uit de soap Thuis maakt hij een onuitwisbare indruk. Mark geeft geen interviews meer, wegens slechte ervaringen met de boekskes. Maar voor ons maakt hij graag een uitzondering.

Aan zijn kinderjaren heeft Mark onwaarschijnlijk mooie herinneringen, alhoewel 1 voorval bijna zorgde voor een traumatische ervaring. Als kleuter liep hij ernstige brandwonden op. “Het was maanden kantje boordje, zweven tussen leven en dood. Er waren thuis 6 kinderen, moeder had de handen vol. Ze had verse soep gemaakt en de pot daarna op de grond geplaatst om af te koelen. Een accident is vlug gebeurd, een ogenblik van onoplettendheid en ik viel in de kasserol met kippensoep. Wat ik mij het meest herinner? Een zwarte non op een zwarte fiets die dagelijks het wild vlees op mijn lijf kwam wegbranden. Ma heeft haar deel miserie wel gehad. Ze had 2 miskramen en later stierf 1 kindje kort na de geboorte aan hersenvliesontsteking, 1 meisje stikte.” Vader Willems was superintelligent en wou dat Mark koos voor een serieuze job. “Om hem te plezieren ging ik rechten studeren. Foute beslissing, na 1 jaar hield ik het al voor bekeken en trok naar het Gentse conservatorium.” Hij werd beroepsacteur met als hobby  koken op hoog niveau. De kookkriebels kreeg hij van moeder mee. “Koken is voor mij pure ontspanning en een sensuele bezigheid. Ruiken, aanraken, proeven, ik gebruik al mijn zintuigen. Vooraf vrijen en dan koken, dat is pas totale ontspanning. Paella is mijn absolute specialiteit, warme rode kool ervaar ik als vergif. Mijn prioriteit is altijd kwaliteit. Helaas kan dat niet altijd gezegd worden van sommige brasseries waar het gekloot met eten, maaltijden en dranken dikwijls ongekende hoogtes bereikt.”

Mark maakt al 20 jaar deel uit van de vaste THUIS cast. Hij vertolkt de rol van Luc Bomans zo overtuigend dat menige kijker hem de slechtste dingen toewenste. Hij kon in de soap bloed laten koken. Hij speelde met glans schijnheiligheid, bedriegerij, sluwheid en gewetenloze kilheid. “Nu mijn personage in de serie volledig afhankelijk werd van een rolstoel, als gevolg van een verlamming na een zelfmoordpoging, is de perceptie bij de kijkers totaal veranderd.” Alle schurkenstreken zijn hem blijkbaar vergeven.Eigenlijk kunnen zijn vrouwelijke fans niet kwaad worden op de echte Mark Willems.”Hij is knap, en zijn stem... die stem! Ik zou een jaar van mijn leven geven om zo'n stem te hebben” schreef iemand op haar blog. “Jammer dat hij nu gehandicapt is en hij zijn baardje heeft afgeschoren. Dat stond hem prachtig.” Het is duidelijk, Sommigen halen fictie en realiteit door elkaar. Een beangstigende vaststelling voor een acteur? “Jaren terug, toen ik nog de schurk Bomans was zei een vrouw in de wachtkamer van de oogarts: ‘Meneer, ik zou u wel kunnen vermoorden’.Dat was wel eventjes schrikken. Alhoewel, soms doen dames met zaadvragende ogen mij wel eens de meest oneerbare voorstellen. Natuurlijk laat mij dat onverschillig, ik heb nog nooit naar een andere madame gekeken. Weet je waarom? Kiezen is altijd verliezen! Mijn vrouw en ik zijn 50 jaar samen, nog altijd weet ik haar te bekoren, als acteur en als echtgenoot.”

Willems voelt zich als acteur beter in z’n vel in het dramatische genre, een komedie heeft niet echt zijn voorkeur. Hij heeft een boontje voor het amateurtheater. Beroepsacteurs spreken zelden neerbuigend over de prestaties van amateurs en zetten zich met harten ziel in, meestal als regisseur, voor het amateurtoneel. “Amateurtoneel mag op z’n minst een zinvolle vrijetijdsbesteding genoemd worden. Men heeft er geen idee van welke inspanningen leden van een vereniging, meestal na hun dagtaak, leveren. Ik heb bewondering voor mensen die opkijken naar iedereen die zich op een ander vlak engageert in het maatschappelijk leven en daar tijd en energie instopt.” Zijn grootste bezorgdheid? “Te weinig goede acteurs. Je zou eens moeten zien wie er zich aanmeld op het conservatorium, om slecht van te worden. Kliekjesvorming is de plaag van deze tijd. Politiek, met dubbele agenda’s, ook dat is slecht theater, niets voor mij” Het mooiste compliment? “Een vrouwtje zei me: ‘Ik heb al veel op u gevloekt maar ge hebt mij ook al zo dikwijls doen wenen’. Voor dat soort reacties ben ik acteur geworden. Ik heb geen zicht op de toekomst, niemand weet wat er ons boven het hoofd hangt. Misschien maar beter zo.”

Frans Van Damme

Gepubliceerd in De Streekkrant, week 34/2016

Interview De Streekkrant: Martine Verhoeve

Provincieraadslid Martine Verhoeve

                        ‘Helpen is geen daad van barmhartigheid’

GENT Politiek is al lang geen exclusief mannenwereldje meer. Naar aanleiding van het akkoord van de Vlaamse regering tot hervorming van de provincieraad gaan we langs bij provincieraadslid Martine Verhoeve, een vrouw die haar mannetje staat in de politiek. 

Martine is een vrouw die weet wat ze wil. In de politiek gestapt uit overtuiging. Als liberaal heeft ze respect voor diverse meningen, opinies en gedachten. Sociaal omgaan met anderen, eerlijkheid, diversiteit in alle rangen en standen zijn voor haar een nobel gedachtegoed. “Ik studeerde voor vertaler een vond later mijn draai in de politiek als parlementair medewerker bij de Kamer van Volksvertegenwoordigers (1983 – 2003) en sinds 2000 provincieraadslid. Politiek  is een uit de hand gelopen hobby.” Zuiderse oorden hebben haar vakantievoorkeur. Bestemmingen waar zon, zee, gastronomie, kunst en cultuur samen gaan. Martine is beroepshalve exportmedewerker van een Gents fotografiebedrijf, leider in de nichemarkt van cosmetica. “Ik komt uit voor mijn emoties en zou het fijn vind mochten mannen dat ook eens meer doen. In het leven moet men keuzes maken. Ik heb er voor gekozen om kinderloos te blijven. Sommige zaken zijn moeilijk te combineren. Het is belangrijk dat iedereen weet wat de werkzaamheden zijn van de provincieraad. Voor velen is het onbekend terrein. Open communiceren is noodzakelijk.”

De Vlaamse regering heeft het licht op groen gezet voor de afslanking van de provincies. Martine geeft enige toelichting. “Activiteiten op vlak van cultuur, jeugd, sport of welzijn worden overgedragen naar het Vlaams gewest of de gemeenten. Gelukkig behouden we wel het mooie domein Puyenbroeck. Het aantal provincieraadsleden wordt gehalveerd. In Oost-Vlaanderen zullen dat er 36 zijn. Er blijven 4 gedeputeerden over, in plaats van 6 nu. Hoe dan ook, de werking van de provincieraad blijft nodig. Niet alle gemeenten hebben een batterij specialisten aan boord. Wij hebben dat wel en kunnen hierdoor deskundige ondersteuning bieden. Helpen waar nodig is geen daad van barmhartigheid maar wel een kernopdracht. Sommige provinciale ambtenaren worden nu plots gemeentelijk of Vlaamse ambtenaar maar zullen niet aan loon inboeten.”

Gouverneur Briers en Martine kennen elkaar al jaren. “Hij heeft een groot netwerk en een niet te stuiten ondernemerszin, eerlijk en oprecht. Jan geeft aan de provincie uitstraling. Hij laat zich omringen door een entourage van bekwame mensen en kan zichzelf politiek wegcijferen, hij is de gouverneur van het volk.”
De promotie van het toerisme in Vlaanderen en de tewerkstelling in Vlaanderen zijn voor Verhoeve hot issues. “Onze bedrijven moeten hier blijven en niet vluchten naar het buitenland. Arbeid in de eigen regio is belangrijk.”
De diversiteit aan sportmogelijkheden in de provincie heeft haar belangstelling.
“Onbekend maakt onbemind. Een voorbeeld? Golf is geen elitaire sport, van dat etiket moeten we af, het is een democratische sport geworden. Zelf wil ik meer sporten, meer bewegen en gezonder leven.”

Verhoeve heeft een boontje voor oude gerenoveerde architectuur met een nieuwe bestemming: “De oude vismijn, Volta, Belga Queen, Pakhuis zijn realisaties waar Gent fier mag op zijn. Het mag gerust ook iets minder chique zijn. Zoals café Sint-Cornelius, in de volksmond ‘bij den boer’ in Mariakerke. “Dorpscafés met een biljart en een spaarkas mogen nooit verdwijnen. Het is de ziel van elke gemeente, net zoals de zelfstandige kleinhandelaar, de speciaalzaken met een warm hart. Oesters smullen aan de Blauwe Kiosk op de Kouter, een taartje van Jacquet in de Vlaanderenstraat, Gentse Tierenteyn mosterd, een bakje troost van Mokabon, lamsvlees van Zwaenepoel in de Donkersteeg…. we zijn nogal verwend in Gent hé.

Met een goed glas wijn of een lekkere maaltijd kan je mij verleiden. Zolang het maar geen vlees is. Niet uit overtuiging, ik lust het gewoon niet. Voor mij enkel wat zwemt of vliegt. Water is een obsessie voor mij. Ik drink elke dag minstens 4 liter water.”

Ze wil later onder de Zuiderse zon wonen maar toch een pied-à-terre aanhouden in Gent, samen met haar prins op het witte paard. “Sorry, je komt te laat (lacht). Zo’n man heb ik al lang gevonden. Mijn partner mag me niet verstikken, moet boeiend zijn, begrip hebben voor mijn druk leven, altijd verrassend uit de hoek komen en niet saai door het leven gaan. Hij mag best een vrouwelijk kantje hebben.” Gelukkig voor Martine bestaan er witte raven!

Frans Van Damme

Dit interview verscheen in De Streekkrant week 33/2016

Interview De Streekkrant: Steven Vromman

Milieuactivist & Low Impact Man Steven Vromman

‘Extreem fanatiek zijn leidt nergens toe’

SINT-AMANDSBERG Steven Vromman gaat door het leven als de ‘Low Impact Man’, een titel die hij zichzelf toebedeelde. Met zijn eco-comedyshow ‘Stop met klagen’ reist hij Vlaanderen rond, met de trein en in tweedehandsjeans natuurlijk, om zijn boodschap uit te dragen.

Vanaf onze geboorte hebben we met milieuproblematiek te maken. Hoe gaan we met onze afval om, hoe pakken we het aan, welke keuzes willen of moeten we maken. Zorg dragen voor onze planeet was voor Steven een late roeping, als kind was dat geen hot issue ten huize Vromman. “We hadden 2 televisies, 2 auto’s en het milieu was een ver van ons bed show. Als West Vlaming, ik kan daar echt niets aan doen, (lacht), heb ik gestudeerd in Gent en zoals zoveel anderen blijven plakken.” Hij besliste in 2008 om zijn leven drastisch overhoop te gooien. Voor zijn titel ‘Low Impact Man’ haalde Steven eigenlijk de mosterd bij een journalist uit New York die begon als ‘No Impact Man’. “Maar no impact vond ik niet haalbaar wegens te extreem, gewoon niet leefbaar. Mijn idee van low impact man werd hier direct opgepikt door de media. Vroeger was ik directeur van een milieuorganisatie. Het werk beperkte zich hoofdzakelijk tot het opmaken van allerlei lijsten en bestuderen van statistieken. Leerrijk maar niet echt het kwaliteitsvol leven waarvan ik droomde. Het werk gaf me geen voldoende  genoegdoening, ik werd het beu en vroeg loopbaanonderbreking. Ik wou anders gaan leven.” Niet iedereen luistert met open geest naar klimaat en klimaatverandering. Maar Steven doet er alles aan om zijn ecologische voetafdruk zo klein mogelijk te houden en anderen te overtuigen hetzelfde te doen. Hergebruiken zit hem in de klein dingen. “Alle beetjes helpen. Een zakdoek hoeft echt niet gestreken te zijn. Foto’s kan je maken met de Fairphone. Comfort verhogen zonder de ecologische voetafdruk te vergroten, dat is best mogelijk. Er is enkel een nieuw bewustzijn nodig. Alles wat je kan en wil delen, moet je delen.” Hij verhuisde van een niet zo goed geïsoleerde woning naar een totaal nieuw cohousing laagenergie appartement. Hier delen de bewoners een wasmachine, de auto, een keuken en andere spullen met elkaar. Vromman heeft een boodschap, brengt mensen met dezelfde interesse samen maar houdt zich afzijdig van nodeloze discussies. “Steek geen energie in muggenzifterij en futiliteiten. Zich druk maken over het gebruik van melkcupjes bij de koffie, niet nodig, dat zal het verschil niet maken. Extreem fanatiek zijn leidt nergens toe, van sommigen zou je al bijna niet meer mogen ademen. Met redelijkheid en gezond verstand kom je een eind verder. De tijd van het geitenwollen sokken syndroom en het thermisch ondergoed is voorbij.” Regelmatig gaat Steven op pad om het Low Impact verhaal te verkondigen of een workshop te begeleiden. Zijn eco-comedyshow met sprekende beelden, muziek, confronterende cijfers, goede voorbeelden, humor en interactieve momenten maakt de milieuproblematiek luchtig bespreekbaar. Hij wil duidelijk maken dat er heel veel manieren zijn om goed te leven met een kleinere impact op het milieu. “We leven op het randje van een verzuurde maatschappij. Waarom hebben mensen zoveel miserie? Omdat ze teveel verlangen en nooit tevreden zijn met wat ze hebben. Ja, ik kan mij wel enigszins vinden in de filosofie van het Boeddhisme. Respect voor het leven, de verbondenheid met elkaar en de natuur, het is een mooie gedachte. De beste domotica is het gezond verstand.”

De Low Impact Man hecht veel belang aan het middenveld en de vele organisaties die werken aan een duurzame samenleving. Hij heeft een politiek engagement. Na een mislukte poging in 2010 om een plaats in de Senaat te veroveren werd hij in 2012 verkozen als Gents gemeenteraadslid voor Groen. Hij had veel zin om het roodgroene avontuur mee vorm te geven. “Gent is op de goede weg. Politiek is boeiend en toch zal ik geen kandidaat meer zijn bij de volgende verkiezingen in 2018. Het gaat me allemaal te traag. Een stad is teveel afhankelijk van hogere overheden die de uiteindelijke beslissingen nemen, dat werkt frustrerend. Goed doen voor iedereen is onmogelijk. Het mobiliteitsplan is daar een goed voorbeeld van. Er zijn voor- en tegenstanders, bij elke verandering is weerstand. We moeten ons vooral zorgen maken over de opwarming van de aarde, het gaat bijzonder vlug. Dat maakt mij ongerust. Als we allemaal een kleine bijdragen leveren, leven onze kinderen in een mooiere en plezantere wereld." 

FRANS VAN DAMME

Dit interview verscheen in De Streekkrant week 32/2016