Interview De Streekkrant: KURT BURGELMAN

‘Decibelnorm maakt feesten onmogelijk’

GENT Wie Kurt Burgelman (43) zegt, denk aan Biezebaaze. Wie Biezebaaze zegt denkt spontaan aan de wereldhit in Vlaanderen: ‘Loetse Bolleke Zoetse’. Hem omschrijven als een getalenteerde, multifunctionele artiest met een torenhoge podiumuitstraling, gigantisch charisma en een imposante stem komt heel dicht in de buurt.

Een interactief gesprek met Burgelman over muziek, passie en liefde, hoe mooi kan het leven toch zijn. Iedereen heeft gewoon over Kurt dezelfde mening: als het over Gent gaat zal hij nooit aan de zijlijn blijven staan. Alhoewel, het kan verkeren zei Bredero. “De stad is het decor van mijn opvoeding, ik ben zot van Gent. Maar m’n onvoorwaardelijke liefde voor Gent is ondertussen wel al flink bekoeld. Ik ben absoluut tegen de alsmaar opkomende dictatuur van een progressief establishment. De druppel die de emmer deed overlopen was het besluit om aan bakfietsen subsidie te geven. Toen ben ik stante pede verhuist”. Kurt gaat door, met humor en bitterzoet. Zelden heeft een mening zo helder en tegelijk zo verontrustend geklonken. Met een ratatouille van woorden maakt hij zich duidelijk zorgen. “Mensen worden asociaal. Gent wil een hippe feeststad zijn maar heeft 2 gezichten. Nergens zijn de normen om te feesten zo streng. Het is een cliché maar wel de waarheid: mensen van buiten Gent komen chique wonen in de stad om daarna te protesteren tegen het lawaai. De decibelnorm maakt feesten onmogelijk, de kans op serieuze boetes erg groot. Trouwens, wonen in Gent wordt onbetaalbaar, enkel nog mogelijk voor de betere klasse. Het drastisch invoeren van een mobiliteitsplan maakt een stad kapot”.Burgelmans is politiek bewust maar wil er niet aan meedoen, al werd hij door enkele partijen gepolst. “Niets voor mij, kan niet tegen mijn verlies, ben fan van de democratie maar wil altijd de 1^e minister zijn. Dus in de politiek zou ik niet functioneren. Als stadcomponist werd voor een aangespoelde Antwerpenaar gekozen. Krijg ik de erkenning die ik verdien vraag ik me soms wel af. Mocht de stad beslissen een Biezebaaze straat in het leven te roepen dan zal dat waarschijnlijk een straatje op Malem zijn waar men vlug alle huizen zal afbreken. Weet je wat het belangrijkste is in het leven? Ademen, al de rest komt op de 2^e plaats”.

Kurt heeft een stem als Klokke Roeland. Hij is recht voor de raap, zijn repertoire moet het niet hebben van ingewikkelde arrangementen. Ogenschijnlijk zonder de minste moeite zet hij met goedvolkse humor ieder zaal en ieder plein meteen aan het swingen, amusement in de puurste vorm.“Er bestaat geen succesformule voor ambiance. Mijn enthousiasme werkt aanstekelijk, ik ben eerlijk op het podium. Bij mij is het recht-toe-aan, eerlijk zonder franjes. Zijn teksten in het Algemeen Beschaafd Gents zijn observaties uit het dagelijks leven en de vaak pikante woordkeuze is niet toevallig. De thematiek van de nummers zijn dikwijls verliefdheid, liefdesrelaties en liefdesverdriet. “Tja, daar worden mensen door getroffen, diep geraakt. Zingen over mijn gras afrijden heeft minder charme. Maar vergeet toch niet dat mijn repertoire ook bestaat uit veel vrolijke liedjes”.

Foie gras is ontzettend lekker

Burgelman wil volop van het leven genieten, want morgen kan het gedaan zijn. “Hier zit een gelukkig man. Als kind wou ik paus worden, met een kort kleed, want ik had schone kuiten. Nu nog trouwens. De school was voor mij een gevangenis. Ben 11 jaar trucker geweest. Toen ik met muziek m’n boterham kon verdienen ging een nieuwe wereld open. Het klinkt pretentieus maar ik ben goed bezig, heb toch al wat bereikt. Als men roddelt over mij is het omdat ik iets doe waar anderen jaloers op zijn. Liever benijden dan betsjiepen zijn mijn moeder”. Als AA-Gent wint is hij als fervent supporter dik tevreden. Kurt is een Bourgondiër, een getalenteerde amateurkok. “Durf het bijna niet te zeggen, dat is tegenwoordig not done, maar foie gras is ontzettend lekker. Maar ik kan evenveel genieten van een pak frieten”. Vrienden zijn belangrijk, wel échte. “Sommige kameraden nodigen me uit op hun feestje en vragen om m’n gitaar mee te brengen. Dan weet je het wel hé. ‘Mocht ik gynaecoloog zijn, zou men mij dan nog wel vragen?” Optreden voor het goede doel, Kurt is selectief. “Mijn goede doelen zijn vooral mijn 3 kinderen en mijn rekeningen betalen. En aan de belastingen heb ik al meer dan genoeg moeten afgeven”.

Frans Van Damme

 

 

Artikel verscheen in De Streekkrant, editie Groot Gent-Deinze - week 10/2014

Interview De Streekkrant

Ex-politica Vera Dua

‘Fietsers mogen wel wat meer discipline hebben’

GENT Zelfs na haar carrière als politica blijft Vera Dua (1951) zich inzetten voor het milieu. Heeft Dua spaarlampen in huis, staat er een zuinige auto in de garage, knuffelt ze haar man onder een fleese dekentje, de verwarming laag? We gingen het bij haar thuis controleren.

Dua mocht schoollopen aan het St. Bavo-instituut. Als kind van de Brugse Poort in die tijd niet zo evident. “’t Is daar altijd een probleemwijk geweest, een omgeving met armoede en marginaliteit. Op die prestigieuze school werd ik, als kind van gewone, eenvoudige mensen waarvan de drukkerij van vader failliet was gegaan, nogal raar bekeken. Maar moeder maakte me weerbaar”. Vera studeerde aan de universiteit, behaalde een doctoraat landbouwwetenschappen. Het was boeiend student te zijn tijdens de naweeën van ‘68. “Ik heb zelfs geleefd in een soort commune. Ik wou naar de 3^e wereld vertrekken, om humanitair te helpen, iets te doen aan de hongersnood. Het is er nooit van gekomen. Ik leerde mijn 1^e man kennen, een rooie dan nog wel, we besloten dat het beter zou zijn thuis de problemen aan te pakken” (lacht). De natuur heeft Dua altijd gefascineerd, ze werd zelfs verkozen tot ‘bosridder’. “Ja, als echte miss maakte ik natuurlijk nergens kans met m’n gestalte van 1.50 meter. Mijn voorliefde voor bomen is groot, bomen geven kracht. Maar ik ambrasseer toch liever een schone vent”. Dua was altijd bekommerd om de aarde. “Vroeger keek men niet zo nauw, ging men onzorgvuldig om met de natuur. Stinkende rook uit fabrieksschoorstenen, schuim op rivierwater, dode vissen, niemand lag er wakker van. Er kwam een nieuwe, groene mentaliteit aangewaaid”. Niet verwonderlijk dat ze terecht kwam in AGALEV-middens (nu GROEN).

‘Er zijn teveel feesten in Gent’

In ’89 werd ze verkozen als gemeenteraadslid te Gent, in 2006 deed ze een gooi naar de burgemeesterssjerp. “Dat was politieke peptalk, een illusie, stoerdoenerij. Termont haalde z’n slag thuis. Alle respect voor Daniël, onderschat hem niet! Hij mag er misschien wel simpel uitzien, hij is verstandig, sluw en weet waar hij mee bezig is”. Tevreden over het Gentse beleid? Wat kan beter of anders? “Een mobiliteitsplan is noodzakelijk, de auto is voor velen een statussymbool. Er moet iets gebeuren, er zijn voldoende alternatieven. Mensen kunnen moeilijk gewoontes veranderen, burgers hebben dikwijls het gevoel dat ze in hun portemonnee worden getroffen. De aanpak van de Koornmarkt had beter gekund. De verlichting in de stad moet dringend herbekeken worden. Fietsers mogen wel wat meer discipline hebben en hoffelijker zijn. Er zijn teveel evenementen, het moet precies ook altijd maar groter, daar heb ik moeite mee. De Gentse Feestenstoet afschaffen is een spijtige zaak. Gent heeft charme, een wereldstad op mensenmaat. Juist dat moeten we in het oog houden of we maken Gent kapot”.
Als volksvertegenwoordiger had Vera haar zitje in het Vlaams parlement. Ze werd de 1^e vrouwelijke minister van landbouw. Tijdens directe confrontaties met boeren verduidelijkte ze haar landbouwbeleid. “De Boerenbond wou niet begrijpen dat de sector een milieuprobleem had. Boeren doen inspanningen maar niet genoeg, iedereen mag geld verdienen maar niet ten koste van alles. Er zijn alternatieven zoals biologisch telen. Men moet kordate maatregelen nemen, niet wachten tot morgen, de point of no return is dichtbij”. Aan de UGent is Dua onbezoldigd consulente bij het Centrum voor Duurzame Ontwikkeling. “Als ex parlementair heb ik een goed pensioen, daarvoor wil ik iets terug doen. Het was geen aangeboden troostprijs toen ik na 20 jaar de politiek verliet, ik ben zelf om die job gevraagd”. In 2011 zei Dua de politiek adieu. “Als politicus wordt je uitgeperst als een citroen, het is een slopende bezigheid,  mijn energie was opgebrand”. Slogans die nergens op slaan, paniekvoetbal en andere malversaties werden precies hoe langer hoe meer de norm. Vera had er geen zin meer in.
“Kunnen jullie fotoshoppen?” vraagt Dua als er foto’s worden genomen. “Ik heb een blauw oog van vlees te eten”. Verwondering alom.”Ik ben een niet fanatieke vegetariër.  Een stukje vlees kan toch zo smaken. Bij slagerij Aula liep ik toch wel frontaal tegen een schuifdeur zeker. Nog maar eens het bewijs: vlees eten kan je gezondheid schaden en ontrouwe, valse vegetariërs worden gestraft! (lacht).

Frans Van Damme

Dit interview verscheen in De Streekkrant, editie Gent/Deinze, week 08/2015

Interview De Streekkrant: Mark Tijsmans

Acteur Mark Tijsmans

‘Liefde en verlangens kennen geen grenzen’

GENT Tien jaar lang scoorde de TV reeks Flikken hoge toppen. Mark Tijsmans vergaarde grote bekendheid in Vlaanderen door zijn rol als Wilfried Pasmans. Ook na deze successtory blijft hij niet onder de rader. Creatief aan de slag zijn is voor hem net zo belangrijk als ademen.
Mark Tijsmans (46) is een artistieke duizendpoot, moeilijk onder één noemer te plaatsen. Hij is auteur van kinderboeken, zanger, musicalartiest, regisseur en acteur. Mark groeit op in een groot gezin en werd van jongs af aan gebeten door de kunsten. “Dat ik voltijds kunstonderwijs zou volgen, dat was echter voor mijn ouders totaal uitgesloten. Nochtans was er nooit het gevoel strenge ouders te hebben. Maar artiesten waren verdoemd om als clossards onder bruggen te slapen dacht men toen”. Hij had een leuke, zorgeloze kindertijd. Paus worden was een gekoesterde ambitie. “Ik moest me uiteindelijk tevreden stellen om God te dienen als lid van het kerkkoor, al had ik veel liever misdienaar geweest. Maar omdat ik een mooi kinderstemmetje had moest ik zingen van mijnheer pastoor”. Hij studeerde ‘bijzondere jeugdzorg’ en behaalde een diploma als opvoeder. Hij besloot vormselcatechese te gaan geven, iets wat hij 3 jaar heeft gedaan. Even overwoog hij priester te worden, maar zag daar uiteindelijk toch van af. “Over geestelijken doen dikwijls niet al te fraaie verhaaltjes de ronde. Alhoewel niet praktiserend, ben ik hierdoor mijn geloof niet verloren, heb zalige herinneringen aan priesters uit mijn Chiro tijd. Aansluiten bij een jeugdbeweging kan ik iedereen aanbevelen, daar is zoveel te leren, zoveel te beleven”.

Vanaf Mark Tijmans kon schrijven, wou hij schrijver worden. Hij ontpopte zich tot een succesvolle auteur van jeugdboeken. “Jammer dat het woord gezinslectuur literair niet bestaat want elk boek dat ik produceer is boeiend zijn voor de ganse familie”. Ooit al gedacht aan een jeugdboek met als thema herenliefde? “Waarom? Nergens voor nodig! Wie daar nu nog moeilijk over doet is niet goed bij z’n hoofd”.

‘Ik ben een kluizenaar’

Mark zou voor vele moeders met dochters de ideale schoonzoon kunnen zijn. IJdele hoop want Tijsmans outte zich in het verleden als homo. Hij maakte het, door uit de kast te komen, voor duizenden jongeren een stuk eenvoudiger. “Ben altijd een laatbloeier geweest. Ik kwam ondertussen tot het besef eigenlijk op niemand te vallen. Ik had een relatie met een man maar we gingen als vrienden uit elkaar. tIk weet nog altijd niet of ik überhaupt een partner wil, ben eigenlijk veel liever alleen. Meer zelfs, ik hou niet van mannen en ook niet van vrouwen als lover. Misschien wil ik helemaal niets, ben zeker niet zoekende. Noem me gerust een kluizenaar. Verliefdheid is een nepgevoel. Alhoewel, liefde en verlangens kennen geen grenzen”.

De carrière van Tijsmans kende ups & downs. “Soaps hebben me groot gemaakt. Zowat 3½ jaar mogen acteren in Thuis, daar ben ik erg dankbaar voor. Jammer, in aflevering 52 ging mijn personage dood. Dankzij 1560 draaidagen en 10 jaar Flikken op TV werd ik bekend bij het grote publiek. Het had gerust nog jaren mogen doorgaan, heb enkel maar goede herinneringen aan Gent. Politiemensen van vlees en bloed heb ik leren waarderen. Ooit reed ik met m’n fiets door het rood licht. Fout, mag niet, een sacherijnige agent gaf me een boete. Terecht, maar z’n donderpreek was echt niet nodig. Hij had er zichtbaar deugd van om zo’n namaakflik van televisie de levieten te lezen. Ik moest er bijna van kotsen. Gelukkig zijn dat uitzonderingen. De politie is mijn vriend, met uitzondering van die klootzak”(lacht).

Tijsmans vond rimpelloos zijn weg in de wereld van de musicals:  Annie, Domino, Mama Mia, Romeo & Julia, Camelot, Peter Pan kregen een ereplaats op z’n palmares. “Ik voel zelfs verwantschap met de échte Peter Pan van schrijver Barrie. Het jongetje dat nooit groot wil worden, daar kan ik me wat bij voorstellen. Weet je wat me boos maakt? Altijd dezelfde gezichten zien op televisie, zelfs op hetzelfde ogenblik in diverse series. Mij hoeft men niet meer als personage. Protesteren helpt niet, ik krijg steeds als antwoord: je bent verbrand door je rol als Pasmans in Flikken. Totale onzin, een dooddoener van formaat, het fatsoen voorbij. Waarom ben ik verbrand en anderen niet? Wat is goed, wat is slecht? De geschiedenis wordt altijd geschreven door de overwinnaar”.

Frans Van Damme

 

Dit interview verscheen in De Streekkrant editie Gent/Deinze, week 07/2015

 

Interview De Streekkrant: LESLEY-ANN POPPE

‘Blondjes hebben betere seks’

GENTBRUGGE In 2010 steelt Lesley-Ann Poppe de show in het VTM programma ‘De Beste Hobbykok van Vlaanderen’. ZeDe filosofie dat juist eten een onmiddellijke invloed heeft op je uiterlijk en humeur, wordt verder gehandhaafd De filosofie dat juist eten een onmiddellijke invloed heeft op je uiterlijk en humeur, wordt verder gehandhaafd werd dé mediarevelatie na haar deelname aan ‘Komen Eten’ op VT4. Vanaf nu mag ze zich kasteelvrouw noemen. Poppe kocht immers het kasteel de Pélichy in Gentbrugge. Wij mochten op de koffie bij de bekendste decolleté van Vlaanderen.

“Geloof het of niet maar mijn opvoeding was streng, thuis en op de nonnenschool. Ik mocht niet uitgaan, ben lang kind gebleven, op de dag van mijn communie speelde ik met Barbiepoppen en had nog nooit een jongen van dichtbij gezien. Wees gerust, dat ben ik nu aan het inhalen”. Denk niet dat Lesley-Ann enkel door het leven gaat als stoeipoes gespecialiseerd in fijne vleeswaren. Tijdens haar studies werd ze gepassioneerd door de Latijnse taal. Na het behalen van haar diploma ruilde ze de talen in voor de meer economische richting Master Handelswetenschappen. “Domme blondjes? Vergeet het, het is een cliché. Blonde lokken staan voor een leuke levensstijl en een zonnige levensfilosofie. Want blondjes zijn populair, genieten van het leven, houden van luxe, hebben betere seks en maken sneller carrière. Blondes have more fun”. Poppe zelf is niet van nature blond. Ze is dat pas sinds haar 24^ste. De showbizzcarrière van Lesley-Ann begon toen ze in 2008 werd verkozen tot Miss World Belgium. Het gaat haar sindsdien voor de wind. Met haar rondborstig voorkomen is ze niet weg te slaan uit de media. “Mijn 70F cup, puur natuur, niet aan gewerkt, niets aan verbouwd, mag dan wel mijn visitekaartje zijn, ik heb ondernemersdrang in m’n lijf, ben een zakenvrouw die perfect weet waar ze mee bezig is, niet bang om op mijn gezicht te gaan. Ik zie in alles mogelijkheden, bij foute beslissingen sta ik niet stil, toch niets meer aan te doen. Een illusie armer, een ervaring rijker denk ik dan maar”.

‘Met Valentijn lig ik bij Blokker in de etalage’

Lesley-Ann Poppe wil de beautyqueen van Vlaanderen zijn. “Zoals je Piet Huysentruyt hebt voor kooktips en Tante Kaat voor huistips, wil ik dat Vlaanderen voor alles wat met beauty te maken heeft naar mij komt. Mijn schoonheidsscholen, met afdelingen in Antwerpen, Hasselt en Gent zijn een succes. Ik stel 50 mensen fulltime te werk”. Aan plannen geen gebrek, voor een stunt haalt Lesley-Ann de neus niet op. “Met Valentijn lig ik bij Blokker in de etalage, tussen de potten en de pannen. Eigenlijk bedoel ik mijn lingeriesetje, een eigen ontwerp, in rood satijn met zwarte kant voor slechts 29 euro”. Vanaf september mag Poppe flaneren in haar eigen kasteel uit 1883. Ze gaat er de vestiging van haar Gentse schoonheidsschool onderbrengen. “We zijn volop aan het renoveren en verbouwen. Dat heeft een prijskaartje van zowat 1 miljoen euro” vertelt Lesley-Ann met nauwelijks verborgen trots. “Ik wou de gevel roze schilderen maar dat mocht niet, het gebouw is immers een monument. Het park blijft toegankelijk voor het publiek, de Gentse groendienst zal het verder onderhouden”. De stad Gent verkocht het gebouw. De verlaagde vraagprijs was 695.000 euro. Poppe wil niet verklappen hoeveel ze uiteindelijk heeft betaald.

“Ik ben zeker geen eendagsvlieg op zoek naar aandacht. Ik probeer het leven steeds te bekijken van de positieve en zonnige kant en wil dit uitstralen naar mijn omgeving toe. Als definitie van geluk probeer ik liefde, orde en rust te laten heersen in mijn leven”. Als het over seks gaat, wordt er nogal eens hard gelachen, maar ook soms hard rood geworden. Lesley-Ann heeft daar geen probleem mee. Ze schuifelt niet ongemakkelijk heen en weer op de stoel als we het over haar libido hebben. “Mannen hebben precies schrik van mij. Ja, er wordt al wel eens in m’n poep genepen maar dat valt eigenlijk best mee. Per dag krijg ik honderden chatberichten via Facebook”. Het blijkt waar te zijn, Lesley-Ann laat ons meelezen. “Aanbidders of flauwe plezante mannen kunnen zich maar beter de moeite besparen, ik lees die berichten niet”.

Laat zien wat je hebt!

Lesley-Ann (35) is terug single. “Ik heb geen tijd voor een gebroken hart. Ga niet op zoek, liefde moet spontaan op je afkomen. Arm of rijk, knap of lelijk, het speelt geen rol. Het klinkt kneuterig maar schoonheid zit van binnen. Op een schone vent ben je dikwijls rap uitgekeken, ik zoek een maatje voor het leven. Ze mogen zelfs witte sokken dragen, zo lang ze maar geen stinkende adem hebben want dat is een afknapper”. Haar levensmotto ‘wat je hebt moet je laten zien’ maakt deel uit van het imago. Poppe kan zichzelf best relativeren. “Sommige mannen krijgen de vapeurkes als ze mijn ferme tweeling zien. Niet mijn fout, de natuur gaat z’n gang. BV? Eén uur rijden en de mensen kennen mij niet meer”. De wereld is een schouwtoneel, elk speelt zijn rol en krijgt zijn deel. Dat is niet anders bij Lesley-Ann.

Frans Van Damme

Dit interview verscheen in De Streekkrant, editie Gent-Deinze - week 06/2014

 

Interview De Streekkrant: Isabelle Beernaert

Topchoreografe ISABELLE BEERNAERT
Belgisch talent internationaal gerenommeerd

 

“Mensen hebben angst om zichzelf te zijn

GENT Isabelle Beernaert (40) is niet meer weg te denken uit de theaterwereld. Internationaal gerenommeerd maar Gent blijft steevast een topper op haar kalender van dansperformances. De nieuwste show Glass zorgde voor een bomvolle Capitole. We oefenen alvast onze grand écart en gaan op verkenning achter scène.

Als jij helemaal gek bent van dansen, hoeven we jou niet uit te leggen wie Isabelle is. Voor diegene die het niet weet: Isabelle is een topchoreografe uit Vlaanderen en gespecialiseerd in de dansstijl 'modern'. Ze brengt dans met een verhaal waar iedereen zich op een bepaald punt mee kan confronteren. Het grote publiek kent haar van de TV-programma's So You Think You Can Dance en The Ultimate Dance Battle. “Al van jongs af aan creëerde ik mijn eigen dansstukken, ik wil muziek vertalen via lichaamstaal. Choreografieën zijn als een magische wereld zonder wetten of regels. Het hart, oftewel het gevoel, staat centraal. Hoe en wanneer de liefde voor dans is ontstaan weet ik niet. Misschien wel tijdens mijn moeders zwangerschap. Vader was jazzmuzikant, muziek zit in mijn genen, het doet mijn ziel dansen”. Isabelle werd als het ware geboren met een passie voor dans die haar nooit meer losliet. Via haar creaties wil ze het alledaagse van de mens vertellen, het niet voor de hand liggende, de onderliggende emoties, het diepzinnige, de passie die ons doet leven. “Als kind was ik enorm nieuwsgierig, zo erg zelfs dat ik een last was voor anderen. Met ouder worden kon ik mezelf beter doseren. Op m’n 21^e werd ik zwanger, een zalig gevoel. De moeilijke keuze moeten maken tussen moeder worden of een danscarrière in Amerika viel me zwaar. Was dans en muziek te combineren met het moederschap, dat was het grote dilemma? Ik kon het gelukkig allebei aan, niets stond me ooit in de weg”.
'Mijn wereld stortte totaal in'

Hoe groot de adoratie van het publiek ook was, hoe succesvol haar danscarrière ook mocht zijn, de levenslijn van Isabelle was niet altijd een pretje. “Dikwijls was het zelfs chaotisch. Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik heel jong was, mijn broertje overleed, ik verloor een zus. In de liefde waren serieuze ontgoochelingen mij niet onbekend. Een verhouding met een psychopaat wens ik niemand toe. Onbeantwoorde liefdes, een relatie die na 10 jaar plots onverwacht eindigt, soms is het allemaal teveel. In 2009 stortte mijn wereld compleet in, het werd een breuklijn in mijn leven. Er zijn grenzen aan het verwerken van gevoelens. Maar mijn lijden werd een soort vrucht, miserie maakt sterker. Overleven was enkel mogelijk dankzij mijn artistieke bezigheden”. Beernaert gaat niet schuil achter een masker, ze is een rebel die zich kan uitleven in choreografie. Isabelle is een vat vol emoties, een brok hartstocht. Sans rancune wat het verleden betreft. “We worden geprikkeld, door de media verblind maar leven niet in een gouden kooi. Mensen hebben angst om zichzelf te zijn. Hou toch op met al die schone schijn! Mijn leven werd een lange zoektocht naar de ideale man, noem het gerust een maatje, een vriendje voor het leven. Zonder afhankelijk te zijn van elkaar. Alles delen is prima, elkaar verstikken is fout”.
In de coulissen loopt het ondertussen aardig vol met schoon volk, mannen en vrouwen zonder lijfelijke schoonheidsfoutjes. Isabelle lijkt onze gedachten te lezen.“Wat is mooi? Jezelf zijn, zich onbevangen openstellen, eerlijk zijn, oprecht, authentiek, een uitstraling hebben, dat is echte schoonheid. Een diepe blik, gevoelige ogen, een tedere aanraking, zo’n gevoel in onbeschrijfelijk. Na een voorstelling zei een oud vrouwtje me ooit: ‘Je bent als een kaars. Iedereen wil een vlammetje van jou. Deel gerust je warmte en vuur maar zorg dat niemand je uitblaast”. Met haar moeders levenswijsheid indachtig ‘Je oogst wat je zaait’ geniet ze met volle teugen van het leven en haar succes. Isabelle straalt, net als haar publiek na een voorstelling.

Back to basic

Isabelle Beernaert is bij uitstek een choreografe die werkt met boodschappen. Ze bekijkt het leven, vormt hierover haar eigen visie. Ze was dit jaar te zien tijdens de voorrondes  en de finale van het Songfestival. “Een fantastische ervaring. Ik deed zelf de dansact, een sobere creatie want de verschijning van Axel Hirsoux was al imposant genoeg. Ik had al jaren niet meer zelf op het toneel gestaan maar mijn buikgevoel zei dat ik het moest doen. Er was chemie tussen mij en Hirsoux. Ik had wel al gedanst voor een publiek van 15.000 man maar naar het Songfestival in Denemarken keken ruim 170 miljoen mensen”. Isabelle is geen stadsmens, ze woont midden de bossen, bewust dat de natuur en zuivere lucht kracht geeft.”Back to basic is essentieel. Sommige mensen hebben zo weinig en anderen hebben zoveel, dat is niet eerlijk”.

Frans Van Damme

 

Interview verschenen in De Streekkrant, editie Gent/Deinze, week 05/2015

 

Interview De Streekkrant

YVONNE DELCOUR

"Romain stierf als een gebroken man"

GENT Theaterlegende Romain Deconinck zou dit jaar precies 100 jaar zijn geworden. Goede reden om te praten met zijn vrouw, steun en toeverlaat Yvonne Delcour. Met dezelfde flair, guitigheid en schwung, zoals velen haar kenden ten tijde van de Minard, vertelt ze over haar meest dierbare herinneringen.

Elke Gentenaar die nog nooit van Yvonne Delcour heeft gehoord, is met glans gebuisd voor zijn integratieproef en maakt kans om aan de schandpaal te worden genageld. Want Yvonne speelde een belangrijke rol in het leven van Romain Deconinck. “Als tiener volgde ik dansles en na de oorlog werd, samen met mijn broer en 2 zussen, het dansgezelschap Verschueren opgericht. Niet echt een blitse artiestennaam, ’t was gewoon onze familienaam. We waren jong, we wisten van niet beter. Weet je, ik ben vroeger nog opgetreden als slangenmens. Ja, ik was toen slap. Nu is ’t enkel nog de tong die goed mee wil”. In 1949 deed Yvonne als danseres auditie in de Minard. Ze werd direct aangenomen door Romain Deconinck, die zelf tegen de zin van zijn ouders toneel was gaan spelen en geen opleiding had genoten. “Hij transformeerde mijn naam tot Delcour. Het was een zalige tijd”. Naar eigen zeggen was Yvonne in de liefde jong, dwaas en onervaren. “Na 6 maand verkering trouwde ik met m’n 1^e man. Veel te jong en veel te vlug, gewoon om thuis weg te zijn. In feite geen slecht huwelijk, we leefden gewoon naast elkaar. Ik was teveel bezig met mijn passies, dansen en toneel hadden absolute voorrang.

‘Liefde verstikte me bijna’

“Eigenlijk niet te geloven maar Romain had een minderwaardigheidscomplex. Zijn vrouw Mary Brouillard wou op scène cabaret, revue, liedjes en een dansje achteraf. Romain wou meer en beter. Ze terroriseerde hem, haar wil was wet. De scheiding was onvermijdelijk”. Er bloeide iets moois tussen Yvonne en Romain. “Romain kwam me helpen bij het schminken in de loge. ‘Oas ge iemant schminkt moede malkoar in d’uge kijke newoar’ zei hij. Van het een kwam het ander. We leefden aanvankelijk enkele jaren in zonde. Als ik er nu aan denk heb ik er nog deugd van. (lacht). We trouwden, we waren voor elkaar geboren. Een schitterend huwelijk. Romain was mijn knuffelbeer! Zijn liefde was zo groot dat het mij soms bijna verstikte. Telkens als ik eventjes was weggeweest vond ik bij thuiskomst een liefdesbrief op tafel. Ik had een prachtig leven en de toekomst bepaal je zelf. Of ik eenzaam ben? Helemaal niet, wel dikwijls alleen”.

Het gezelschap van Deconinck moest in 1988 noodgedwongen, wegens werkzaamheden aan de Minard, verhuizen naar de ongezellige feestzaal van het dienstencentrum te Ledeberg. Helaas, Romain kon er zijn draai niet vinden en neemt tijdens de Gentse Feesten van 1990 afscheid van zijn pubkliek. “Het begin van een lijdensweg, het werd zijn ondergang. Romain ging de dieperik in, hij was triestig, kreeg een depressie, zijn hart was gebroken. Ik moest hem rechthouden, de sterkste zijn terwijl het voor mij ook bijzonder moeilijk was om alles te verwerken. Mijn grote amour werd door iedereen in de steek gelaten en eindige als een gebroken man”. Yvonne is niet verbitterd, werd geen zielig mens maar sommige gebeurtenissen doen pijn. “Bijna niemand van de spelers uit het Minardtijdperk liet iets van zich horen toen Romain ziek was. Neen, hij is niet geëindigd in schoonheid.  Pseudovrienden dansen nu op zijn graf en geven voordrachten over hun samenwerking met Deconinck en de carrière van hun goede vriend Romain. Lijkenpikkers zijn het”.

Wordt Romain Deconick in 2015 postuum gehuldigd naar aanleiding van zijn 100^e verjaardag? “Ik weet van niets, men weet me precies niet meer wonen! Vroeger werd ik overal uitgenodigd en kreeg een plaats op de 1^e rij. Als ik nu nog eens een invitatie krijg vlieg ik op de laatste rij. Maar Romain is fier op mij. Elke dag spreken we met elkaar. Hij is in huis, ik voel dat. Ik vraag hem om goede raad maar doe daarna toch mijn goesting (lacht)”.

Eindigen op de rommelmarkt

Het immense archief van Romain Deconinck werd zorgvuldig bewaard door Yvonne Delcour en ze schonk het in 2001 aan het Gentse Instituut voor Sociale Geschiedenis. Iedereen kan er alles raadplegen.“Ik ging kleiner wonen, wou plaats maken. Maar het ganse oeuvre verkopen, zomaar te grabbel gooien, dat was totaal uitgesloten. Ik zou er niet kunnen mee leven dat alles op rommelmarkten zou terechtkomen. Nu nog, als ik ergens iets van Romain aan een kraam zie liggen, dan koop ik het. De nalatenschap van Romain, de man die elk jaar tienduizenden toeschouwers naar de Minardschouwburg lokte en nog lang niet is vergeten, verdient beter dan te eindigen op rommelmarkten en bij opkopers”. Yvonne, en velen met haar, weten het zeker: zonder Romain Deconinck zal het volkstoneel nooit meer zijn wat het ooit is geweest.

Frans Van Damme

Dit interview verscheen in De Streekkrant, editie Gent/Deinze (oplage 165.000 exemplaren) - week 04/2015

 

 

 

 

Interview De Streekkrant:

Vanessa Van Durme

‘Ik werd vrouw verklaard bij Koninklijk Besluit’

GENT Vanessa Van Durme (1948) was eventjes terug in België. Deze Gentse actrice ging ooit als man door het leven en was een van de eerste transseksuelen in ons land. Ze trekt de wereld rond met theatervoorstellingen waarin een stukje van haar ziel wordt blootgelegd. Ze wil uitzonderlijk met ons praten over wat haar écht raakt.

In het buitenland is Vanessa Van Durme hot news! Ze lokt overal volle theaters met ‘Gardenia’, een fragiel variétédrama over de teloorgang van een travestietencabaret. In ‘Before The Last Curtain Falls’, gelauwerd op zowat elk filmfestival en momenteel te zien in Studio Skoop, volgt filmregisseur Thomas Wallner deze groep acteurs terwijl ze zich klaar maken om voor een laatste keer te schitteren op scène. Haar biografische toneelmonoloog  ‘Kijk Mama Ik Dans’ waren goed voor ruim 250 voorstellingen, in 4 talen doorheen Europa en Amerika. Haar levensverhaal gooit ze te grabbel op scène, ze deelt geluk, verdriet, hoop en ontroering met het publiek. Ze vertelt open, eerlijk, heel direct een boeiende verhaal van hoe het is om als meisje op te groeien in een jongenslichaam en hoe ze uiteindelijk van geslacht veranderde. Met een krop in de keel hangt het publiek aan haar lippen. “Ik ben altijd een speciale jongen geweest, zat gevangen in een verkeerd lichaam. Mijn weg doorheen het leven was dikwijls zwaar, tragisch en niet zo eenvoudig”. Vanessa begon een eenzame en moeizame tocht doorheen de wereld van prostitutie, travestie, louche dokters, tranen en woede. “Ik studeerde aan het Gentse Conservatorium en begon op de planken van het Nederlands Toneel Gent. Op mijn 27^e besloot ik een geslachtsverandering te ondergaan in Casablanca. Dat was toen de enige plek waar zulke operaties konden. Een lotgenoot zei ooit: ‘Ik ging binnen in de kliniek als Julius Caesar en kwam buiten als Cleopatra’. Dat was bij mij niet anders. Toch was het een moeilijke en pijnlijke tijd. Mijn ouders hadden begrip, als hun kind maar gelukkig werd. Ik heb elke denkbare schaduw van liefde, verlies, roem en vernedering beleefd”.

Wie geen rozen krijgt moet content zijn met geraniums

Iedereen liet Vanessa vallen. Ze had geen vrienden meer en ook geen geld. De operatie had evenveel gekost als een huis. Van Durme beschikt over de kracht om er te blijven in geloven en vertelt met een verbazende openhartigheid .“ Mijn transseksualiteit is het ergste wat mij kon overkomen. Het heeft zowat alles wat ik wou realiseren in de weg gestaan. Alhoewel, zo’n transformatie geeft kracht. Ondanks alle tegenslagen was ik nooit verbitterd, dat is tijdverlies. Humor, zin voor relativering en dialoog maakten veel goed. Pas als vrouw leerde ik m’n mannetje staan. Het wijzigen van mijn naam was een echte lijdensweg. Ik bleef op mijn identiteitskaart een man. Erg vernederend. Destijds was een naamsverandering onmogelijk. Een gladde advocaat kwam uiteindelijk met een oplossing. Stel je voor, bij Koninklijk Besluit werd ik officieel benoemd tot vrouw! Tijden veranderen maar wereldwijd worden er nog elk jaar zo’n 100 transseksuelen vermoord. Ik heb veel nare ervaringen, heb getwijfeld, gehuild, geleden, maar heb me ook kostelijk geamuseerd. Het is nooit te laat om jezelf te zijn”. Vanessa woont in de Ardéche maar wil verhuizen naar Spanje. “Met zicht op zee dromen, genieten, schrijven, plannen maken… mijn artistieke bron komt precies nooit droog te staan”. Men is me in Gent nog niet vergeten. Daar wordt ik bijzonder vrolijk van. Ik werd op het stadhuis uitgenodigd als laureaat van een buitenlandse cultuurprijs. Theater is mijn beste en trouwste minnaar. Wees gelukkig met wat je hebt, nooit ongelukkig om wat je niet hebt. Wie geen rozen kan krijgen moet content zijn met geraniums”. Pluimen en pailletten, het hoeft niet meer voor de diva. Vanessa kan zich de luxe veroorloven om rollen te weigeren. “Bij het lezen van sommige scripts sta ik al op pagina 2 in mijne bloten. Neen merci, niets voor mij”.

Elke leeftijd heeft charme

Icoon Vanessa kleurde dikwijls buiten de lijntjes met verbazingwekkende projecten. De Franse theaterwereld bekroonde haar met een prestigieuze prijs als beste actrice van het seizoen 2013-2014 voor haar rol in 'Avant que j'oublie', over een dochter en haar moeder met Alzheimer, een aangrijpende dialoog over het beetje bij beetje verdwijnen van je identiteit en leven, over de woede en onmacht die daarmee gepaard gaan. Vanessa schreef de tekst en speelt beide rollen. “Oud worden, uitdijende lijven en op het einde van de rit een stempel krijgen als vergane glorie om daarna dood te gaan, ik ben er niet bang van. Elke leeftijd heeft charme. Een mens moet sportief zijn en tijdig plaats maken voor een ander”. Een ontmoeting met Vanessa is diepmenselijk en hartverwarmend, een ontroerende babbel die raakt tot op het bot.

Frans Van Damme

Interview verschenen in De Streekkrant, editie Gent/Deinze - week 03/2014